Redactie
Redactie Columns 14 jan 2020

Columniste Heidi: ‘Mijn kinderen groeien op in wereld waar overvloed de norm lijkt’

Columnist Heidi (41) is zelfstandig coach in Haarlem en moeder van twee tieners. Goed voor jezelf zorgen is iets waar ze heilig in gelooft, en daar is ze – naar eigen zeggen – best goed in. Toch dondert ze zelf ook regelmatig in een van haar valkuilen. Daarover én over de uitdagingen van haar cliënten schrijft ze op Famme. Op haar site lees je wat ze voor je kan doen als coach. Volg haar op Instagram voor inspirerende en informatieve posts

Column: Meer, meer, meer?

Ik zie het om me heen en ik ervaar het ook regelmatig bij mezelf: het moet meer. Meer geld, meer sneakers, meer leuke activiteiten voor de kinderen, vaker op vakantie. Het kost me veel energie, realiseer ik me. Door steeds te kijken naar wat de ander wel heeft of doet, lukt het mezelf minder goed om echt te genieten van wat er wél is. Want eerlijk: ik heb genoeg. Genoeg van alles wat ertoe doet.

De belangrijke dingen

Al zou ik best vaker willen reizen en meer geld willen sparen voor mijn kinderen. Maar dat mag dan weer niet ten koste gaan van de dingen die ik echt belangrijk vind. Rust. Geen gejaag. De tijd en aandacht om te zien wat ik belangrijk vind om te zien.

Hoe het echt met mijn kinderen gaat, bijvoorbeeld. Daarom werk ik nog steeds alleen onder schooltijd. Uitzonderingen daargelaten. Ik help mijn dochter haar eerste toetsweek door en oefen de lastige verhaaltjessommen met mijn zoon.

Vrijwel altijd zonder te roepen dat ik hier eigenlijk helemaal geen tijd voor heb. Een bewuste keuze, maar toch wringt het soms ook, want ik jaag geen flitsende carrière en dikke pensioenpot na. Naïef? Of juist niet? Het is wel een dilemma. Want, meer, meer, meer: die gedachte raast ook wel eens door mijn hoofd. En daar wil ik vanaf.

Het leven was heel goed. Eenvoudig. Overzichtelijk. Het ontbrak me aan niets

Vroeger

Even terug naar mijn eigen jeugd. Ik woonde in een klein dorp, zat in een klas met 8 kinderen, we gingen eens per jaar op ‘grote’ vakantie en soms een weekendje weg (naar Center Parcs), ik zat op gymles en we hadden een hond en een kat(ten). Ik speelde heel veel buiten, soms alleen en verveelde me vaak genoeg. Maar dan verzon ik zelf iets.

Op woensdagmiddag mocht ik televisie kijken en deed mijn moeder wat chips in een koffiefilterzakje (Ja echt. En het was een hoogtepunt). In het weekend keek ik samen met mijn ouders en mijn broertje naar ‘Wedden Dat’ of ‘Doet ie ’t of Doet ie ’t niet’. Ik keek ook wel eens Medisch Centrum West en was heimelijk verliefd op Marc Klein Essink. Het leven was heel goed. Eenvoudig. Overzichtelijk. Het ontbrak me aan niets.

En nu…

Terug naar nu, begin 2020. Ik heb twee kinderen van 12 en 10. We hebben een PS. De kinderen hebben hun eigen iPhone. Ze sporten veel, vervelen zich nooit, want ik bied ze alle ruimte om vooral veel leuke dingen te doen (zwemmen in een subtropisch zwemparadijs, jumpen, naar de bios, tosti’s eten met vrienden, slaapfeestjes), boeken lezen ze amper want dat vinden ze stom (damn!).

Soms voel ik een steekje jaloezie. Stom, want ik haat jaloezie. En ik heb ook nog eens geen recht van spreken.

We wonen sinds vijf jaar in een heerlijk huis in Haarlem. De afgelopen jaren hebben we twee keer verbouwd en de derde keer staat voor de deur. En toch wil ik meer… Want ik wil de kinderen veel meer van de wereld laten zien dan ze tot nu toe gezien hebben (al zijn ze al in onder andere Thailand en Marokko geweest). Ik zie andere gezinnen op reis gaan naar de mooiste uithoeken van de wereld. Soms voel ik een steekje jaloezie. Stom, want ik haat jaloezie. En ik heb ook nog eens geen recht van spreken.

Gas terug

Dus, hallo Heidi, éven gas terug. Kijk weer even heel bewust naar wat er is. Meer dan genoeg. Dit weekend sprak ik een vriendin, ze woont tegenwoordig in Frankrijk. Haar man is minimalist geworden en dat heeft hem gelukkiger gemaakt.

Het schijnt dat je als minimalist zuiverder kunt leven. Ik heb het boek van Marie Kondo er weer bij gepakt. Ik ruim op, creëer ruimte. In mijn leven maar vooral in mijn hoofd.

Het is vandaag zondag. Bijkomen na alle (december/begin van het nieuwe jaar-drukte). Ik werk ondertussen aan een fotoalbum voor mijn dochter: elk jaar maak ik er één voor mijn kinderen. En terwijl ik de foto’s selecteer zie ik alles wat ze heeft meegemaakt, gekregen, kunnen doen, beleven. Wat een rijkdom. Wát een geluk.

Mijn voornemen is veel meer tevreden zijn met wat er is. Genieten van het nu. De wandeling door de duinen die ik vanochtend met de kinderen maakte, dat is pas genieten. Daar kan geen Jump XL tegenop (voor mij dan hè). Gratis en voor niets. Ik ben er al over uit: wat zijn we RIJK. Dit moet ik ook nog even laten landen bij mijn kinderen en dát is de uitdaging want mijn kinderen groeien op in wereld waar overvloed de norm lijkt.

Lees ook:

Reageer op artikel:
Columniste Heidi: ‘Mijn kinderen groeien op in wereld waar overvloed de norm lijkt’
Sluiten