Jane: ‘Het liefst zou ik je bij de hand nemen en de school uitrennen. Samen ontsnappen’

Columnist Jane (48) ziet haar vijftigste langzaam in zicht komen. Haar man is licht autistisch, haar zoon van 11 hoogbegaafd. Op haar tienjarige dochter hebben ze nog geen etiketje kunnen plakken.

Column: Samen ontsnappen

Toetsweek: nog een weekje doorbijten en dan is het weer voorbij. Dat geldt natuurlijk voor jou, maar misschien nog wel harder voor ons, je ouders. Want na een heerlijke, relaxte herfstvakantie, waarin niks hoefde en chillen onze dagbesteding was, slaat je gedrag om als een blad aan de boom. Van een relaxte, goedgemutste gast, naar een opgefokte, prikkelbare puber met een heel kort lontje. Vooral je zusje moet het dan ontgelden. Geruzie, vechten alsof jullie de peuterfase nooit ontgroeid zijn. Wij doen daar nog een schepje bovenop door juist haar te vragen zich aan te passen. Totaal niet fair – ze doet niet anders – maar wij zien het waarom achter jouw gedrag en kiezen de weg van de minste weerstand.

Geen groepsdier

Hoe gewoon we het ook proberen te maken, vanaf je tiende op het gymnasium rond hobbelen blijft vreemd. Je hebt het er prima naar je zin, in sociaal opzicht tenminste, al zul je nooit een groepsdier worden. Dat je jezelf kunt zijn, geaccepteerd wordt en niet buiten de groep valt, daar gaat het om. En dat lukt tot nu toe prima, vanaf de basisschool al. Maar met het leren zelf wil het allemaal nog niet zo vlotten. Leren ‘leren’, daar heeft iedereen zijn mond van vol. Tijdens de basisschool zorgden we voor extra uitdaging met diverse plusklassen. Dan was je tenminste onder gelijkgestemden en bleef je binnen school hanteerbaar. Jij zag het meer als bezigheidstherapie. Geoorloofd afwezig zijn; een ontsnapping uit de uitzichtloze saaiheid.

Niets te leren

Op de crèche verlangde je naar de basisschool. In groep één kon je niet wachten tot je naar drie mocht en in groep acht hoopte je dat de brugklas dan eindelijk wat uitdaging zou brengen. Maar nu blijkt na ruim een jaar middelbaar dat er helemaal niets verandert, laat staan verbetert. Erger nog, je bent tot het besef gekomen dat dit waarschijnlijk ook niet gaat gebeuren. Jij zegt: “ik heb helemaal niets te leren. Als ik iets wil weten dan maak ik dat mezelf eigen. Wanneer het nodig is, kan ik alles leren.” Je stelt het hele onderwijssysteem ter discussie. Stelt vragen waar ik geen antwoord op heb. En ik heb werkelijk niets in te brengen tegen je haarscherpe analyses. Ik kan ze slechts beamen.

Samen ontsnappen

Wederom melden we ons op school bij je mentor voor een goed gesprek, met jou erbij. Meerdere keren ongeoorloofd verzuim, spullen niet in orde, werk te laat inleveren, het zal jou allemaal een worst zijn. School denkt daar anders over. En ik zit erbij en kijk naar je. Zie hoe klein je bent als je wordt aangesproken op je gedrag. Zie hoe je onopvallend probeert de tranen weg te vegen die langzaam over je wangen omlaag rollen. Hoe je je snotneus ongedurig afveegt aan je mouw. M’n hart breekt en ook ik vecht tegen m’n tranen. Het liefst zou ik je bij de hand nemen en de school uitrennen. Samen ontsnappen. Als je mentor vraagt of ze even met je mee zal lopen naar de klas, snik je: nee. Ik slik en weet: vanavond zal ik je overladen met knuffels en mag je gewoon weer even klein zijn. Dan ontsnappen we samen even aan werkelijkheid.

Reageer op artikel:
Jane: ‘Het liefst zou ik je bij de hand nemen en de school uitrennen. Samen ontsnappen’
Sluiten