Lia: ‘Ze laat alles uit haar handen vallen om te kijken als ‘haar Sjinkie’ aan de beurt is’

Kids

Samen met haar vrouw voedt columnist Lia drie nieuwsgierige kinderen van 5, 3 en 1 jaar op. Door haar full time job als verpleegkundig specialist GGZ lijkt ze naar eigen zeggen soms op de ‘man die op zondag het vlees snijdt’. Haar missie? Laten zien hoe verschillend we allemaal hetzelfde zijn. Je vindt haar ook op haar eigen blog.

Column: Olympische koorts

‘Sjinkie, Sjinkiiiiiieeeee! Ik heb gewonnen, mijn missie is nu al geslaagd, GOUUUUDDD!’ 

De Olympische Spelen zijn hier in huis nogal een dingetje. Hoewel ik er elf jaar geleden er nauwelijks iets vanaf wist, overweeg ik nu iedere twee jaar mijn vakantieplanning aan te passen op de zomer- en winterspelen zodat we geen minuut hoeven te missen. We tellen letterlijk af naar de opening vanaf de sluiting (ja, ik hoor je denken: wat een maf stelletje daar. Maar ja, hé iedere gek zijn gebrek, zeg ik altijd).

Dit is de eerste spelen die onze kinderen (redelijk) bewust mee maken. De normaal zo streng afgebakende tv-tijd wordt overboord gegooid, we ontbijten, spelen spelletjes, lezen verhaaltjes en lunchen bij de tv. En tijdens de ‘normaal toegestane tijd’ mogen de kinderen Netflixen op mijn telefoon.

Ze droomt van hem, ze vraagt naar hem, ze laat alles uit haar handen vallen om te kijken als ‘haar Sjinkie’ aan de beurt is

Olympische mascotte

Zaterdag begon het. Ik kwam beneden toen Judith met de kinderen al op de bank zat. Ze waren alle vier heel aandachtig aan het kijken naar het sporten. Dezelfde aandacht eigenlijk als bij brandweerman Sam. Her en der vroeg vooral Ninthe wat verduidelijking over de regels en vroeg Aimee welke ‘meneer of mevrouw Nederland heet’. Ik genoot van het feit dat we zo samen keken en tussendoor de kinderen bij ons op de bank ook hun eigen dingen gingen doen. Na de vier medailles en mijn groeiende euforie ging ik de rood-geel-groene carnavalsvlag buiten vervangen voor de Nederlandse vlag inclusief Olympische mascotte.

Meneer/mevrouw Nederland

De Olympische koorts heb ik van Judith gekregen. Tijdens haar judocarrière was ze hier veel meer mee bezig. Bij mij thuis leefden we voor het voetballen en waren die andere sportevenementen niet zo interessant. Een paar dagen later blijkt onze besmetting zich uit te breiden. Met bijzondere symptomen. Ninthe heeft haar idool gevonden. Ze droomt van hem, ze vraagt naar hem, ze laat alles uit haar handen vallen om te kijken als ‘haar Sjinkie’ aan de beurt is. Ze roept de hele dag: ‘SJINKIE SJINKIIIIEEEE’. Aimee roept nog harder dan ik als ‘meneer/mevrouw Nederland’ aan de beurt is. Oscar klapt aan één stuk door in zijn handen.

Ik geniet en elke dag dat we samen kijken, voelt het alsof we goud gewonnen hebben. In gedachten tel ik af naar de Olympische Spelen 2024 in Frankrijk. Ik hoop dat we dan onze vouwwagen kunnen parkeren op een camping rond Parijs om met ons gezin volledig op te gaan in onze Olympische droom. Maar nu roepen we hier uit volle borst: ‘SJINKIE SJINKIIIIIEEEE!’