Lia: ‘Ik ben blij dat onderzoek bevestigt, wat ik allang weet vanaf die eerste echo bij de verloskundige’

Rachelle Abbas 17 okt 2018 Columns

Samen met haar vrouw voedt columnist Lia drie nieuwsgierige kinderen van 5, 4 en 2 jaar op. Door haar full time job als verpleegkundig specialist GGZ lijkt ze naar eigen zeggen soms op de ‘man die op zondag het vlees snijdt’. Haar missie? Laten zien hoe verschillend we allemaal hetzelfde zijn. Je vindt haar ook op haar eigen blog.

Column: Verschillend en toch gelijk

Op facebook zie ik een bericht van de Volkskrant van 16 oktober 2018, dat gedeeld wordt door COC Nederland: ‘Kinderen met twee moeders of vaders zijn net zo gelukkig als kinderen met heteroseksuele ouders.’ Verderop staat dat de relatie tussen kind en ouder niet beïnvloed wordt door de biologische verwantschap. Dit alles werd onderzocht door mevr. Bos verbonden aan de universiteit van Amsterdam. Er ontsnapt een zucht én een glimlach vormt zich om mijn mond. Ik ben blij dat onderzoek bevestigt, wat ik allang weet vanaf die eerste echo bij de verloskundige…

De verloskundige keek naar het zeer bewegelijke vlekje op het scherm, keek mij aan en zei spontaan: ‘Zo dat drukke heeft ie echt van jou!’ om daarna mijn enigszins verwarde lach te zien, waarna ze zei: ‘Oh, dat is stom, dat kan niet of wel?’ Ik zei van niet. De rest van dat consult heb ik niet meer mee gekregen. Ik voelde het tot in mijn tenen: ‘Ik word mama, dit is mijn kind, ons kind.’ Ik huilde van geluk toen we naar huis reden.

Ik was, voordat we kinderen kregen, enorm bang dat ik niet ‘de echte’ moeder zou kunnen zijn voor ze. Dat het duidelijk voelbaar zou zijn dat mijn vrouw, de biologische, verwante moeder van onze drie musketiers, meer moeder zou zijn dan ik. Dat ik nooit dat echte mama gevoel zou krijgen. Toen onze oudste, Ninthe, met een maand of zes erg eenkennig werd richting haar, zag ik dat als een bevestiging. Geruststellende woorden van andere ouders, dat meer kinderen met periodes meer naar één ouder trekken, hoorde ik niet eens. Ondanks dat wist ik dat ik er onvoorwaardelijk voor Ninthe zou zijn, maar het deed me wel een beetje pijn.

Een jaar daarna werd Aimee geboren. Ik ging met Ninthe naar de bank om een rekening te openen voor haar kleine zusje. We moesten even wachten en uit het niks zegt Ninthe tegen een andere mevrouw: ‘Dit is lekker mijn mam!’ Ik weet niet waarom, maar door de vastberadenheid waarmee ze dit zei wist ik zeker dat ik, voor haar, echt haar mama ben. Ze was anderhalf jaar toen ze koos om mij mam en mijn vrouw mama te noemen, zodat ze gericht de juiste mama kon roepen. Inmiddels is Ninthe echt een ‘mam’s kindje’ geworden en wijkt ze nauwelijks van mijn zijde als ik thuis ben.
Iedere keer als ik thuiskom, word ik verwelkomd door onze drie musketiers, vol enthousiasme roepen ze ‘Mam is thuis!’ Ik krijg knuffels en kussen alsof ik jaren ben weg geweest. Als ze moe zijn kruipen ze bij mij op schoot en als ik ze in bed stop, geef ik ze een kus en zeggen we hoeveel we van elkaar houden.

Daar denk ik aan als, weer eens, iemand vraagt of het toch niet gek is dat ik niet de ´echte biologische’ moeder ben of als ze vragen van wie van ons de kinderen zijn. Bedankt mevr. Bos voor uw onderzoek dat bevestigt wat wij altijd tegen die mensen terugzeggen: ‘Nee, dat is niet gek, het zijn ONZE kinderen, van ons beide, samen evenveel mama, evenveel zorgen en evenveel geluk.’

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Reageer op dit artikel
Reageer op artikel:
Lia: ‘Ik ben blij dat onderzoek bevestigt, wat ik allang weet vanaf die eerste echo bij de verloskundige’
Sluiten