Lia: ‘Dit is zo’n moment waar ik op hoopte toen ik deze moestuin startte, een echt gezinsmoment’

Samen met haar vrouw voedt columnist Lia drie nieuwsgierige kinderen van 5, 4 en 2 jaar op. Door haar full time job als verpleegkundig specialist GGZ lijkt ze naar eigen zeggen soms op de ‘man die op zondag het vlees snijdt’. Haar missie? Laten zien hoe verschillend we allemaal hetzelfde zijn. Je vindt haar ook op haar eigen blog.

Column: Moestuin

Het is zaterdagochtend. Mijn vrouw is werken vanochtend en na een rustige start van de dag bedenk ik dat we voor het avond eten aardappels nodig hebben. Ik twijfel of ik met onze drie musketiers even makkelijk en snel naar de winkel zal gaan om snel een zak te halen, of even wat meer tijd neem om naar onze moestuin te gaan en ze daar uit de grond te halen.

Toch vind ik het eigenlijk zonde om naar de winkel te gaan, terwijl de aardappels in grote getalen letterlijk klaarliggen om opgeraapt te worden. Aan de andere kant heb ik niet zo’n zin om naar de moestuin te gaan. Ik heb al dagen geen stem van een verkoudheid en er ligt daar nog best wat werk op mij te wachten, dus dan ben ik ook wel even bezig.

Na het wikken en wegen besluit ik toch onze musketiers alle drie de laarzen aan te laten doen. Onze hond krijgt op zijn beurt de halsband met riem om en even later lopen we met zijn vieren naar de moestuin toe. Eenmaal daar krijg ik meestal niet veel hulp van de musketiers. Ze spelen wat met elkaar in de tuin van oma die dichtbij de moestuin is. Oma is er niet vandaag. Ik laat haar hond los in de tuin, die vervolgens lekker gaat spelen met die van ons.

Eenmaal in de moestuin ga ik eerst wat tomaten, een courgette en bonen oogsten die er nog staan. Door deze warme nazomer kan ik langer oogsten. Ik haal wat uitgebloeide planten en onkruid uit de grond en gooi die op de composthoop. Vervolgens ga ik doen waar ik eigenlijk voor kwam. De aardappels rapen.

De kinderen komen even kijken hoe het gaat bij mij en zien dat ik in de grond schatten aan het zoeken ben – tenminste, dat maken zij ervan. Dat is blijkbaar ook het codewoord om zes handjes hulp te krijgen. Ze zoeken in de rijen waar ik de aardappels gezaaid heb driftig naar de oogst. Ze werken geweldig samen om alle aardappels uit de grond en in de zak te krijgen. We kletsen en lachen heerlijk met zijn vieren.

Dit is zo’n moment waar ik op hoopte toen ik deze moestuin startte, een echt gezinsmoment waarbij we met elkaar samen voor het eten zorgen dat we in de avond mogen opeten. Ik geniet volop, net als de kinderen.  Voordat ik het door heb zijn we 2,5 uur verder. Bepakt met de oogst en met handen (en het gezicht van de jongste) zo zwart als roet van de aarde lopen we voldaan terug naar huis voor de lunch. Inmiddels is mijn vrouw weer thuis en zitten we buiten genietend van de nazomerzon. Vervolgens gaan we allemaal midden op de dag in bad om het zwart wat weg te krijgen en daarna nog samen spelletjes te spelen aan tafel om het ‘gezinsgevoel’ extra vast te houden.

In de avond genieten we verder van het verse eten uit de moestuin, extra lekker, mede omdat het met onze liefde geoogst is.

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Reageer op dit artikel
Reageer op artikel:
Lia: ‘Dit is zo’n moment waar ik op hoopte toen ik deze moestuin startte, een echt gezinsmoment’
Sluiten