Persoonlijk 25 jan 2019 Redactie

Lia: ‘Wat zou ik graag gehad hebben dat mijn vader onze drie musketiers gekend had en met ze had kunnen spelen’

Samen met haar vrouw voedt columnist Lia drie nieuwsgierige kinderen van 6, 4 en 2 jaar op. Door haar full time job als verpleegkundig specialist GGZ lijkt ze naar eigen zeggen soms op de ‘man die op zondag het vlees snijdt’. Haar missie? Laten zien hoe verschillend we allemaal hetzelfde zijn. Je vindt haar ook op haar eigen blog.

Column: Sneeuwpopje

Eindelijk is de winter daar. De kou van de vorst, het krabben van de auto, het glibberen over de weg, ik was bijna vergeten hoe vervelend ik dat allemaal vind. Ik hou van warmte, maar ik ben me ook wel bewust van de noodzaak van de kou in de winter. Daarom ben ik toch blij dat hij er eindelijk is. Vooral als de kou vergezeld wordt met sneeuw. Het gekraak onder mijn voeten als ik wandel vind ik namelijk wel een heerlijk gevoel. Net zoals de sfeer die het geeft als je de witte tuin inkijkt.

Terwijl ik naar buiten staar denk ik terug aan mijn kindertijd. Zodra er een vlokje sneeuw viel ging ik een klein sneeuwpopje maken, dat ik dan op het muurtje bij de buitenlamp zette. In mijn gedachte verscheen dat popje in de hemel bij mijn vader, zodra hij hier aan het smelten was. Ik glimlach bij die gedachte. Ik weet beter inmiddels, maar dat kleine popje maak ik nog steeds. Ninthe ziet mij het popje maken en vraagt wat ik doe. Ik vertel haar van mijn traditie. Waarop ze direct een tweede popje maakt voor Eva (onze vorige hond) die ook in de hemel is. Dan kunnen opa en Eva er samen van genieten besluit ze.

Onze meiden rennen lekker met de laarzen door de sneeuw en proberen uit wat ze er allemaal mee kunnen, Ik zie ze door het raam. Ondertussen zit Oscar al in bad, hij had het koud gekregen van onze sneeuwwandeling. Ik kijk naar de meiden en naar de twee kleine sneeuwpopjes. Een traan van geluk rolt over mijn wangen, geluk en een beetje verdriet ineen. Wat zou ik graag gehad hebben dat mijn vader onze drie musketiers gekend had en met ze had kunnen spelen. Het is gek dat de vragen in je hoofd veranderen met de tijd. Daar waar ik eerder me altijd afvroeg wat voor een man of vader hij zou zijn geweest, vraag ik me nu vooral af wat voor opa hij geweest zou zijn. Zelfs na 28 jaar mis ik hem nog steeds, daar staat ook geen tijd voor, dat weet ik wel.

De meiden hebben het koud, Oscar is klaar met zijn bad en knuffelt me terwijl hij nog nat is. Hij geeft me een kusje, alsof hij voelt dat ik me eventjes verdrietig voel.

Eenmaal binnen op de bank maak ik warme chocomel met wat extra slagroom voor ze. Op momenten zoals deze besef ik me weer enorm wat voor geluk ik heb, dat ik moeder voor onze drie musketiers mag zijn. En dat ik een geweldige vrouw heb om dit geluk mee te delen. Ja de sneeuw maakt me wat extra sentimenteel geloof ik.. Het wordt alweer tijd voor de lente geloof ik.

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum

Ontvang de leukste artikelen in jouw inbox

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang de best gelezen artikelen over je leven als vriendin, partner, moeder en overall powervrouw in je mailbox.

Reageer op artikel:
Lia: ‘Wat zou ik graag gehad hebben dat mijn vader onze drie musketiers gekend had en met ze had kunnen spelen’
Sluiten