Redactie
Redactie Persoonlijk 18 jan 2019

Peter: ‘Ik vind ‘een fase’ best een lastig begrip, het klinkt alsof het een voldongen feit is waar je het maar mee te doen hebt’

Columnist Peter (34) is man van Katharina en vader van Robert en Jack. Bij de geboorte van zijn oudste zoon Robert kwam het zo uit dat hij thuis blijft met de baby: de beste beslissing die hij ooit genomen heeft. Hij vertelt graag over de niet-alledaagse rolverdeling bij hem thuis.

Column: Het is een fase

Ongeacht wat je kind heeft of doet, je krijgt heel vaak te horen dat het ‘een fase’ is. Slaapt je kind slecht? Dat is een bekende fase. Eet je kind niet? Dat is een willekeurig terugkerende fase. Bijt je kind andere kinderen? Dat moet haast wel een fase zijn. Is je kind de hele dag aan het zeuren? Dat is (je raadt het al) een fase.

Ik vind ‘een fase’ best een lastig begrip, want het klinkt alsof het een soort voldongen feit is waar je het maar mee te doen hebt en daar hou ik persoonlijk niet zo van. Toch moet ik ook direct toegeven dat veel dingen met opgroeiende kinderen inderdaad van tijdelijke aard zijn en dan weer verdwijnen. Of het nou tandjes, gebrek aan eetlust, groeipijnen of een slecht humeur is, het gaat inderdaad allemaal wel weer voorbij.

De huidige fase

Bij ons thuis met twee kleine kinderen zijn uiteraard ook fases genoeg. Met kleine Jack zitten we momenteel in de ‘ik accepteer het woord nee niet’-fase. Jack is super nieuwsgierig en wil graag overal bij zijn en aan meedoen. Maar dat kan niet altijd, want soms is het gewoon niet handig om van dichtbij mee te kijken terwijl ik de pan met kokend water moet afgieten. Soms is het even geen goed moment om voor de 289e keer de puzzel uitelkaar te halen. En papa’s nieuwe iPad is gewoonweg geen geschikt speelgoed.

Combineer dat met de soms nogal heftige emoties van een mannetje van bijna 2 jaar die soms net niet kan (of wil) begrijpen waarom iets niet mag en je hebt een potentieel explosieve mix. Dit heeft inderdaad alle kenmerken van een ‘fase’, want uit ervaring weet ik dat dit ook zeker weer voorbij gaat naarmate hij beter leert praten en meer begrip leert te hebben voor waarom dingen zijn zoals ze zijn. Het devies is hier vooral om veel geduld te hebben, duidelijke grenzen te stellen en zoveel mogelijk uit te leggen waarom iets niet mag.

Grote broer Robert van bijna 5 zit ook in genoeg fases die elkaar dagelijks afwisselen. Uiteraard is daar de
‘test de grenzen en ga er vooral een beetje overheen’-fase. Maar ook de ‘niemand mag aan mijn speelgoed zitten’-fase, de ‘ik ben gewoon boos, maar weet niet waarom’-fase gecombineerd met de ‘ik heb veel te veel energie en weet niet wat ik ermee moet’-fase. Je kent het wel. Dit resulteert in verhitte discussies over het gebruik van zijn brandweerauto, torenhoge ergenissen over het gedrag als er iemand komt spelen, 101 rondjes om de tafel rennen terwijl hij kussens en speelgoed naar Jack gooit en natuurlijk gefrustreerde momenten aan tafel als er weer eens niet gegeten wordt.

Fase als excuus

Er zullen ongetwijfeld fase-aspecten zijn en zeker ook dingen waar hij gewoon met zichzelf in de knoop zit en niet weet hoe hij ermee om moet gaan. Maar aan dit soort gedrag zitten wat mij betreft ook grenzen. Niet alles kan gewoon maar met als excuus dat het een ‘fase’ is. Ik denk dat hier ook best wel een belangrijk ‘zwaartepunt’ van opvoeding ligt.

Met bijna 5, kun je uitstekend met Robert praten en dat is regelmatig nodig om gedrag af te keuren, bij te sturen of uit te leggen waarom iets niet kan. En verrassend genoeg komt hij ook zelf met uitleg na het nodige soul-searching, waarom hij iets doet of iets niet wil. Het is een interessant samenspel tussen ouder en kind om emoties, gevoelens en impulsen enigzins in goede banen te leiden. Natuurlijk gaat het niet altijd goed en we komen er ook zeker niet elke dag tot een emoitioneel intellectueel hoogtepunt. Soms zijn wij als ouders gewoon stom en is Robert als kind soms gewoon lastig.

Iets een ‘fase’ noemen impliceert ergens dat jij en je kind er vooral niets aan kunnen doen en dat de omgeving het vooral maar moet accepeteren, maar dat vind ik wel een beetje een zwaktebod. Fases vereisen inlevingsvermogen en managementskills van ouders en wellicht een beetje meewerking en zelf reflectie van kinderen. Samen moet je er toch uit zien te komen om te zorgen dat dingen niet escaleren in permanent verkeerd gedrag of dingen die je later weer met veel pijn en moeite moet afleren.

Stroop de mouwen dus maar op voor de volgende fase, want elke dag brengt weer een nieuwe uitdaging. ๐Ÿ˜‰

Pssst, deze fasen ga je in ieder geval niet missen zodra ze voorbij zijn.

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Peter: ‘Ik vind ‘een fase’ best een lastig begrip, het klinkt alsof het een voldongen feit is waar je het maar mee te doen hebt’
Sluiten