Rogier: ‘Ik spoel de midlifecrisis van me af en dan besef ik het…’

Rogier is vader van twee tienerdochters van 11 en 13 jaar oud, die de helft van de tijd bij hem en zijn vriendin wonen. Zijn jongste dochter gaat bijna naar de middelbare school en ineens realiseert hij dat het allemaal wel héél snel gaat, dat groot worden.

Column: Out of Time

Soms is het beter alles achter je te laten. Met die gedachte ontvlucht ik de chaos van geluid en geruzie. Ik sluit mijzelf op in de badkamer en zet de douche aan, hopende dat het geluid van het water de herrie zal overheersen. Samen met mijn Spotify op shuffle lijkt het ze wonderbaarlijk genoeg nog te lukken ook.
En dan spoelen langzaam alle overbodige geluiden, samen met de stress, langs mijn rug het afvoerputje in. In deze heerlijk leegte komt een stem uit het verleden mij halen. Michael Stipe van R.E.M. zingt vergeten zinnen uit mijn jeugd.

This could be the saddest dusk I’ve ever seen
My mind is racing as it always will
My hand is tired, my heart aches
I’m half a world away.

Emo stakker

27 jaar geleden moet dit zijn geweest, bedenk ik mij. Ik las gister nog op facebook dat het album ‘Out of time’ 27 jaar bestaat. Toen was ik dus vijftien. Nog voor de klap kan aankomen zie ik mijzelf al zitten in mijn kamertje met mijn discman. Helemaal gelukkig dat er eindelijk iemand was die mij begreep, die door had dat het leven gewoon zwaar klote was en de moeite had genomen om dat in elf hartverscheurende nummers uit te leggen. Ja, ik was zo’n emo stakker. Dit album was een keerpunt in mijn leven, hierna werd alles beter. Ik stond er niet meer alleen voor en had met de albums die volgde mijn eigen Google maps die richting gaf aan mijn leven. R.E.M. nam mij aan de hand en de wereld lag voor me open. En daar ging ik, met twee vrienden trok ik door Europa, gitaar op mijn rug en een hoofd vol dromen. Ooit zou ik ook iemand weten te raken met mijn muziek en hem uit zijn diepste depressie trekken. Mensen zouden hun onzekerheden en pijn op mijn teksten kunnen projecteren en ook bij hun zou alles precies passen.

Kut

In iedere fase in mijn leven was R.E.M. er wel bij. Voor het eerst toen ik totaal kansloos verliefd werd op een vriendin van mijn zus en al helemaal toen ik haar zag zoenen met de Griekse jongen van het pleintje. Met zijn lange haar en zijn brommer. R.E.M. ging mee toen we als twee havo-verlaters op avontuur gingen in Thailand en wij ons nooit zouden laten vastleggen. Bij alle reizen die nog zouden volgen en bij alles dat mij aan huis bond. Bij vriend- en dronkenschap, bij het komen en gaan, bij intens geluk en bij vergeten verdriet. Zij waren er voor mij en ik was er voor iedereen. Ja, ik was er voor iedereen. Maar misschien had ik er iets meer voor mijzelf moeten zijn. Want waar is die vijftienjarige jongen gebleven met zijn hele leven nog voor hem? Het besef dat ik nooit meer een album uit ga brengen, laat staan iemand zijn leven ga beïnvloeden door mijn muziek, brengt deze tijdreis tot een abrupt einde. Ik voel me kut en kan zo twintig nummers van R.E.M. bedenken die dit gevoel perfect beschrijven. Misschien zelfs wel één van mij.

Midlifecrisis

Ik spoel de midlifecrisis van me af, draai de kraan dicht en open de deuren van mijn tijdmachine terug naar het heden. Mijn dochters maken ruzie over een mascara en er wordt theatraal gehuild. Ik hoor hoe mijn vriendin dit kleine drama schitterend weet op te lossen en dan besef ik mij dat ik precies ben waar ik hoor te zijn. Zou de vijftienjarige ik hebben bedacht dat hij over 27 jaar zou vluchten naar de badkamer om even aan de werkelijkheid te ontsnappen? Waarschijnlijk niet. Maar hij kon ook niet bedenken dat er ooit drie dames zouden zijn die hij iedere dag mag raken en aan de hand mag nemen door een wereld die nog steeds helemaal open ligt. Met volgelopen ogen leg ik Michael het zwijgen op. Deze emo jongen is er weer klaar voor. Van wie de meiden dat gejank hebben is mij een raadsel. Het gebruik van mascara hebben ze van mij.

Reageer op artikel:
Rogier: ‘Ik spoel de midlifecrisis van me af en dan besef ik het…’
Sluiten