Roos: ‘Zou het wat te betekenen hebben dat ik hem nog niet zo veel voel?’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Die kinderwens is hard op weg in vervulling te gaan, want Roos is inmiddels 26 weken zwanger van zaaddonor Floris.

Zwanger: 26 weken


Drie dagen heb ik. Drie dagen zon en vrije tijd voor ik verder reis naar mijn eigenlijke bestemming, een cursus voor mijn werk. De driehonderd traptreden om vanuit het dorpje mijn appartementje te bereiken gaan me verbazingwekkend goed af. In de ochtend daal ik energiek de oude stenen trappen af, langs pittoreske huisjes, een klein kerkje en langs het kleine barretje met die leuke jongen achter de toonbank (ik ben misschien wel zwanger, maar niet blind). Ik ga op zoek naar een georganiseerde boottour en stuit op een Duitser en een Amerikaan, met wie ik uiteindelijk samen een motorbootje huur waarmee we de kust afvaren. We praten over koetjes en kalfjes en de mannen doen net alsof het heel vanzelfsprekend is dat ik als vrouw met zwangere buik daar in mijn eentje op vakantie ben. Het is precies wat ik fijn vind op het moment.

Uren reizen, ander eten, nieuwe plekken, voor mij is dat misschien prikkelend maar voor een klein hummeltje vooral ontregelend

Ik denk aan al die reizen die ik in het verleden in mijn eentje heb gemaakt. Het gevoel van ultieme vrijheid. Doen wat me blij maakt, laten waar ik geen zin in heb. Mensen ontmoeten, samen wat tijd doorbrengen, soms een kwartier, dan weer een dag of meerdere dagen. En ik kan niet ontkennen dat ik nu al droom van bergwandelingen met een klein jongetje in een draagrugzak, maar weet tegelijkertijd dat het misschien voor ons allebei net zo heerlijk zal zijn om een weekje naar een huisje op Texel te gaan. Het echte reizen naar het grote en onbekende, waar het niet zoveel uitmaakt hoe laat de bus zal komen, waar ik ontbijt met chips als dat toevallig even zo uitkomt, waar mijn innerlijke tomboy onbezonnen een waterval gaat beklimmen ergens ver weggestopt in de jungle van Laos, dat is voorbij. In ieder geval voorlopig. Ik vind het namelijk ook niet nodig om koste wat het kost een kleine dreumes mee te gaan slepen naar verre oorden. Uren reizen, ander eten, nieuwe plekken, voor mij is dat misschien prikkelend maar voor een klein hummeltje vooral ontregelend. En bovendien, grote kans dat de slak in het park om de hoek voor hem minstens zo fascinerend is als een komodovaraan. Ik krijg er ander avontuur voor terug, een avontuur dat ik met net zoveel passie aangrijp, maar het reislustige stukje van mijn hart pinkt een klein traantje weg bij de gedachte aan het afscheid van dat stukje van mijn leven.

Geen van beiden

Op blote voeten komen we na een aantal heerlijke uurtjes varen terug op de plek waar we begonnen. ‘Wie van jullie is eigenlijk de vader van het kind?’ vraagt de man van de bootverhuur. We moeten lachen. ‘Geen van beiden’ antwoord ik en hij kijkt verbaasd. En hoewel ik echt wel open ben over de manier waarop het kindje in mijn buik verwekt is, besluit ik dat het niet nodig is om ook de man van de bootverhuur in dat kleine Italiaanse dorpje aan de kust daar nu over te gaan vertellen. Dus ik glimlach en laat het daarbij.

Ik schrik van haar woorden en voor ik het weet stromen de tranen over mijn wangen

Eenmaal terug in Nederland is het tijd voor mijn controle bij de verloskundige. Het consult wordt vandaag gedaan door de verloskundige in opleiding, een leuk, geïnteresseerd en zorgvuldig werkend meisje. Met diezelfde zorgvuldigheid informeert ze me over hoe vaak ik Frummel zou moeten voelen bewegen. ‘Vanaf volgende week moet je hem elk dagdeel wel voelen. Als dat niet zo is, ga dan twee uur lang op je linkerzij liggen en tel de beweginkjes die je voelt. Zijn dat er minder dan tien, dan bel je ons.’ Ik schrik van haar woorden en voor ik het weet stromen de tranen over mijn wangen. ‘Maar zo vaak voel ik hem echt nog niet. Best af en toe, maar niet zo regelmatig. Ik dacht dat dat oké was…’ Ze probeert me gerust te stellen, maar het kwaad is al geschied. Tot nog toe vond ik mijn groeiende buik hét bewijs dat alles daarbinnen prima verliep. Zo’n schopje af en toe was gewoon een leuk extraatje. Zou het wat te betekenen hebben dat ik hem nog niet zo veel voel?

Heb je de vorige columns van Roos gemist? Hier kun je ze allemaal teruglezen.