Roos: ‘Hier op papier vertelt ze hoe ze afscheid gaat nemen’

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Die kinderwens is hard op weg in vervulling te gaan, want Roos is inmiddels 27 weken zwanger van zaaddonor Floris.

Zwanger: 27 weken


‘Bij mijn ouders is een envelop door de brievenbus gegooid. Op de voorkant alleen mijn voornaam, waarin ik direct het handschrift herken van Suus, mijn vroegere buurmeisje, ook al heb ik het in geen jaren gezien. We scheelden maar een jaar en al toen we klein waren speelden we samen. Later, als tieners, gingen we samen op onze skates het dorp in, waar we tot in den treure van stoeprandjes afsprongen omdat de halfpipe nog ver buiten ons bereik lag. Toen we allebei uit huis waren verwaterde ons contact. Suus ontwikkelde een hardnekkige eetstoornis, waarvoor ze meerdere keren werd opgenomen. Een paar keer spraken we nog af, maar ergens konden we elkaar niet meer vinden. Zo gaat het soms. Ik had het gevoel dat ze me niet meer dichtbij liet komen en liet dat uiteindelijk maar gebeuren.

Een goede dood

En nu ligt daar opeens een kaart van haar voor me op tafel. Ze heeft gehoord over mijn zwangerschap en hoe graag ik dit wilde. Ze feliciteert me met het enthousiasme dat ik van haar ken van vroeger. Zegt hoe blij ze voor me is. En vertelt me vervolgens dat het met haar niet goed gaat, maar dat ze bezig is met het regelen van een goede dood. Dat dat binnenkort zal kunnen en dat dan alles goed is.

We spreken af dat ik haar nog één keer opzoek, voordat het zover is

De woorden op de kaart worden wazig door de tranen die in mijn ogen opwellen. Helemaal als een verrassing komt het niet. Ik had in het afgelopen jaar gehoord hoe slecht het met haar ging, nog steeds, na al die jaren. Hoe ze moe was van het strijden tegen die verschrikkelijke ziekte. Tegen de eeuwige dwang die haar al zo lang in zijn bezit houdt. Maar hier op papier vertelt ze hoe ze afscheid gaat nemen van het leven terwijl er in mij juist nieuw leven groeit. De tegenstelling is zo gigantisch. Nog dezelfde dag schrijf ik een kaart terug. Twee dagen later ligt er weer een kaart op de mat. En voor ik het weet appen we weer. Nou ja, niet ‘weer’, onze vriendschap dateert nog van voor het mobiele tijdperk, maar het contact voelt gelijk vertrouwd, alsof er amper tijd tussen heeft gezeten. En we spreken af dat ik haar nog één keer opzoek voor het zover is.

Zoenen op schoolfeest

In de trein op weg naar het dorp van mijn ouders denk ik terug aan vroeger. Ik denk aan de playbackshow waaraan we samen meededen. Urenlang probeerden we de tekst helder te krijgen van het nummer dat we in gedachten hadden. Met een cassettebandje dat we tientallen keren stopten, weer terugdraaiden, opnieuw afspeelden en dan weer stopten. Ik denk aan de blauwe mat bij haar thuis die we tegen de gangdeur schoven om er handstanden tegen te kunnen doen. Ik denk aan de knuffels op het plankje in haar slaapkamer. Aan de computerspelletjes met bijbehorende kreten. Aan het eindlied van haar schoolmusical in groep acht, dat ik ook nu na al die jaren nog mee kan zingen. Aan haar verhalen over de jongen van school met wie ze na afloop van een schoolfeest zoende. Eerst bij het tuinhek. Toen bracht hij haar naar de achterdeur, waar ze verder zoenden. En zij bracht hem weer terug naar het tuinhek. En voor het eerst in ruim vijftien jaar loop ik naar datzelfde tuinhek, een route die ik in het verleden ontelbare keren heb gelopen.

Ik voel me dankbaar dat we dit moment nog mogen delen

Daar zit ze. Mager, breekbaar, bleek. Ik geef haar een voorzichtige knuffel, bijna bang om haar te breken. De verpakking is anders en de inhoud is getekend door vele intense jaren, maar het is nog steeds Suus. We praten en af en toe, als het voor haar even wat veel is, praat haar moeder. Suus en Roos. De helft van onze levens gedeeld, de ander helft elk op onze eigen manier doorgebracht. Ik voel dezelfde vertrouwdheid als in onze kaartjes en appjes. Voel me verbonden, ondanks de breuk van al die jaren. Voel me dankbaar, dat we dit moment nog mogen delen. Dat ik de kans heb om afscheid van haar te nemen. Voel me verscheurd als blijkt dat er twijfel bij haar op is gekomen in de afgelopen dagen. Want eigenlijk wil ze niet echt dood. Ze weet alleen niet meer hoe ze verder kan met leven. Niet op deze manier. In een verzwakt lichaam draaien haar hersenen overuren. Doet ze hier echt wel goed aan? Of is er toch nog de kans om beter te worden, ondanks alles dat ze al heeft geprobeerd zonder dat het echt leidde tot aanhoudende verbetering?

Het zijn vragen waarop ik geen antwoord heb.

Diep verdriet

Dan is het tijd om te gaan. We staan tegenover elkaar. Met haar vingers aait ze voorzichtig mijn buik. Ze zal hem niet meer gaan ontmoeten. Het lukt me niet meer om mijn tranen binnen te houden. Een diep verdriet over dat mooie, lieve, grappige, maffe mens. Verdriet over de oneerlijkheid van het leven. Waarom is haar niet gegund wat mij gegund is? Waarom heeft zij haar crematie al uitgedacht terwijl ik een klein nieuw leven in mij draag en daar zo van kan en mag genieten? Thuisgekomen val ik snikkend in de armen van mijn vader.

Door de tranen heen verschijnt een glimlach op mijn gezicht

Twee dagen later krijg ik bericht van haar. Ze weet niet of ze er goed aan doet, maar ze gaat het toch nog een keer proberen. Opnieuw in therapie. En door de tranen heen verschijnt een glimlach op mijn gezicht. In mijn buik wordt druk gevoetbald door een klein mensje. Ongeboren of al jaren hier op aarde, het leven roept. Het leven trekt. En ik voel diep respect en ontzag voor deze vrouw, die ondanks vele moeilijkheden en angsten, opnieuw de strijd durft aan te gaan met de uitdagingen die het leven haar geeft.

Heb je de vorige columns van Roos gemist? Hier kun je ze allemaal teruglezen.

Ontvang de leukste artikelen in jouw inbox

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang de best gelezen artikelen over je leven als vriendin, partner, moeder en overall powervrouw in je mailbox.

Reageer op artikel:
Roos: ‘Hier op papier vertelt ze hoe ze afscheid gaat nemen’
Sluiten