Roos: ‘Dit zou een hele leuke vriendschap kunnen worden’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Die kinderwens is hard op weg in vervulling te gaan, want Roos is inmiddels 28 weken zwanger van zaaddonor Floris.

Zwanger: 28 weken


Contacten onderhouden

Een tijdje geleden sprak ik een vriendin uit Den Haag aan de telefoon. Ze vertelde over een vriendin van haar die bij mij in de stad woont en ook zwanger is van een donor. Of ik het leuk zou vinden om met haar in contact te komen. In alle eerlijkheid antwoordde ik dat ik het niet specifiek niet leuk zou vinden, maar dat ik eigenlijk in de loop der tijd al best wel een fijn netwerkje heb opgebouwd van vrouwen in soortgelijke situaties.

Dat het al best een uitdaging is om die nieuwe contacten, waar ik hartstikke blij mee ben, te onderhouden en tegelijkertijd mijn al langer bestaande vriendschappen ook de aandacht te kunnen blijven geven op de manier waarop ik dat graag wil. ‘Is goed joh’, antwoordde ze, ‘ik snap het helemaal.’

‘Wacht even’, onderbrak ik haar, ‘waar in de stad woont ze eigenlijk?’.

Lunchen met Josien

Zo komt het dat ik vandaag ga lunchen met Josien. Want geloof het of niet, ze blijkt op nog geen 500 meter bij me vandaan te wonen. In de afgelopen twee jaar waarin ik me ging oriënteren op de mogelijkheid om in mijn eentje moeder te worden, waarin ik op de wachtlijst kwam, toch nog ging daten, zelf een donor ging zoeken, ging insemineren,

al die tijd woonde er op een steenworp afstand iemand die eenzelfde proces doormaakte

Met het grote verschil dat zij al die tijd al probeerde om zwanger te worden en daar nu pas na veel mislukte pogingen in geslaagd is.

Lichte spanning

En terwijl ik op haar zit te wachten, merk ik hoe mijn aanvankelijke nonchalance plaats heeft gemaakt voor een lichte spanning. Want hoe leuk zou het zijn om een andere single mama in de buurt te hebben? En dan ook écht in de buurt. Ik heb in de afgelopen twee jaar zulke leuke lieve vrouwen leren kennen in vergelijkbare situaties, maar als ze aan de andere kant van de stad wonen, blijkt dat in de realiteit toch een drempel voor de frequentie waarmee je met elkaar afspreekt.

Een andere alleenstaande moeder in de straat kan met haar kindje in de zomer zonder problemen een uurtje in het gras komen spelen voor mijn huis. We zouden elkaar af en toe in praktische zin kunnen ondersteunen. Even een boodschap doen, af en toe samen eten, een uurtje oppassen zodat de ander kan gaan sporten. Samen met de kinderwagens de buurt door struinen, ergens neerstrijken voor een kop thee. Met onze kindjes de speeltuinen in de omgeving gaan ontdekken en, niet te vergeten, de kinderboerderij aan het eind van de straat.

Geen hoge verwachtingen

Het is een beetje als een date waarvan je weet dat je verwachtingen beter niet te hoog gespannen kunnen zijn, omdat het anders al snel tegenvalt. Als een kennismaking met een nieuwe huisgenoot of een nieuwe collega, waarbij je je ervan bewust bent dat de manier waarop de ontmoeting uit zal pakken, bepalend kan zijn voor de periode die erop volgt.

We gaan lunchen bij een tentje in de buurt en bestellen hetzelfde broodje. We delen onze geschiedenissen. De hobbels die we hebben moeten nemen op weg hiernaartoe. De momenten waarop we besloten onze droom op een andere manier invulling te gaan geven, met tegelijkertijd nog steeds de hoop dat ergens onderweg alsnog die ene man opeens ons pad zou kruisen. Wat hij uiteindelijk bij ons allebei niet gedaan heeft. Nog niet tenminste.

De ervaring van het zwanger zijn in je eentje, zonder partner naast je

Ik ben dolblij met de vrienden die ik heb en voel me enorm door hen gesteund, maar tegelijkertijd is het zo prettig om af en toe met iemand te praten die precies hetzelfde doormaakt. Ik bedenk me dat ik zo eens moet vragen waar zij die vriendin in Den Haag eigenlijk van kent, maar zowel tijdens de lunch als tijdens de wandeling die daarop volgt, zijn we zo druk in gesprek dat het er niet van komt.

‘Ik ook!’

Ook zij blijkt eerder te hebben gereisd in Nepal. ‘En weet je wat me echt leuk lijkt,’ zegt ze, ‘om dan straks met mijn kindje op de rug op wandelvakantie te gaan.’ Voor ik het weet maak ik een vreugdesprongetje. ‘Ik ook!’

Toen ik pas een week of zes zwanger was, kwam ik via via in contact met iemand die haar draagrugzak verkocht. Bijna had ik toegezegd, tot ik me realiseerde dat ik een huisje heb met vrijwel geen bergingsruimte en dat het nog wel een tijdje zou duren voordat die kleine uk, die op dat moment de grootte had van een pijnboompit, ook echt in erin zou passen. Dus dwong ik mezelf mijn enthousiasme nog even in de ijskast te laten tot het echt zover zou zijn.

Op reis met Frummel

Ja, in mijn eentje op pad gaan met Frummel in de rugzak, het lijkt me geweldig. Maar nog leuker is het idee om samen op pad te kunnen gaan, twee stoere single mama’s met hun kindjes op de rug.

Dit zou zomaar eens een hele leuke vriendschap kunnen gaan worden.

Heb je de vorige columns van Roos gemist? Hier kun je ze allemaal teruglezen.

Meer leuke content? Like ons op Facebook