Roos: ‘Volgens mij is dit het best bewaarde geheim van zwangere vrouwen’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vijfendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Die kinderwens is hard op weg in vervulling te gaan, want Roos is inmiddels 17 weken zwanger van zaaddonor Floris.

Zwanger: 17 weken

Zwangere vriendinnen: Liza (Deense donor, 38 weken), Maartje (homostel, 37 weken)

Ontzettend zwanger

Zeventien weken lang heb ik het nog prima gered in mijn eigen spijkerbroeken. Althans, redelijk prima, de laatste weken heb ik wel degelijk wat vaker stiekem mijn knoop losgemaakt als ik ergens langer zat. Maar vandaag heb ik, jawel, voor het eerst een zwangerschapsbroek aan. En man, wat is dát relaxed. Eigenlijk snap ik niet waarom we als mensheid niet collectief dit soort broeken dragen. Altijd, overal, ongeacht ons geslacht, ongeacht of we een mensje in ons dragen. Volgens mij is dit het best bewaarde geheim van zwangere vrouwen. En dan staat vandaag ook nog eens volledig in het teken van mijn zwangerschap. Op het programma staan een rondleiding bij een kinderdagverblijf in de buurt, een kennismakingsgesprek met een mogelijke doula, en – als kers op de taart – een proefles zwangerschapsyoga. Oei, wat ben ik zwanger!

Doula

Zelf had ik nooit eerder nagedacht over de mogelijkheid van een doula, tot Liza me erover vertelde. Zij koos ervoor omdat ze het een fijne gedachte vond om in dit traject zonder partner toch iemand aan haar zij te hebben die haar zou begeleiden, zowel tijdens de zwangerschap als tijdens de bevalling zelf. Iemand die, in tegenstelling tot de verloskundige, niet gericht is op de medische aspecten, maar er voor haar persoonlijk zou zijn. Eerst leek het me een beetje overdreven, daarna vroeg ik me af of het de forse financiële investering wel waard zou zijn. Waar ik vroeger bij twijfels over geld altijd nadacht over hoe ik vaak ik van zo’n bedrag uit eten zou kunnen, druk ik dat tegenwoordig in gedachten uit in de hoeveelheid rompertjes die ik voor zo’n zelfde bedrag zou kunnen kopen. En geloof me, voor het bedrag dat je uitgeeft aan een doula kun je onvoorstelbaar veel rompertjes kopen. Zelfs van Petit Bateau.

Het zou zomaar kunnen dat dit de enige keer in mijn leven wordt dat ik dit avontuur mee mag maken

Prachtig cadeau voor mezelf

Totdat iemand op een forum uitsprak hoe bijzonder, steunend en verlichtend de aanwezigheid van haar doula bij haar bevalling was geweest. Hoe de herinneringen aan haar bevalling een stralend randje hebben door dit alles en tot op de dag van vandaag zorgen voor een diep gevoel van geluk en dankbaarheid. En toen ik las hoe er bij bevallingen waarbij een doula betrokken is ook medisch gezien positieve effecten worden beschreven (minder pijnstillingsbehoefte, minder keizersnedes) was ik opeens om. Ik ga bevallen. Ik ga moeder worden. En het zou zomaar kunnen dat dit de enige keer in mijn leven wordt dat ik dit avontuur mee mag maken. Welke verloskundige ik uiteindelijk ga krijgen, weet ik niet van tevoren. Door voor een doula te kiezen, kies ik voor een vertrouwd gezicht dat mij tot steun zal zijn op de momenten dat ik het het hardste nodig heb. Het voelt als een prachtig cadeau dat ik mezelf mag geven.

Dus nu zit ik buiten aan mijn picknicktafel met tegenover me een leuke jonge vrouw die een rust uitstraalt waarbij ik me nu al ontzettend prettig voel. Ze heeft een Mary Poppins-achtig scala aan technieken waar ze uit kan putten. Aromatherapie, reiki, massagetechnieken. Een enorme kennis over verschillende baringshoudingen en ademhalingsoefeningen. Ze luistert met aandacht naar mijn verhaal, geeft me alle ruimte met mijn lijstje vragen. Over twee weken volgt nog een gesprek met een andere mogelijke doula, maar hier heb ik al een heel prettig gevoel bij.

Ik leg mijn hand op mijn buik en word warm van binnen

‘Welkom, baby’s’

Ik sluit de avond af met een proefles zwangerschapsyoga. Ik ben geen hardcore yoga fanaat en ook niet supersoepel. Ik twitter geen foto’s van mezelf in ‘warrior’ positie bij een ondergaande zon. Maar toch geloof ik dat het fijn kan zijn. Dus zit ik hier op mijn kussentje met naast me vijf andere vrouwen met bolle buiken in verschillende maten. De docente heeft dezelfde rustelixer tot zich genomen als de doula. Vriendelijke ogen kijken de kring rond. ‘Welkom’. Ze glimlacht. ‘Welkom baby’s’. Ik leg mijn hand op mijn buik en word warm van binnen. Daarbinnen zwemt een klein jongetje en hij wordt welkom geheten bij mijn yogales. Op het oog zijn we met zeven mensen in de ruimte, maar eigenlijk zijn we met zijn dertienen.

Onvoorstelbaar geluk

Het is voor het eerst dat ik me met alleen maar zwangere vrouwen omgeef en ik kan niet anders dan toegeven dat het bijzonder voelt. Ik denk terug aan momenten in het verleden waarop ik in ruimtes was met veel zwangere vrouwen. Hoe het mijn maag altijd een beetje deed samentrekken, omdat ik voelde dat die droom voor mij nog lang niet binnen handbereik lag. En nu zit ik hier op mijn yogakussentje met kleine Frummel veilig binnenin mijn baarmoeder. Opeens ben ik één van hen. Nu zou het zomaar zo kunnen zijn dat er vrouwen op straat zijn die met pijn in hun hart mijn buikje bekijken. Omdat het is wat ook zij zo graag zouden willen, maar wat om wat voor reden dan ook, niet of nog niet is gelukt. En terwijl ik met gesloten ogen mijn ademhaling volg, ben ik me weer even extra bewust wat een onvoorstelbaar geluk me ten deel valt door dit avontuur mee te mogen maken.

Heb je de vorige columns van Roos gemist? Hier kun je ze allemaal teruglezen.

Meer leuke content? Like ons op Facebook