Meike: ‘Tegenwoordig moet je een soort superwoman zijn die alles tegelijk is’

Columnist Meike is vorig jaar met haar man en zoontje (2 jaar) verhuisd naar Londen. Begin dit jaar is haar tweede zoontje geboren. In Londen ervaart ze hoe de perikelen en gewoontes rond zwangerschap, moederschap en het opgroeien en opvoeden van kinderen verschillen ten opzichte van Nederland.

Column: Superwoman

Ik geef toe, ik deed er zelf aan mee: een oordeel vellen over vrouwen die ‘zomaar’ stoppen met een goede baan wanneer ze moeder worden. Of juist over vrouwen die zestig uur per week blijven werken, terwijl ze drie maanden geleden een baby op de wereld hebben gezet.

Maar dat was voordat ik zelf moeder werd.

Want echt, ik sta te kijken van de felle meningen die mijn lieftallige geslachtsgenootjes over dit thema kunnen hebben. Ik zie het zowel in de media als in mijn directe omgeving. De “struggle” begint al bij de overweging of en wanneer vrouwen aan kinderen willen beginnen. Mijn moeder zegt wel eens: “Wat hadden wij het vroeger makkelijk.” Tegenwoordig moet je een soort superwoman zijn die alles tegelijk moet zijn, doen en kunnen: een zorgzame en betrokken moeder, een lieftallige echtgenoot en een ambitieuze carrièrevrouw tegelijk. Met daarnaast een rijk sociaal leven, vrijwilligerswerkzaamheden en daarbij graag ook nog sportief blijven. Deels is dit misschien omdat we het zelf allemaal willen; omdat we ons zelf willen blijven ontplooien en een eigen leven willen behouden naast onze moederrol. Maar deels spelen de verwachtingen vanuit de maatschappij ook vaak een rol.

Mom guilt

Mijn schoonzus heeft een tijd in het buitenland gewoond en gewerkt, waar ze een flexibele parttime baan had die ze goed kon combineren met haar twee kleintjes thuis. Het werk was echter weinig inspirerend en motiverend, anders dan haar voormalige baan als advocaat in Nederland. Kortom: de professionele uitdaging was soms ver te zoeken. Onlangs is ze terug verhuisd naar Nederland en weer teruggestroomd in de advocatuur, waar ze ongelooflijk veel energie van krijgt. Maar het tweede wat ze zei was: “Bring on the mom guilt”. En dat is nu net het dilemma.

Want wat zou het mooi zijn: een glansrijke carrière met vele doorgroeimogelijkheden en uitdagingen, daarbij misschien wel een dikke leasebak voor de deur en een riante bonus om met de hele familie kerst op de Bahama’s te vieren. Maar daarnaast ook nog zeeën van tijd thuis hebben voor het bouwen van zandkastelen, zindelijkheidstrainingen en het bereiden van verse verantwoorde maaltijden voor de kids. Tja…

Als jonge moeder in Londen besef ik mij nu dat velen in Nederland de werk-privé balans nog relatief goed kunnen inregelen

Hoe je je werk-privé situatie indeelt, hangt af van vele factoren. Bijvoorbeeld van wat jij en je partner graag willen en waar jullie je prioriteiten stellen. Maar dat is zeker niet alles. Je bent ook afhankelijk van financiën, de mogelijkheden om in jouw sector al dan niet parttime te werken en oppas- en opvangmogelijkheden.

Nieuwe baan

Als jonge moeder in Londen besef ik mij nu dat velen in Nederland de werk-privé balans nog relatief goed kunnen inregelen. (Dan heb ik het even niet over de korte duur van het zwangerschapsverlof en de hoge kosten van kinderopvang). Parttime werken is in Nederland niet gek, velen hebben een vaste oppasdag van opa’s en oma’s en de meeste woon-werk afstanden zijn binnen Nederland nog behapbaar. Hier in Londen ligt het net even anders. Vol overtuiging zei ik dat ik in Londen zeker op zoek zou gaan naar een nieuwe baan. Maar al snel besefte ik dat dit zonder oppashulp van familie in de buurt, reistijden van minimaal een uur en de (meestal) vereiste fulltime werkweken niet zo makkelijk was. En daar lopen de vele jonge expat families tegen aan.

In vergelijking met Nederland wordt hier in London veel meer gebruik gemaakt van nanny’s en au pairs. Wanneer ik met mijn zoontjes op pad ben, word ik dan ook regelmatig aangesproken met: “Oh, how cute are these boys. Are you the mommy or the nanny?” (En dit is niet omdat we nu zulke onoverkomelijke uiterlijke verschillen vertonen, met die lange ledematen en blonde haren van ons).

‘Huismoeder’

Het vinden van een balans met een geschikte tijdsindeling vond ik hier soms best lastig. Want als je dan de keuze maakt om niet voor zo’n fulltime baan met (meestal) forse reistijd te gaan, zit je ineens thuis als ‘huismoeder’. (Al klinkt de term ‘homemaker’ die er hier voor wordt gebruikt bijna chique genoeg om op je cv te zetten). Dat is niet hoe ik mezelf een aantal jaar geleden had gezien. Inmiddels heb ik aan de hand van cursussen en freelance werk een tijdsindeling gevonden die voor mij en mijn gezin werkt.

Maar ik zou echt graag zeggen: laten we beseffen dat er voor elk gezin vele factoren meespelen bij het organiseren van een geschikte werk-privé balans. En laten we vooral stoppen met het veroordelen van andere moeders en de keuzes die zij maken. En zelf onze eigen keuzes durven maken. Misschien maakt dat ons pas echt superwomen.

Reageer op artikel:
Meike: ‘Tegenwoordig moet je een soort superwoman zijn die alles tegelijk is’
Sluiten