Redactie
Redactie Verhalen 2 apr 2021

Suzan: ‘Wie een kind verliest, leert niet alleen zichzelf te redden’

Suzan Hilhorst is naast auteur, ambassadeur van Metakids. Hoewel ze vijf jaar geleden nog maar weinig wist over metabole ziekten, weet ze dat nu maar al te goed. Haar dochters Sara en Liv overleden aan een nog onbekende metabole ziekte.

Ze is dankbaar dat ze als ambassadeur van Metakids meer kan doen om aandacht te krijgen voor deze groep ziekten. Hoe meer aandacht, hoe meer onderzoek. Maandelijks lees je een column van Suzan op Famme.

Controle

Onhandig lig ik in de stoel. De nieuwe tandarts rommelt in een la, pakt een spiegeltje en inspecteert aandachtig mijn kiezen. “Zo”, zegt hij, “dus u woont in Hilversum?” Ik mompel onduidelijk. Iets wat lijkt op een ja. “En u wilt ook uw zoon inschrijven?” Hij trekt het spiegeltje terug. “Graag”, zeg ik snel. Hij lacht: “Dat kan, heeft u nog meer kinderen?”

Vaagjes knik ik, open weer snel mijn mond; een subtiele aansporing om verder te gaan en dit gesprek te beëindigen. Er nadert groot ongemak. Nog even en ik zal voor de zoveelste keer mijn reddingsboei moeten uitwerpen. De nietsvermoedende drenkeling op het droge hijsen.

“Hoeveel?” Hij kijkt me vragend aan. Nog steeds met mijn mond open steek ik drie vingers op. Drie kinderen. Drie dus, en ga nu maar door. Maar hij gaat niet door. Hij staat op de reling, wankelt naar voren, kijkt geen seconde naar de woeste zee. Het spiegeltje rust zorgeloos in zijn hand.

“En hoe oud zijn ze? Ik bedoel, het is altijd goed om kinderen vroeg aan de tandarts te laten wennen.”

“Mijn dochters worden kleine bliksem werpende duiveltjes als ik hen ontken.”

De lamp schijnt fel in mijn gezicht, kruisverhoor. Ik weet dat ik hem met mijn antwoord genadeloos overboord zal duwen, maar ik weet ook dat liegen geen zin heeft. Mijn dochters worden kleine bliksem werpende duiveltjes als ik hen ontken. En toch. Altijd weer dat opgelaten gevoel van de onwetende ander. De schok. Soms heb ik er gewoon geen zin in.

“Ik heb drie kinderen, maar twee leven er niet meer.”

Hij valt. Diep en hard. Precies zoals ik had voorspeld. Water omringt hem, golven breken op zijn sprakeloosheid.

“Oh”, stamelt hij. “Ach.”

Uitroepen van één lettergreep; ik heb ze de laatste jaren allemaal gehoord. Gevolgd door onrust, stilte, schuiven met de voeten. Wegkijken soms. Dus ik pak geroutineerd mijn reddingsboei en werp hem toe. In twee zinnen leg ik uit wat er is gebeurd, stel hem gerust en doe een aanzet om het gesprek te vervolgen. Zijn opluchting ontroert.

Wie een kind verliest, leert niet alleen zichzelf te redden.

Voor meer informatie over metabole ziekten kun je terecht op de website van Metakids. Vragen? Neem contact op.

Lees ook Suzan haar andere columns

Reageer op artikel:
Suzan: ‘Wie een kind verliest, leert niet alleen zichzelf te redden’
Sluiten