Redactie
Redactie Columns 17 jun 2019

Columnist Pamela: “De realiteit viel tegen, ook in Amerika was armoede.”

Onze columnist Pamela (26 jaar) is getrouwd met haar Bulgaarse man Samuil (27 jaar) en moeder van hun vijf maanden oude baby Joël. Sinds 2017 wonen ze samen in Ruse, Bulgarije, waar ze momenteel voorbereidingen treffen om voor een paar jaar naar New York te verhuizen. Het bedrijf waar Sam werkt opent daar een distributiecentrum waarvoor ze de grote oversteek zullen maken. Of toch niet?

Pamela schrijft wekelijks een column over haar ervaringen met het moederschap en het gezinsleven in een ander land. In deel 6 van haar columnreeks vertelt Pamela over de afweging om wel of niet te emigreren voor het werk van Sam.

Aantrekkelijk aanbod

Eén dag voordat Joël werd geboren, op de dag dat ik uitgerekend was, kreeg mijn man Sam op zijn werk een nieuwe positie aangeboden. De fabriek waar hij werkt ging een distributiecentrum openen in New York en ze hadden iemand nodig om dit project te managen. Sam leek hen de aangewezen persoon. Voor ons kwam dit aanbod totaal uit de lucht vallen, we hadden geen idee dat zijn bedrijf plannen had om op die locatie een distributiecentrum te openen. Maar het klonk heel aantrekkelijk: we zouden als gezin naar New York verhuizen, rekeningen zoals huur, brandstof en verzekering zouden betaald worden, vier keer per jaar mochten we op kosten van het bedrijf naar Europa vliegen en we zouden een goed inkomen hebben.

De stap wagen

Voordat we het aanbod tot ons door konden laten dringen, laat staan beslissen of we het avontuur aan wilden gaan, werd de kleine geboren. Onze wereld stond genoeg op zijn kop zonder na te denken over het aanbod, maar binnen een week na zijn geboorte moesten we antwoord geven. We besloten de stap te wagen en in elk geval voor een jaar naar New York te gaan. Het werk leek Sam leuk en leerzaam, we houden allebei van reizen en bovendien konden we het geld goed gebruiken. Salarissen in Bulgarije zijn namelijk niet hoog en het huis dat we ruim twee jaar geleden kochten is nog altijd niet genoeg opgeknapt om in te trekken. Genoeg redenen dus om de grote oversteek te wagen.

Gaten in de weg

Vol enthousiasme troffen we voorbereidingen om binnen een maand te verhuizen. Toen Sam werd gevraagd eerst alleen twee weken die kant op te gaan, gingen we akkoord. De afstand tussen ons was niet makkelijk, maar de zorg voor de toen twee maanden oude Joël en het inpakken van onze spullen hield me bezig. Sam maakte intussen lange werkdagen en kwam er al snel achter dat Amerika niet was wat hij ervan verwachtte. ‘Pam, hier hebben de wegen ook gaten!’ vertelde hij me aan de telefoon. Pas toen realiseerde ik me dat hij als Bulgaar Amerika altijd als het perfecte land had gezien. De realiteit viel hem enorm tegen, ook in Amerika was armoede. Toch zag hij potentie in het opzetten van het bedrijf en werkte hij hard om zo snel mogelijk als gezin te kunnen verhuizen.

Alleen maar tegenvallers

Eenmaal terug in Bulgarije werd Sam gezegd dat het onduidelijk was wanneer we als gezin die kant op konden. Ik was teleurgesteld, want ik wachtte al een maand op het moment dat we de inmiddels ingepakte spullen weer konden uitpakken. We besloten ons flexibel op te stellen en Sam ging weer voor twee weken alleen naar New York. De maand daarop ging hij opnieuw, dit keer vijf weken. Hoe en wanneer we als gezin zouden verhuizen bleef onduidelijk. Het eens zo aantrekkelijke aanbod werd steeds onaantrekkelijker. Zijn bedrijf zou maar gedeeltelijk betalen voor de rekeningen, het salaris was minder dan verwacht en Sam zou minimaal 50 uur per week werken. Bovendien waren we het wachten zat. Al maanden konden we geen plannen maken, mistte Sam bijzondere mijlpalen van Joël’s ontwikkeling, spraken we elkaar nauwelijks door de verschillende tijdzones en werkte Sam veel te lange dagen.

Avonturen in Bulgarije

Uiteindelijk hebben we de knoop doorgehakt en heeft Sam zijn ontslagbrief ingediend. En dat geeft rust. Het blijft onduidelijk hoe we de komende maanden gaan invullen, omdat Sam naar New York zal blijven gaan tot zijn bedrijf een vervanger heeft gevonden. Maar we weten dat we investeren in een toekomst in Bulgarije. Gelukkig zijn hier ook genoeg avonturen te beleven, waarvan ik jullie in mijn columns op de hoogte zal houden.

Meer lezen van Pamela?

Deel 1: “Ik weet het zeker: de onze is de mooiste”

Deel 2: “In Bulgarije komt niemand de eerste 40 dagen in de buurt van je baby”

Reageer op artikel:
Columnist Pamela: “De realiteit viel tegen, ook in Amerika was armoede.”
Sluiten