Redactie
Redactie Persoonlijk 13 mei 2019

Columnist Pamela: ‘Ik weet het zeker. De onze is de mooiste.’

Onze columnist Pamela (26 jaar) is getrouwd met haar Bulgaarse man Samuil (27 jaar) en moeder van hun vier maanden oude baby Joël. Sinds 2017 wonen ze samen in het Bulgaarse Ruse waar ze momenteel voorbereidingen treffen om voor een paar jaar naar New York te verhuizen. Het bedrijf waar Sam werkt opent daar een distributiecentrum waarvoor ze de grote oversteek maken. 

Pamela schrijft wekelijks een column over haar ervaringen met het moederschap en het gezinsleven in een ander land. In deel 1 van haar columnreeks vertelt Pamela over haar bevalling.

De laatste loodjes

Daar was hij dan. Na een zwangerschap van 40 weken en 1 dag. Voor velen vast herkenbaar: de laatste weken leek de tijd maar niet vooruit te gaan. Ik deed zo mijn best om ‘gewoon’ door te gaan met de dagelijkse activiteiten en vooral niet te wachten. Inderdaad, dat lukte absoluut niet. Bij iedere harde buik hoopte ik een wee te voelen. Elke nacht ging ik naar bed met de hoop wakker te worden door weeën of vruchtwaterverlies. Heel Google had ik afgestruind – voor tips om de bevalling op te wekken, voor tips om de allereerste symptomen van de bevalling te kunnen herkennen, om manieren te vinden waarop ik kon berekenen wanneer ik zou bevallen.. Allemaal ontzettend overbodig, vooral gezien het feit dat ik afgestudeerd ben als verloskundige en een internetforum in principe niet meer zinnige informatie bevat dan de literatuur.

Zomaar 6 cm ontsluiting

Toen ging het ineens heel snel. Het verliep allemaal totaal niet zoals ik online en in de boeken had gelezen. Tijdens een routinecheck in het ziekenhuis werd naast de kleine ook ik gecheckt, iets wat hier in Bulgarije heel normaal is. Ik bleek al 6cm ontsluiting te hebben, terwijl ik nog geen wee had gevoeld en ook de CTG geen weeën detecteerde. Voor ik het wist kreeg ik een infuus met weeënopwekkers en was de bevalling officieel begonnen. Er was geen tijd om de keurig ingepakte bevaltas thuis op te halen. Van rustig naar kalmerende muziek luisteren en onder de douche de weeën opvangen kwam ook al niets terecht. Vier uur nadat ik nietsvermoedend het ziekenhuis inliep voor een routinecheck hield ik de kleine man al in mijn armen.

Samen voor altijd

Daar was hij dan. En hij blijft. Zoals Marco Borsato zo mooi beschrijft: ‘Ik hoor bij jou, jij hoort bij mij, wij blijven samen voor altijd’. Negen maanden had ik me voorbereid op zijn komst en de laatste weken iedere dag op hem gewacht. Ik was er helemaal klaar voor en tegelijk nog helemaal niet. Net als ik tijdens mijn zwangerschap in het begin tijd nodig had om vertrouwd te raken met het idee dat we een kindje krijgen had ik echt even tijd nodig om me te realiseren dat hij er is. Maar het kindje dat zo lang gezellig actief in mijn buik bewoog ligt nu naast me. Het kindje dat naast me ligt, dat is míjn zoon. En ik weet dat iedere moeder het zegt, maar ik heb vele pasgeboren baby’s gezien en ik weet het zeker: de onze is de mooiste.

Meer over bevallen?

9 x waardevolle feiten die elke mommy to be moet weten voordat je gaat bevallen

Reageer op artikel:
Columnist Pamela: ‘Ik weet het zeker. De onze is de mooiste.’
Sluiten