Amerikaanse: zo is het om naar Nederland te verhuizen en hier een baby op te voeden

Persoonlijk

Van tevoren wist de Amerikaanse Olga Mecking heus wel dat naar Nederland verhuizen een grote impact op haar leven zou hebben. Maar emigreren én voor een baby zorgen in een ander land viel haar niet mee. 

Dubbele cultuurshock

Olga ervaarde een dubbele cultuurshock toen ze haar man achterna reisde. Hij werkte in Nederland en zij zag zich genoodzaakt hem achterna te reizen met hun zes weken oude baby. Het stel had maanden apart geleefd en ze konden dan ook niet wachten om eindelijk herenigd te worden in Nederland. Maar toen wist Olga nog niet hoe heftig die overgang zou zijn.

Niet meer grappig

‘Je hebt vast wel eens gehoord over een cultuurshock. Het gevoel van gedesoriënteerd zijn wanneer iemand wordt geconfronteerd met een andere cultuur, een andere levensstijl, een andere levenshouding. Voor mij was het tweeledig: ik was in een nieuw land en net moeder geworden. Daardoor voelde mijn eigen leven opeens totaal onbekend’, schrijft ze.

‘Wanneer dingen overweldigend voelen op een positieve manier is het geen cultuurshock, maar een avontuur. Toen dingen frustrerend werden en miscommunicatie niet meer grappig of schattig was, besefte ik dat ik een cultuurshock had.’

Frustratie

Een cultuurshock komt in verschillende fases. Het begint met de huwelijksreis-fase: je vindt alles fantastisch aan je nieuwe thuisland. Daarna komt frustratie, gevolgd door aanpassing – de fase waarin je je eindelijk een beetje gesetteld voelt. De cultuurshock eindigt met acceptatie. Het moederschap kent grappig genoeg hetzelfde soort patroon. Moeders praten dolgraag over die eerste uren met hun pasgeborene, totdat de slapeloosheid, angst – en in sommige gevallen een postnatale depressie toeslaat.

Eenzaamheid

‘Ik ging vrijwel meteen naar die tweede fase na de verhuizing. Ik was niet depressief, maar het ging ook niet echt goed met me. De baby sliep niet, dus ik sliep ook niet echt. Ik worstelde met al haar huilen. Met andere ouders binden had het waarschijnlijk draaglijker gemaakt, maar ik kende niemand. Ik sprak de taal ook niet. Iedere soort eenzaamheid – als expat, als moeder – leek de ander te versterken.

Winkelen: ik moest een hele wereld aan product ontdekken (luiers, flesvoeding, tepelcrème) terwijl ik door Nederlandse winkels moest navigeren zonder hun merken te kennen. Transport: met een kinderwagen door een onbekende stad een route van A naar B plannen. Communicatie: de huiltjes van mijn baby ontleden was net zo frustrerend als informatie verkrijgen met een taalbarrière.

Vergelijking

Achteraf had ik deze vergelijking sneller willen maken. Het ouderschap zien als een nieuwe cultuur had me kunnen helpen bij deze transitie. Ik verhuisde niet naar Nederland met de verwachting dat ik me meteen thuis zou voelen. Als ik tegen mijn oude zelf zou kunnen praten, zou ik haar vertellen dat wennen aan het moederschap tijd kost.

Duwtje

Terwijl de baby groeide, bereikte ik de aanpassingsfase. Ik wende aan mijn nieuwe omgeving en mijn rol als ouder. Toen ze groot genoeg was schreef ik haar in voor de opvang dichtbij huis en die vrijheid gaf met het duwtje dat ik nodig had om naar buiten te gaan, Nederlands te leren en nieuwe vrienden te maken. Ik zocht naar andere expats, naar nieuwbakken ouders en vond uiteindelijk een groep moeders in dezelfde situatie als ik. Opeens worstelde ik niet meer. Ik was nog niet echt tot bloei gekomen, maar het gevoel dat er altijd obstakels in de weg waren had plaatsgemaakt voor optimisme.

Wanneer dingen vertrouwd worden en je hulpmiddelen hebt om op terug te vallen, wen je aan een nieuwe omgeving en komt de laatste fase: acceptatie. En dat geldt ook voor het moederschap.

Famme’s Nienke weet als geen ander hoe het is om kinderen op te voeden in een onbekend buitenland. Hier vertelt ze er alles over.

Meer leuke content? Like ons op Facebook

The Cut