Daphne: ‘En dan breekt mijn hart. Mijn onderbuikgevoel is bevestigd’

Columnist Daphne is is moeder van Noëlle (11) en Lynn (4). Chaoot, optimist, dromer, rebel, rockchick en soms hartstikke blond. Passies: lezen, fotograferen, schrijven, motorrijden en genieten van het leven. Houdt een eigen blog bij op daphneswereld.com. Rijdt in het dagelijks leven als machinist op de trein.

Column: Arm schaap

En dan, out of the blue, raakt iets je. Iets onnozels, maar toch treft het je recht in je hart. Ik ben aan het werk en heerlijk zorgeloos tuffel ik met mijn treintje richting het idyllische Friese Stavoren. De route gaat dwars door de prachtigste natuurgebieden heen en ik geniet volop van mijn panorama uitzicht. Geen vuiltje aan de lucht en het zonnetje gloeit gemoedelijk op mijn gezicht. Wat heb ik toch een heerlijk baan!

Naar gevoel

Dan wordt mijn aandacht getrokken naar een weiland links van mij, waar zo het lijkt nét een lammetje ter wereld is gekomen. Kan de dag nog mooier? De moederschaap is driftig aan het snuffelen en slikken, prachtig om te zien! Maar dan bekruipt mij een onbehaaglijk gevoel. In een fractie. Ik kan het niet uitleggen. Ik kijk nog snel door het linker zijraam, maar ja, ik kan het nu niet meer zien natuurlijk, want ik ben er al een kilometer voorbij! (Wat kun je nu eigenlijk ook zien in die anderhalve seconde met 100 kilometer per uur?) Maar in op het eindpunt in Stavoren laat dat nare gevoel me nog steeds niet los. Straks op de terugweg nog maar eens goed kijken, besluit ik.

Ik weet een klein beetje hoe mama schaap zich moet voelen nu

Zo gezegd zo gedaan. Ter hoogte van het betreffende weiland houd ik mijn snelheid ietsje in en kijk nog eens goed uit mijn raam. En dan breekt mijn hart… Mijn onderbuikgevoel is bevestigd. Het lammetje ligt nog precies zo als op de heenweg. Het is dood. Verloren staat mama schaap bij het levenloze lichaam van haar pasgeboren spruit te blaten om hulp. Een hartverscheurend plaatje, ook al is het maar een schaap. ‘T is de natuur, ik weet het. Geen boer die er waarschijnlijk een traan om laat. Ik daarentegen, ik kan het niet helpen en moet een traantje wegpinken (wel meer dan één…). Ik weet een klein beetje hoe mama schaap zich moet voelen nu. Soms is het maar goed dat niemand de machinist kan zien in de cabine van de trein.

Reageer op artikel:
Daphne: ‘En dan breekt mijn hart. Mijn onderbuikgevoel is bevestigd’
Sluiten