De 10 momenten waar ik het minst naar uit kijk als nummer vier geboren is

Kids

Natuurlijk zit ik straks weer op een roze wolk. Dat zit ik stiekem nu al. Maar met al drie kinderen onder de arm is een kleine dosis realiteit me ook niet vreemd. Dus naast de tien momenten waar ik het meest naar uit kijk zijn hier -vooruit- ook de tien momenten waar ik het minst naar uit kijk.

1

Het moment na de keizersnee waarop de pijnstillers zijn uitgewerkt

Omdat mijn lijf zich niet volledig heeft aangepast aan de kwaliteitseisen voor een natuurlijke bevalling, zal nummer vier op de wereld gebracht worden middels een keizersnee. Ik kan je verklappen; voor de moeder is daar weinig royaals aan. En al voel je vrij weinig van de pijn tijdens de bevalling, zodra die ruggenprik is uitgewerkt doet zelfs glimlachen pijn. Even kijken naar je baby doet dan wonderen.

2

Het moment dat ik word ontslagen uit het ziekenhuis

Natuurlijk is het heerlijk om weer thuis te komen. Maar die magische ‘rustige’ dagen in het ziekenhuis waar je zo heerlijk wordt verzorgd door de zusters zijn een waar cadeau als je net bevallen bent. Er hoeft nog even niks. En dat is fijn, heel fijn.

3

Het moment dat ik kennis maak met mijn nieuwe oude lijf

Daar sta je dan. Met baby en zonder buik. Nou ja; mèt baby en mèt flubberbuik. Als een soort leeggelopen skippybal hangt-ie charmant over je meerek pyjamabroek. En al is het een trend om trots je postpartum lichaam aan de wereld te tonen, ik voel mezelf dan altijd een beetje een vreemde in mijn eigen lijf. Die jetsers die erboven pronken maken veel goed.

4

De dag dat de kraamhulp niet meer komt

Ik mag wel zeggen dat ik een ervaringsdeskundige ben op het gebied van baby’s, maar die eerste dagen is het zo ontzettend fijn om een surrogaatmoeder om je heen te hebben. Die ervoor zorgt dat de baby niks te kort komt maar die ook vooral precies de goede dingen tegen jou zegt. En die soms gewoon even het bezoek naar buiten schopt, de afwas doet en jou een uurtje tukken gunt.

5

Dat je na twee maanden een uur nodig hebt in de ochtend om je zombielook te maskeren. En dat uur heb je dus niet

Net wakker na de zoveelste volledig opgebroken nacht. Nummer 1, 2 en 3 hebben ontbijt, schooltassen en hulp bij het aankleden nodig. De Man is al gevlogen naar kantoor en buiten is het nog donker. Als iedereen na een drukke ochtendspits met half gekamde haren in de auto zit ontdek je een horrorgezicht in de achteruitkijkspiegel. Het duurt even voordat je door hebt dat dit gezicht bij jou hoort. En dat het nooit meer gaat lijken op dat gezicht van vroeger. Au.

6

De dag dat ik stop met borstvoeding

Ik heb er drie zonder problemen maanden mogen voeden op mijn eigen productie. En daar ben ik best trots op. Dus ik kijk uit naar de borstvoeding bij nummer vier. Maar na een maand of zes is die magische fase voor mij over en dan bouwen we langzaam af. Weg intieme momenten met de baby. Weg ‘gewoon even zonder voorbereiding de deur uit’ en weg volle boezem.

7

De eerste keer shoppen voor mezelf

Net als na de bevallingen van de nummers 1,2 en 3 komt het moment dat het tijd wordt voor een nieuwe garderobe. Meestal is mijn hoofd daar eerder aan toe dan mijn lijf. En dat wordt pijnlijk duidelijk als ik in het pashokje geconfronteerd word met het verschil tussen hoe ik denk /hoop dat ik eruit zie en hoe ik er in ‘t eggie uit zie. Dat scheelt minstens een maat. En dat is een veel te harde realiteit voor een hormonaal wezen.

8

Mijn eerste kater

Eindelijk, er mag weer een wijntje in. Ik nestel me met dat welverdiende glas op de bank en GENIET. Optimaal! Zo optimaal dat ik een klein tweede glaasje inschenk. En dat moet ik dus niet doen. Want natuurlijk ligt er een gebroken nacht op me te wachten en natuurlijk dient de volgende ochtend zich te vroeg aan waardoor de zombielook van moment nummer vijf in het niet valt bij de ‘eerste-kater-na-de-bevalling-look’.

Bron: Byrdie
9

De zorgen

Ademt ze nog? Heeft ze pijn? Is die kleur wel normaal? Moet ik haar nou even laten huilen of niet? Heeft haar broer haar niet iets te hard geaaid? Krijgen de andere kinderen nog wel genoeg aandacht? Komt de Man niets te kort? Komt mijn werk niet in het gedrang? Die harde klap van beneden, is dat nummer 2 die iets breekt of valt nummer 3 van de stoel? Wanneer moet ik ook alweer met fruithapjes beginnen? Is het normaal dat nummer 2 gaat huilen als ik nummer 4 knuffel? Ben ik nou een kind vergeten in de supermarkt? Oftewel, het zal best druk worden in mijn hoofd. Niet mijn favoriete state of mind. Snel op zoek naar ‘afterbirth-yoga’.

10

Het besef dat dit de laatste is

Dat besef is er nu al en iedere schop die ik krijg vervult me met plezier. Ik besef dat dit de laatste schopjes zijn in mijn buik. Maar als straks de zwangerschap voorbij is en nummer vier naadloos in het gezin is opgegaan is er ineens dat besef ‘we zijn compleet’. En dat is een prachtig maar ook bitterzoet besef.

Herkenbaar? Reageer hier!

Alstublieft! 9 tips om je (newborn) baby in slaap te helpen en houden

Meer leuke content? Like ons op Facebook