De club van slechte moeders

Hanna 22 nov 2015 Columns

Seth is zes. Dat is oud genoeg om over het leven na te denken, en jong genoeg om dat met een open blik te doen. Soms filosofisch, vaak onbedoeld grappig. Hanna van de Wetering schrijft daar graag over. Elke week op Famme en op Facebook.

De wereld van Seth – De club van slechte moeders

‘Weet je wat we vandaag met gym hebben gedaan?’ begint Seth enthousiast als ik hem van mijn fiets til.
Gym. Ergens gaat een alarmbelletje rinkelen. Ik kijk naar mijn gymtasloze stuur. Ik kijk naar mijn gymtasloze kind.
‘Ehm… je gymtas Seth, op school zeker?’
Seth slaat zijn handje voor zijn ogen. ‘O nee hè’, zegt hij heel laconiek. ‘Oepsie, vergeten. Stom stom stom. Nouja, kan gebeuren. Dan nemen we hem maandag wel mee. Vinden wij niet erg hè?’
Ik twijfel.

Ik weiger mijn huis op te ruimen als het mooi weer is. Laatst ontbeten we met zelfgebakken koekjes, omdat we daarvoor wél de ingrediënten in huis hadden gehaald, maar het brood waren vergeten. Ik geloof meer in zelfvertrouwen, zelfredzaamheid en zelfstandigheid dan in aan tafel blijven zitten tot je bord leeg is. Ik vind het belangrijker dat Seth naar alle straatmuzikanten toe rent om iets aardigs over hun muziek te zeggen, dan dat hij stil is wanneer ‘grote mensen’ aan het woord zijn. Ik probeer een wereld te creëren waarin hij kan zijn wie hij is zonder daarop beoordeeld te worden, een wereld waarin iedereen te vertrouwen is, totdat het tegendeel bewezen is. Waar alles kan en alles mag en alles mogelijk is. Waarin zijn mening net zo belangrijk is als die van mij.

Maar de echte wereld is niet altijd zo. Op school moet hij ook stil in zijn stoel zitten. Wordt de juf boos als hij na twee dagen al zijn potlood kwijt is. Zijn er kindjes die soms heel gemeen zijn. Moet ik hem daar niet ergens voor waarschuwen? Zeggen dat het mij inderdaad niets kan schelen dat hij dingen vergeet, maar dat andere mensen dat wel vervelend kunnen vinden?
Seth merkt mijn twijfel op.

‘Tja mam, ik begin een dagje ouder te worden. Ik word al bijna zes. Dan gebeuren dat soort dingen. Je raakt steeds dingen kwijt, je wordt vergeetachtig, je vergeet hoe mensen heten. Nu is het een gymtas maar het wordt alleen maar erger… Zo gaat dat gewoon. Kunnen we niets aan doen. Je moet lachen, hè? Dat zei ik toch: wij vinden dat soort dingen helemaal niet erg!’
‘Nee’, zeg ik schaterend. ‘Wij vinden dat soort dingen helemaal niet erg!’

03-De club van slechte moedersLV

Heb jij ook ooit zoiets meegemaakt? Reageer op onze Facebook! >

Lees ook de eerdere avonturen van De wereld van Seth >

Reageer op artikel:
De club van slechte moeders
Sluiten