De intense band met je eerste kind

Geen van haar kinderen gaat voor en elk van de drie is speciaal, maar de band met je eerste kind is zo bijzonder. Phileine schrijft een ode aan de eerste. Daar zul je het als moeder van meer mee eens zijn.

Dag lief meisje mijn,

Nog een klein uurtje, dan word je wakker en stelen jouw fel blauwe ogen mijn aandacht weer.
Nu lig je nog met je hoofd op mijn kussen.
Het staat jou veel beter.
Tweeduizendhonderdvijfendertig dagen oud ben je nu.

Leven als mama-mevrouw

Ik vraag me af hoe vaak ik je naam al noemde.
Hoe vaak ik je armen om me heen voelde.
Hoe vaak ik je tranen weg kuste.
Ik geniet zo intens veel van je.
Natuurlijk droomde ik vroeger van mijn leven als mama-mevrouw.
En daar droomde ik dan zo’n lief klein meisje met blonde krullen en kuiltjes in haar wangen bij.
Nooit verwachtte mijn fantasie realiteit te worden. Mijn eerste kind.

Eerstgeborene

En nu lig jij daar. Meer dan perfect te wezen.
Je krullen zijn blonder nog dan ik kon bedenken. Je kuiltjes nóg innemender.
En ik heb je lief.
Ik heb je lief zoals ik nooit eerder iets of iemand lief had.
Jij bent mijn eerstgeborene en nooit had ik kunnen bedenken dat moederliefde met zo’n heftigheid door iedere cel van mijn lichaam zou gaan.
Dat ik letterlijke pijn zou voelen als jij met betraande ogen op me af rent. Dat ik overspoeld zou worden door geluk als ik je zie lachen. Dat ik in en in trots ben als je je kleine zusje helpt.

Al vijf hoor!

Ik stop het liefst ál jouw zorgjes in een doos zodat je er later nog eens lachend naar kan kijken.
Ik teken het liefst jouw leven uit, vol lieve mensen, bijzondere momenten en geluk dat van je af spat.
Natuurlijk werkt dat niet. Je bent vijf nu. “al vijf hoor” in jouw woorden. Je vindt me soms een stomme moeder. Je vindt soms dat ik hele domme grappen maak. Je vindt tekenfilms al lang niet cool meer en als mijn laptop aan gaat vraag je of ik op Youtube even Katy Perry op wil zetten.

Time flies when you’re having fun’. ‘Dan moet het misschien maar even wat minder leuk zijn allemaal mam’

Soms schrik ik als ik naar je kijk.
Waar is de tijd gebleven?
Gisteren vroeg je me welke dag het ook al weer was.
‘Vrijdag’ antwoordde ik.
‘Dan is het alweer bijna zondag’ zei je met hoorbare teleurstelling.
‘waarom gaat de tijd nou zo snel?’
‘Omdat het zo leuk is’ zei ik en ik vertelde je over ‘time flies when you’re having fun’.
‘dan moet het misschien maar even wat minder leuk zijn allemaal mam’
Ik keek je aan.
Jij keek terug met de heerlijkste giebelkuiltjes in je wangen.
En samen barstten we in lachen uit.

Lief klein, groot, heerlijk kind van me. Mijn eerste kind. Blijf alsjeblieft lachen. Voor altijd lachen. Want dan blijf je jong van binnen en zal de tijd je nooit in halen.

Liefs, mama Phileine

Phileine schrijft de mooiste brieven aan de mensen die haar raken, ontroeren of angstig maken. Zoals haar brief aan moeder Wies die haar dochter verloor of de keer dat ze schreef over haar kersverse baby zoon.

Reageer op artikel:
De intense band met je eerste kind
Sluiten