De ontploetermoeders: ‘Bozig’

Redactie 19 nov 2015 Kids

Ja, opvoeden is een helse taak, dat weten we heus wel. Maar de ontploetermoeders – Roos, Eva, Elsbeth en Miloe – geloven niet in klagen. Wel in humor. En in nieuwe ideeën. Ze schreven het eerlijke en vrolijke opvoedboek Van achter het behang tot over je oren waarin ze laten ze zien hoe je anders tegen het moederschap aan kunt kijken.

Column Elsbeth Teeling – Bozig

Daar sta je dan. Met een gillende dochter op straat: ‘Ik wil niet deze kant op, ik wil alleen die kant op!’ Ze staat stokstijf op de stoep en is niet van plan met me mee te lopen. Mijn altijd zo makkelijke dochtertje is veranderd in een krijsend schepsel en ik kijk hulpeloos om me heen. Wat te doen met dit schreeuwende kind? ‘Keet, kom op, meelopen, we gaan naar huis.’ Helpt niet. ‘Keet, kom op, Sarah is zo bij ons.’ Helpt ook niet. Ik geloof dat dit zo’n situatie is waarin de gemiddelde moeder nu echt boos wordt en eens duidelijk laat zien wie de baas is. Ik doe nog een poging en voel me voor schut staan. Het zou een stuk makkelijker zijn om nu de andere kant op te lopen, Keets kant.

Maar dat is geen optie. Ik snap ook wel dat dit krijsende prinsesje nu zeker haar zin niet mag krijgen. ‘Ik wil alleen wat ik wil!’ en ‘Ik wil nooit wat jij wilt!’ Oké, nog een poging dan maar. ‘Keet, ik word nu echt boos hoor!’ Ja, ja, net echt. Ik heb het gevoel dat ik een toneelstukje sta op te voeren. En boos worden zit nog niet in mijn repertoire. Dat merkte ik vorige week ook al, tijdens mijn managementtraining. Daar moest ik in rollenspelen mijn boze kant laten zien. Althans, daar moest ik op zakelijk vlak mijn grenzen bewaken. En ik vond daar eigenlijk niet de manier die bij mij past. Ik oefende wat in steeds bozer worden, maar werd er niet bepaald blijer van.

Net als bij Keet. Ik heb haar die middag uiteindelijk thuis gekregen. Maar een heel gezellige middag is het niet geworden. Zij bleef de grenzen zoeken en ik het gedrag van opvoedende moeders dat daarbij hoort. Er kwamen nog een paar ik-vind-jou-nooit-meer-liefs voorbij en toen kwam manlief thuis. Die zag een bozige moeder zonder resultaat en een niet-begrijpende dochter. Dit was niet de manier, niet mijn manier.

‘Grenzen worden gesteld, confrontaties worden aangegaan. Soms met huilende moeders tot gevolg’

Navraag bij verschillende vriendinnen leert dat andere dochters op de gang worden gezet, bij de kladden worden gegrepen of naar boven worden gestuurd. Grenzen worden gesteld, confrontaties worden aangegaan. Soms met huilende moeders tot gevolg. Welkom bij de club.

De volgende dag. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik heb een beetje haast, want moet op mijn vrije dag naar een bijeenkomst van mijn werk. Keet heeft geen haast en treuzelt. Ik vraag een paar keer of ze zich wil aankleden. Ik word genegeerd. Mijn hulpeloze gevoel dreigt op te komen. Ik hoor mezelf met een heleboel woorden en argumenten uitleggen dat ze zich nu toch echt moet aankleden. Opeens herinner ik mij de tip uit de cursus. Niet te veel uitweiden. Korte zinnen en af en toe een punt zetten. Stiltes laten vallen. ‘Keet, je luistert niet en daar baal ik van.’ Punt. Stilte.

Ze draait zich om, zegt: ‘Oké’ en maakt aanstalten om zich aan te kleden. Ik val van mijn stoel. Waar een managementcursus al niet goed voor is.

Van achter het behang tot over je oren

Deze column komt uit het boek Van achter het behang tot over je oren. Op zaterdagavond 21 november wordt de komst van het boek gevierd met een lezing van Eva Bronsveld over hoe je door samen te werken met je kinderen, meer harmonie en lol thuis kunt hebben. Roos Schlikker, Miloe van Beek en Elsbeth Teeling lezen eerlijke en grappige columns voor, er is een quiz, er zijn prijzen, er is wijn en het is verboden voor kinderen. Kaarten koop je hier.

Reageer op artikel:
De ontploetermoeders: ‘Bozig’
Sluiten