De strubbelingen van moeder Jules uit Amsterdam Oud Zuid 


‘Ze leidt het perfecte leven. Tenminste, zo lijkt het.’

Persoonlijk

Het Concertgebouw. De Koninginneweg. De Beethovenstraat. Het Vondelpark. Het Museumplein. De Cornelis Schuytstraat… Amsterdam Oud Zuid: het is een prachtig stukje hoofdstad. En dat zeg ik niet omdat ik er vandaan kom, maar gewoon omdat het zo is.

Wat leuk, dacht ik toen ik onlangs een blaadje onder ogen kreeg. Z.O.Z. heet het – kort voor Zie Oud Zuid. Wat een prima treffende titel is, daar ‘zien en gezien worden’ een groot goed is in deze buurt. Maar dat is het in het Gooi ook, evenals in andere plekken in Nederland waar het af en toe een tikkeltje elitairder aandoet. Toch?

Hoe dan ook, op bladzijde 6 van deze maand vond ik de column van Jules. ‘Jules woont met man en drie kinderen in Oud Zuid. Ze leidt het perfecte leven. Tenminste, zo lijkt het.’ Ik ken Jules niet, maar ze mag elke maand een pagina vullen. De titel van deze maand luidt ‘Op een houtje bijten’. Oei, spannend! Ik ging gelijk lezen. Nou, ze bouwde de spanning goed op, onze Jules. Ik wachtte met spanning op de climax, de ommekeer, de nu-komt-de-aap-enorm-uit-de-mouw.

Lees hier de column! >

Hij kwam niet. Of misschien heb ik ‘m gemist, dat kan ook. Ah toe, zeg me dat ik ‘m gemist heb.

Want anders nodig ik Jules bij deze uit om een keertje op tour te gaan door de rest van Nederland, buiten de grenzen van Oud Zuid. Gewoon op bezoek bij mensen in andere stadsdelen, steden en dorpen. Om gewoon eens te gaan kijken hoe ‘perfect’ het leven van andere mensen is.

Maar even heel serieus: dit kan toch niet echt waar zijn? Jules, verlos me uit mijn lijden en laat het me weten!

Groetjes,
Inge

Ps. Tuurlijk heb ik op de website van Zie Oud Zuid wat van je vorige columns doorgebladerd en ik lees je cynische, semi-grappige toonzetting hier en daar heus wel. Denk ik. Hoop ik. Weet ik niet. Help.

Meer leuke content? Like ons op Facebook