Deze openhartige post over een miskraam gaat niet voor niets viraal

Persoonlijk

Opgetogen en vol verwachting ging Emily Christine naar haar eerste echo. Al snel bleek dat het mis was: er was geen levend vruchtje te zien. De Facebook-post die Emily vervolgens over haar miskraam schreef, ging snoeihard viraal.

Na een jaar proberen had Emily eindelijk een positieve zwangerschapstest in haar handen. Ongeduldig nam ze weken later eindelijk plaats in de stoel bij de gynaecoloog. Dit was de dag waar zij en haar man zo naar uit hadden gekeken. Ze schrijft: ‘Maar de echo op het scherm ziet er anders uit dan die ik op Facebook van mijn vriendinnen heb gezien. Er was iets mis. Ik zag helemaal niets omdat mijn lijf over enkele uren een miskraam zou krijgen.’ De echoscopiste probeerde haar gerust te stellen. Maar Emily – acht weken zwanger – had talloze keren op Instagram op #8weeks gezocht. Ze wist dus precies hoe een goede echo eruit moest zien, en wist meteen dat het mis zat. Emily wilde niet huilen. ‘Ik dacht dat ik het niet verdiende om te mogen huilen. ‘Omdat ik nog maar kort zwanger was’ en ‘omdat het zo vaak gebeurt’. Ik vocht tegen mijn tranen en kon mijn man niet aankijken omdat zijn pijn mij zou breken.’

Zo moeilijk

Emily ging naar huis en kreeg zoals voorspeld een miskraam. Dat wist ze, maar van veel dingen was ze niet op de hoogte. ‘Ik wist niet hoe moeilijk het zou zijn om mijn moeder het nieuws te vertellen. Dat mijn lichaam nog weken zou denken dat ik nog zwanger was. Hoe moeilijk de vraag ‘willen jullie kinderen?’ zou worden. En hoe moeilijk het zou zijn om iemand te verliezen die ik nog nooit had ontmoet.’

LEES OOK: Vrouw eert haar miskraam met een ontroerende tatoeage

Stevige knuffels

Emily schrijft dat hoewel miskramen ontzettend veel voorkomen, ze zich toch erg alleen voelde. De reden: er wordt niet over gepraat. Pas toen ze er zelf over ging praten, merkte ze dat ze er niet alleen voor stond. Daarom schrijft ze ook dit bericht: ‘Al is er maar één vrouw die zich hierdoor minder alleen voelt en die door mijn verhaal voelt dat er hoop is na dit verdriet. Dit is mijn hoop voor jou: ik hoop dat je jezelf toestaat om te huilen. Ik hoop dat je licht ziet aan het eind van de tunnel. Ik hoop dat je niet bang bent om het opnieuw te proberen. Ik hoop dat je jezelf niet de schuld geeft. Ik hoop dat jouw vrienden jou nóg steviger knuffelen. En ik hoop dat je het leven van deze baby viert, net zoals je het leven van de volgende zult vieren. Want hoe kort een leven ook was, al het leven verdient het om gevierd te worden en om elk verlies moet gerouwd worden.’

‘Je voelt je vast snel beter’ en dat soort ongein. Zeg deze dingen nóóit tegen iemand die een miskraam heeft gehad.