Die ruzie tussen kleuters? Daar kunnen wij nog wat van opsteken!

Persoonlijk

Soms denk ik weleens: die kindervriendschappen zijn eigenlijk best wel leerzaam. Zo maakte ik kort geleden een kleine kleuterruzie mee en dacht ik: op deze manier ga ik het ook eens aanpakken. Gewoon, voor de lol. Met wonderlijk resultaat.

Laatst was mijn dochter met een vriendinnetje aan het spelen en ze kregen ruzie. Dat ging ongeveer zo:
‘Nee, ik ben nu boos op je!’
* boos gestommel *
‘Ik ook op jou…’
* stilte *
‘Oké, sorry, dat was niet leuk…’
‘Nee, dat moet je niet meer doen, anders ben je mijn vriend niet meer.’
‘Oké. Zullen we nu weer verder spelen?’
‘Ja is goed, ben jij Anna? Ben ik Elsa.’

Ik besloot wat dingen die ik hier opmerkte in mijn eigen leven toe te passen.

Geanalyseer en de diepere drijfveer

Kinderen kunnen ontzéttende ruzie hebben ergens over, en het volgende moment is alles weer helemaal oké. Zo werkt het bij volwassenen vaak niet. Ruzies moeten geanalyseerd worden (of althans, dat zie ik veel bij vriendinnen), want er zit vast een diepere drijfveer achter het gedrag van de andere persoon…
Ik vond het best verfrissend dat die twee kleuters er gewoon overheen stapten. Toen ik dezelfde avond een nogal pittige discussie met mijn man had en ik daarna zei ‘Koffie?’ keek hij eventjes verbaasd, maar meteen was het weer gezellig. Normaal ben ik meer van het mokken. Kijk, zo kan het dus ook.

Laat het gaan, laat het looooos

Die twee kleuters gingen gewoon verder met hun spel. Volwassenen kunnen wantrouwig worden na een vervelend voorval: ‘Als iemand één keer iets flikt, moet ik hem volgende keer beter in de gaten houden…’ Nu zit daar een zekere waarheid in, maar laatst kwam ik iemand tegen waar ik een tijd geleden een aanvaring mee had gehad en ik besloot inderdaad; wat nu als we gewoon ons eroverheen zetten? Om even in het Frozen-thema te blijven ‘Laat het gaan, laat het los’? Natuurlijk kan ik die volwassen eigenschap (‘ik houd het in de gaten…’) niet overboord zetten, maar hem een beetje loslaten deed ons contact goed. Ik droeg die persoon niks meer na (andersom ook niet, vermoed ik) en dat was verfrissend.

Hup, gooi het eruit

Wat ik ook wel inspirerend vond, kinderen nemen dus vaak geen blad voor de mond. Zit een kind iets dwars? Hup, ze gooien het eruit. Ook dát heb ik toegepast, gewoon om te kijken wat er gebeurde. Mijn broer (met wie ik over het algemeen een prima band heb), maakte tot twee keer toe een opmerking die ik écht niet kon waarderen. Normaal zou ik dit eindeloos laten opbouwen, tot eventueel een ruzie aan toe (ik háát ruzie). Nu zei ik eenmaal: ‘Ik vind dit écht niet leuk. Nog één keer die opmerking en dan word ik boos.’ En dat was het. Broer keek even verbaasd en dat was het inderdaad. Niks geen opmerkingen meer. Grappig, dit!

Ga ik nu alle aanvaringen in mijn leven aanpakken zoals kleuters dat doen? Eh… nee, natuurlijk niet. Maar ik moet zeggen, ik ga wel vaker na: kan ik hier een kleuter-ruzie-tactiek op loslaten? Ik denk dat ik daar nog best vaak ‘ja’ op kan zeggen…

Heb jij weleens iets geleerd van de kleutervriendschappen van je kind? Praat erover mee op Facebook!

Over ruzies gesproken: zo stop je die eeuwige ruzies tussen broer en zus… >

Meer leuke content? Like ons op Facebook