Minder hard werken

Redactie 7 feb 2014 Columns

DIGAME ARNOLD (1)

Wat wil ik nu? Zo’n simpele vraag, helaas niet zo gemakkelijk te beantwoorden. Althans, dat houden we onszelf vaak voor. Ons-zelf. Ja, ik weet dat ik als man misschien me niet onder de Famme-lezer kan scharen. En toch zeg ik ‘ons’.

Sinds 2004 is 60% van m’n seminardeelnemers en cliënten vrouw. Het zijn vaak vrouwen met meerdere rollen: moeder, kind, echtgenote, leidinggevend werknemer of zelfstandig ondernemer. Vrouwen die de lippen net boven water kunnen houden in het managen van de dagelijkse bezigheden. Verantwoordelijkheden, zo worden ze ook wel genoemd. En die discrimineren niet. Ze hebben een bestaan opgebouwd in de mannen- en in de vrouwenwereld. En dus werk ik vanuit herkenning. En daarom heb ik het in m’n columns voor het gemak over ‘ons’.

Geleefd worden

‘Wat wil ik nu?’ Deze vraag gaat over ons als individu, nu, hier. Eenvoudiger kan bijna niet. En toch presteren we het om er iets heel moeilijks van te maken. ‘Leuke vraag, maar ik kan niet zo maar de boel de boel laten en kiezen voor wat ik nu wil. Ik heb bepaalde verantwoordelijkheden en anderen rekenen op mij.’ Voor we het weten zitten we zo strak in de dwangbuis van verantwoordelijkheden en verwachtingen dat we niet meer volop genieten van dit ene leven dat ons is gegeven. We worden geleefd en zeggen neergeslagen ‘C’est la vie.’ Totdat de dood zich aankondigt.

Spijtbetuigingen

‘Als ik het leven over mocht doen.’ Het is de titel van een wereldwijde bestseller, geschreven door een Australische verpleegkundige in de palliatieve zorg. Daarin staat een top vijf van spijtbetuigingen op het sterfbed.
Op nummer 1: ‘Had ik maar de moed gehad om meer m’n eigen leven te leiden in plaats van aan andermans verwachtingen te voldoen.’
Op nummer 2: ‘Had ik maar niet zo hard gewerkt.’
Het zet de waarheid weer eens in het zonnetje: je hebt één leven, dat alleen maar door jou geleefd (en genoten) kan worden. Overdoen zit er gewoon niet in. ‘Wat wil ik nu?’ is in ieder moment je beste vertrekpunt. Simpel toch?

Pen en papier

Tip: kies een moment op de dag los van kinderen, man of werk. Pak een pen en papier en een goed glas wijn of lekkere kop thee. Zet een van je lievelingscd’s op (die het waarschijnlijk al jaren heeft afgelegd tegen Kinderen voor Kinderen of je partners Rock Classics). En geef jezelf eens de toestemming om ongecensureerd antwoord te geven op de volgende vraag:
Stel je voor: je bent niet gebonden aan je gezin, familie, werk, huis, vrienden, huisdieren, bankrekeningen. Je bent helemaal vrij en hebt alle tijd en alle middelen om te doen wat je wil doen… Wat wil je doen? Wat wil je ervaren? Waar heb je altijd al van gedroomd? Wat heb je altijd al willen doen? Je mag niks redigeren. Hoe gekker en uitbundiger hoe beter. Er bestaat niet zoiets als goed of slecht.

If life was no longer your responsibility…
If authenticity and passion were in charge…
Who would you be?

Wanneer je uitgeschreven bent kun je er weer eens doorheen lezen. De punten die er echt uit springen en veel energie lijken te geven zijn een gesprek waard met je partner. Misschien is dat eerst wat eng. Maar het zet de deuren open voor een frisse wind, een nieuwe relatie met het leven, je gezin, familie, werk, vrienden en vrije tijd.

arnoldtimmerman.com
simplysumptuousretreats.com

Reageer op artikel:
Minder hard werken
Sluiten