Dilemma: hoe ga je om met een kinderverjaardag als je zelf geen moeder bent?

Redactie 2 nov 2018 Lifestyle

Het is zaterdagmiddag en ik hang met een lichte kater op het terras met een vriendin. We drinken mimosa’s en delen een stuk bananabread. Dat helpt niet per se tegen een kater, maar feestelijk is het wel. Vijf minuten nadat ik het vrolijke tafereel op Instagram Stories heb gedeeld, licht m’n telefoon op. Vriendin M. ‘Heee, vanmiddag vanaf een uurtje 16.00 uur hè?’

Sociale verplichting

Ik schiet meteen rechtop. De schrik slaat me om het hart en het zweet breekt me uit. Vanmiddag 16.00 uur wat? Hebben we afgesproken?? Met wie? Waarom?? Koortsig ga ik in gedachte alle afspraken van dit weekend na, maar ik weet het echt niet. En dat moet ik haar dus appen. ‘Ehmm, help me even?’

Het is de verjaardag van haar zoon E. die vandaag zes wordt. Dat heeft ze twee maanden geleden inderdaad aangekondigd. ‘Je had gezegd dat je zou komen.’ Fuck. Ik weet dat M. het nog erger vindt dat ik de verjaardag van haar kind vergeet dan dat ik haar verjaardag zou vergeten. Ze woont in Zeeland (drie uur treinen) dus halsoverkop een cadeau kopen en naar het station hollen heeft geen zin. Er zit niets anders op dan een uitgebreid mea culpa en de belofte dat ik het goedmaak.

‘Maar het is toch niet haar eígen verjaardag?’, zegt de vriendin met wie ik op het terras zit verbouwereerd om mijn licht gestreste reactie. Wás het maar haar eigen verjaardag, denk ik.

Vriendinnen die kinderen krijgen, gaan gepaard met een nieuw soort sociale verplichting. De kinderverjaardag. Als je het mij vraagt, is de kinderverjaardag als niet-moeder de ergste soort sociale verplichting. Nog erger dan de babyshower. Je zit in een kring met een stuk zelfgebakken taart op schoot terwijl je uit alle macht probeert niet de snotneus van de peuter in kwestie die in het beslag is gedruppeld te visualiseren. Op een kinderverjaardag zijn altijd andere kinderen en al zijn het er maar drie, het aantal decibel is vergelijkbaar met een basisschool op schoolreis. Als je een conversatie gaande probeert te houden, moet je die terreur overschreeuwen. Wat je na vijf keer uitleggen wat voor werk je doet maar opgeeft. Voor de verjaardagsvisite zit er niks anders op dan ongemakkelijk naar de spelende kinderen te kijken. Ondertussen kijk je om de minuut op de klok om te zien of het al sociaal geaccepteerd is de benen te nemen.

Schuldgevoel

Het zoontje van M. is een schatje, maar het jongetje heeft geen flauw benul wie ik ben. Op straat zou hij me voorbijlopen en dat is helemaal niet erg. Het is al heel wat als ik zijn moeder drie keer per jaar zie om bij te kletsen zonder kind. Ik ben bevriend met M., niet met haar kind. M. is dit jaar niet op mijn verjaardag geweest. En het jaar daarvoor ook niet. Toch moest ik nog maanden horen hoe ik schitterde in afwezigheid op E.’s verjaardag. Nog erger: ik was de verjaardag vergeten. De onuitgesproken verwijten voelden alsof ik een nest jonge puppy’s had verdronken. Pas toen ik op de proppen kwam met een mand vol cadeautjes leek ze het me te hebben vergeven.

Verplicht voelen

Misschien reikt mijn inlevingsvermogen minder ver dan ik dacht en ben ik een ongevoelige klootzak omdat ik niet op de verjaardag van het kind van een vriendin die ik zelden nog spreek kom. Het beleid dat ik voer met mijn eigen verjaardag is simpel: als je zin hebt, ben ik dolgelukkig als je komt. Als je niet wil, kom je niet. Even goede vrienden. Ik zou het vreselijk vinden als mensen alleen naar mijn feestje komen omdat ze zich verplicht voelen.

Het kan goed zijn dat het voor M. voelt als een persoonlijke afwijzing wanneer ik de uitnodiging afsla. En dat is het allesbehalve. Hoewel we elkaar weinig zien, is ze een lieve vriendin met wie ik boven een glas wijn heel goede gesprekken kan voeren. Ik snap alleen niet voor wie het precies leuk is dat ik acte de présence geef op een verjaardag van een kind in wiens leven ik een totaal verwaarloosbare rol speel.

Is dit iets wat ik als niet-moeder niet begrijp? Hoor ik daar te zijn, ook al zie ik de moeder een paar keer per jaar en heb ik haar al jaren niet meer op m’n eigen verjaardag gezien? En: wat zouden jullie doen in mijn geval?

Praat mee op ons fonkelnieuwe forum en laat hieronder je comment achter.

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Reageer op dit artikel
Reageer op artikel:
Dilemma: hoe ga je om met een kinderverjaardag als je zelf geen moeder bent?
Sluiten