Discussie: hoe straf je een dreumes?

Kids

Trouwe lezers kan het niet ontgaan zijn: mijn dochtertje is nogal, ehm, pittig. Haar bijnaam luidt niet voor niets ‘little miss dynamite‘. Vooral als ze haar zin niet krijgt, leidt dat tot explosieve reacties. En nou vraag ik me dus af: moet ik dat afstraffen, en hoe?

Laat ik voorop stellen: ons apie van eenentwintig maanden oud is heerlijk. Ze is mooi, vrolijk, danst met beide handjes in de lucht en geeft de beste kusjes. Maar berg je als je haar dwarszit. Ze mept om zich heen als ik mijn iPhone van haar afpak, gilt het hele huis bij elkaar als ze van mij niet mag rennen met een viltstift in haar mond en werpt zich woest achterover als ik haar uit de keuken – want: hete pannen – zet. Ik snap dat het erbij hoort. Dat ze haar eigen willetje aan het ontwikkelen is en de grenzen opzoekt. I get it, echt. Maar lastig is het soms wel.

LEES OOK: 12 tips om de peuterpuberteit door te komen

Het echte opvoeden

Heel lang heb ik mijn dochtertje nog als baby beschouwd, en als dusdanig behandeld. Maar haar recente woede-aanvallen, en het feit dat haar tweede verjaardag met rasse schreden nadert, hebben me doen inzien dat de terrible two’s voor de deur staan. Ze ís geen baby meer, maar een dreumes en zelfs bijna een peuter. En dus wordt het de hoogste tijd om mijn grenzen aan te geven, voor ik straks met een strontvervelend, onbeschoft en verwend blaag zit dat denkt dat ze alles kan maken. Het echte opvoeden is begonnen.

Op de gang

Helaas kwam er geen gebruiksaanwijzing uit mijn baarmoeder rollen toen mijn apie geboren werd, dus besprak ik de driftbuien van mijn dochtertje met mijn omgeving. Mijn zus (tevens kinderleidster op een dagverblijf) raadde aan om haar eventjes op de gang te zetten als ze te ver gaat. Oftewel: als ze mij slaat of krabt. De regel is dan om dit 1 minuut per levensjaar vol te houden, dus ons apekoppie zou dan bijna 2 minuten op de gang moeten staan. Laatst kreeg ik een mep in mijn gezicht toen ik mijn dochter verbood om op de tafel te klimmen. Ik hield haar handje vast en zei: ‘Nee, dat doen we hier niet.’ Ik kreeg een felle blik terug en ze ging doodleuk door met slaan. Er vlamde ergernis in me op, en ik voelde dat het moment was gekomen. Ik zette haar op de gang. Een hartverscheurend gehuil volgde, en na hooguit een minuut haalde ik haar weer naar de kamer (we hebben een glas-in-lood deur en ik kon dat betraande koppie niet langer verdragen, week moederdier dat ik ben).

We gaven elkaar een knuffel, ik kuste haar traantjes weg en we begonnen aan een Woezel en Pip-puzzel. En om het maar even op z’n Sex & The City Carrie’s te zeggen, I couldn’t help but wonder: had dit ‘straffen’ nou echt geholpen? Ik had de indruk dat mijn kleintje niet echt een causaal verband legde tussen oorzaak (haar losse handjes) en het gevolg (het op de gang staan). Nou ben ik niet iemand die snel om hulp vraagt (wat dat betreft lijk ik ook wel een peuter: ‘zelluf doen!’). Maar nu doe ik het dan toch maar: lieve peutermoeders, hoe pakken jullie dit aan? Ik wacht met smart op jullie adviezen.

Elk nadeel ‘heb’ z’n voordeel: Eigenwijs kind? Grote kans dat hij later heel succesvol wordt

Openingsbeeld: iStock