Dit heb ik (tot nu toe) geleerd van de terrible two’s van mijn dochter

Kids

Nog drie maanden en dan zitten de terrible two’s erop van de dochter van Famme’s Anne. It’s been one hell of a ride, en met het einde in zicht kan Anne alvast stellen dat ze de volgende dingen heeft geleerd.

1: Niets is zeker

Het ene moment zit je nog rustig samen op de bank. Een filmpje te kijken, een puzzel te maken, een boekje te lezen. Gezellig, kneuterig, geen vuiltje aan de lucht. En dan opeens, als donderslag bij heldere hemel, gaat het he-le-maal los bij mijn peuter. De aanleiding van zo’n driftbui is meestal futiel (ze krijgt geen tweede koekje, een puzzelstukje valt op de grond). Krijsen, zich op de grond werpen, dikke tranen: geen middel wordt onbenut gelaten. Dus ik heb geleerd om niets als vanzelfsprekend te zien en te genieten van de stilte voor de storm.

2: Alles gaat voorbij

De eerste paar keren wist ik me geen raad bij deze epische razernij. Waar was mijn lieve dreumes nou ineens gebleven? Deze razende peuter kende ik niet. Maar na een aantal keren realiseerde ik me heel goed: this too shall pass. Zo snel en abrupt een ‘ik ben twee en ik zeg nee’-aanval de kop opsteekt, zo snel gaat-ie ook weer liggen. Ik leerde vertrouwen te hebben in een goede afloop.

3: Afleiden helpt, straffen niet (altijd)

Maar soms duurt zo’n driftbui wat langer, of maakt die aap van mij het écht te bont (slaan, bijten, noem het maar op). Ik weet nog wel dat ik de eerste keer dacht: o, nu moet er gestraft worden. Dus ik zette haar op de gang. Geen succes. Het krijsen werd naar volume misthoorn opgeschroeft, en ik kreeg nou niet echt de indruk dat ze snapte wat er gebeurde. Ik heb gemerkt dat haar laten uitrazen en vervolgens met iets anders afleiden beter helpt om haar te kalmeren. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik haar nooit meer straf, hoor. Ik moet alleen nog een betere tactiek daarvoor bedenken…

4: Denk positief

Hoe ‘zwaar’ de peuterpuberteit soms ook is, deze leeftijd heeft ook zeker leuke voordelen en z’n charme. Het is grappig om te zien hoe mijn kleintje ineens een echte persoonlijkheid wordt, met eigenaardigheden, voorkeuren en een mening. En ze praat steeds beter, wat hilarische gesprekken oplevert. Ter illustratie: haar favoriete woorden zijn momenteel ‘poep, stinken, blegh, vies, schoonmaken’ en alle combinaties daarvan. Lachen!

5: Juich niet te vroeg

Nu komt dan bijna de 3 in zicht. Het zou dan allemaal iets makkelijker moeten worden, dacht ik zo. Geen idee waarom, maar je moet je toch ergens aan vast klampen. Maar goed, nou hoorde ik weer van andere moeders dat driejarigen er ook wat van kunnen, qua temperament enzo. ik zal het vanzelf wel gaan merken. En gelukkig kom ik nu beslagen ten ijs…

Neem af en toe een glas wijn, bijvoorbeeld! 22 tips om de peuterjaren te overleven

Meer leuke content? Like ons op Facebook