Dit is waarom mijn 8-jarige vandaag nog een iPhone krijgt

Kids

De dochter van Famme’s Tamara krijgt een smartphone, hoe gruwelijk verwend dat ook mag klinken. Haar besluit kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Een heldere analyse.

Snoevend zat ik op mijn fiets. Mijn tweejarige dochter zat in een zitje voorop aan het stuur te zingen, we stonden stil bij een stoplicht en ik bestudeerde een A4-tje dat op een lantaarnpaal was geplakt. Verloren: rugzak met iPhone, las ik. De afzender had een kiekje van zichzelf in het postertje geshopt. Een meisje van misschien negen. Nah, vond ik, je geeft een basisschoolkind toch geen iPhone! Ik bevond me bij een uitgang van het Vondelpark en trok mijn conclusie: die kinders in Amsterdam Oud-Zuid zijn veel te verwend.
 

Vrijheid

Dat gebeurde zeven jaar geleden. Mijn dochter is net negen jaar geworden. En ze krijgt haar eerste mobieltje, mits het haar lukt om de komende maand door te komen zonder iets kwijt te raken. Want ze is regelmatig iets kwijt: een sjaal, fietssleutels en ook haar rugzak. Waarom ik haar een mobieltje geef? Niet omdat ze dol is op appen, of omdat ze Pokémon GO mag gaan spelen. Het zit zo. Haar ophalen van school/ clubjes/ vriendinnen hoeft eigenlijk niet meer. Of nee, ze wil het niet meer, ze vindt het leuk om zelfstandig te zijn. Een mobieltje zou haar meer vrijheid geven. Ze kan na het turnen alleen naar huis op vrijdagmiddag om half zes. Als ze binnen een kwartier na de les nog niet thuis is, kan ik haar kan bellen om te vragen waar ze blijft.

Walkie talkie-test

Dus eigenlijk komt dat mobieltje er niet zozeer voor haar, maar om mij gerust te stellen. Met luxe heeft het weinig te maken. En toch vind ik het een gek gezicht: een kind van negen jaar met eigen mobieltje. De kinderen op de school van mijn dochter met een telefoon in hun rugzak, zijn toch wel tien jaar en vaker elf. Vriendin S. was er ook vroeg bij. Zij gaf haar zoon op zijn achtste een mobieltje. ‘Wij wonen aan een drukke straat waar trams en taxi’s voorbijrazen. De speeltuin waar hij graag met vriendjes speelt, ligt aan de overkant. Ik laat hem niet alleen oversteken. Punt was: hij kon niet aan mij laten weten wanneer hij was uitgespeeld en ik hem kon ophalen.’

‘Gisteren is de telefoon in de wasmachine beland. ‘Ik haalde ‘m uit een zak van een gewassen broek. Einde mobieltje.’

 

Ze klungelden eerst een paar maanden met een walkie talkie. ‘Het ding was te zwaar voor in zijn broekzak. En mijn zoon moest binnen een beperkt aantal meters van het huis blijven, anders zaten we met een verbroken verbinding.’ Een mobieltje was de oplossing. Vriendin S.: ‘De meest simpele prepaid-telefoon kost vijftien euro. Internet zit er niet op. Het dient één doel: spelen aan de overkant van de weg.’ Het mobieltje is wel vaak kwijt. ‘Een maand geleden werd ik gebeld. Ik zag het nummer van mijn zoon op mijn scherm. Het was de politie. Ze belden over een gevonden voorwerp. Mijn zoon was het mobieltje vergeten in de speeltuin.’ Gisteren is de telefoon in de wasmachine beland. ‘Ik haalde ‘m uit een zak van een gewassen broek. Einde mobieltje.’

Bron: Rumag

Belhorloge

Collega M. komt met de ideale oplossing. Haar 8-jarige zoon heeft een ‘belhorloge’ voor kinderen, Halloo heet ‘ie. Een horloge is een kind niet zo snel kwijt. Met een druk op het knopje mamm (of pap) heeft je kind je aan de lijn. Vijf nummers kan het bellen. Het ding is ook nog voorzien van gps-locatiebepaling, zodat je als ouder precies kunt zien waar je kind uithangt. Zo’n ‘belhorloge’ lijkt me reuze handig. Maar de prijs weerhoudt me. Een kleine honderd euro. Nu zou ik vijftien euro kunnen lappen voor haar eerste mobieltje. Maar ik had het zo bedacht: mijn vriend is aan een nieuwe iPhone toe, want die laadt niet meer goed op. Dat oudje kunnen we dan net zo goed naar onze dochter doorschuiven. Strikt genomen is dus vanwege mijn ‘zunigheid’ dat mijn kind binnenkort de straat over gaat met een glanzende witte iPhone. Mijn excuses aan de Oud-Zuid-moeders.

Door: Tamara Klopper

Meer leuke content? Like ons op Facebook