‘Doordat Jolie nergens geregistreerd staat, is het alsof ze nooit heeft bestaan’

‘Komt een kind dood ter wereld, dan wordt het geacht nooit te hebben bestaan’, staat er letterlijk in de wet. Onbegrijpelijk, vinden ouders van doodgeboren kindjes. Daarom lanceerden Mandy Rut en Natasja Geyteman-Bos half september een petitie met als doel levenloos geboren kindjes ook geregistreerd te krijgen. Inmiddels is de petitie al ruim vierduizend keer ondertekend.

Als je baby wordt geboren, doe je als ouder aangifte bij de gemeente en wordt je kindje bijgeschreven in het bevolkingsregister. Een bijzonder moment. Als je baby bij de geboorte niet meer leeft, is dat anders. Je doet als ouders nog wel aangifte, maar je kindje komt niet in het bevolkingsregister terecht. En daarmee heeft het volgens de wet eigenlijk nooit bestaan. Natasja: ‘De kindjes moeten in elk geval traceerbaar zijn in de digitale systemen van de gemeente. Of dat nu in de BRP is of in een nieuw softwarepakket. Ze moeten vindbaar, zichtbaar en opzoekbaar zijn. Nu verdwijnen ze gewoon.’

‘Het enige wat ik kon zeggen, was: ‘Hoe kan dat nou? Hoe kan dat nou?’ Ze was in mijn buik overleden. Terwijl niets daarop wees’

Natasja verloor haar kindje na een zwangerschap van 40 weken en 4 dagen. ‘Mijn uitgerekende dag was 6 oktober 2007. Die dagen daarna voelde ik weinig leven in mijn buik. Het was mijn eerste zwangerschap, dus ik dacht: het zal er wel bij horen, maar voor de zekerheid ging ik toch voor controle naar het ziekenhuis. Daar gingen alle lichten op groen, want ‘het zou goed zijn’. Volgens de gynaecoloog was er geen reden tot paniek. Elke ochtend luisterde ik met zo’n duotone naar het hartje, maar de ochtend na dit ziekenhuisbezoek kon ik haar hartslag niet vinden. Ik hoorde niets. We kwamen weer in het ziekenhuis terecht. De gynaecoloog kon niets anders uitbrengen dan: ‘Het is niet goed’. Het enige wat ik kon zeggen, was: ‘Hoe kan dat nou? Hoe kan dat nou?’ Ze was in mijn buik overleden. Terwijl niets daarop wees. En ik had nog zo duidelijk tegen de gynaecoloog gezegd dat ik haar echt niet zoveel meer voelde de laatste tijd… De grond werd onder mijn voeten weggeslagen.’

En toen moest je dus nog bevallen?

‘Ja. Zoals ik het heb ervaren, konden de mensen in mijn omgeving toen beginnen met het rouwproces en de verwerking. Ik niet, want ik moest nog bevallen. Je krijgt geen keizersnee, je moet natuurlijk bevallen; het medisch team geeft aan dat dit voor het verwerkingsproces beter is. Dat kan ik achteraf alleen maar beamen, hoor. Na de bevalling voelde ik me zo trots. Dat was net zo’n mooi moment als bij mijn andere bevallingen, alleen huilde ze niet en klopte haar hartje niet. Na die geboorte moesten we ook gewoon naar de gemeente om Jolie – zo heet ze – aan te geven en je bent volgens de wet ook verplicht tot het cremeren of begraven van je kindje. Heel logisch, natuurlijk gingen we dat doen. Maar hierdoor wist ik dus niet beter dan dat ze ook gewoon geregistreerd stond in het BRP.’

‘Het is al zo pijnlijk om Jolie te moeten missen, niet geregistreerd staan is alsof ze nooit heeft bestaan’

Wanneer kwam je er dan achter dat Jolie niet in het BRP stond ingeschreven?

‘In 2009 werd mijn zoontje geboren en toen ik voor hem een paspoort ging aanvragen, zei de ambtenaar: ‘U heeft één kindje.’ Toen dacht ik: ik ben twee keer zwanger geweest en twee keer bevallen, ik heb toch echt twee kinderen. Toen kwam ik erachter dat doodgeboren kindjes niet worden bijgeschreven in het bevolkingsregister. Later heb ik nog een dochter gekregen. Ik ben drie keer zwanger geweest, drie keer bevallen, maar ik heb officieel maar twee kinderen. Het is pijnlijk om te zien dat er maar twee van mijn kinderen door de wet erkend worden, terwijl ik echt moeder ben van drie kinderen. En dat de geboorte van Jolie door de wet dus wordt ontkend. Het is al zo pijnlijk om haar te moeten missen, niet geregistreerd staan is alsof ze nooit heeft bestaan. Ze heeft wel degelijk bestaan!’

Noah en Isa bij het graf van hun zus.

Noah en Isa bij het graf van hun zus.

Inmiddels is de petitie door zo’n vierduizend mensen getekend. Wat heeft de petitie jullie concreet opgeleverd?

‘We wilden dat het aandacht kreeg in Den Haag, dat is gelukt: er zijn inmiddels kamervragen gesteld. Minister Plasterk heeft erop geantwoord, hij zegt eigenlijk dat het niet kan. Dat het systeem daar niet voor is bedoeld. Hij zegt dat dit systeem, het BRP, er is voor ambtenaren om hun taken uit te voeren. Maar het gekke is: een kindje dat levend wordt geboren, twee keer ademt en daarna overlijdt, wordt wel opgenomen in het bevolkingsregister en BRP. Maar wel met de notitie dat ze zijn ‘overleden’. En dat is wat wij ook willen. Want ik zie het grote verschil niet. Het is dus een antwoord waar ik niet zoveel mee kan.’

‘In het internationale verdrag van de rechten van het kind staat dat kinderen recht hebben op een eigen identiteit. Daar wordt nu deels niet aan voldaan’

En wat nu?

‘Naar aanleiding van de antwoorden van Minister Plasterk ben ik verder op onderzoek gegaan. Ik heb gesprekken gehad met een professor die zich inzet voor de rechten van het kind. Volgens hem hoeft er in principe niks te veranderen aan de wet. Maar zoals het nu gaat, lijkt het in strijd met het internationale verdrag van de rechten van het kind dat in 1995 is getekend. En dan met name artikel 7 en 8. Daarin staat dat kinderen recht hebben op een eigen identiteit. Daar wordt nu deels niet aan voldaan. Dat wordt dan ook onze rebound naar de minister toe: wettelijk gezien hoeft er niets veranderd te worden. Niets houdt tegen dat een levenloos kind in het geboorteregister en/of BRP zou kunnen komen te staan. Sterker nog: ze hebben er volgens het internationale verdrag zelfs recht op. Minister Plasterk kan morgen nog opdracht geven aan de gemeentes om ouders van doodgeboren kindjes een geboorteakte te geven. Ik ben heel benieuwd hoe hij daarop gaat reageren.’

Noah en Isa bij het graf van hun zus. Isa geeft een knuffel aan de foto van Jolie die op haar grafje staat.

Isa geeft een knuffel aan de foto van Jolie die op haar grafje staat.

Jullie hebben ook veel aandacht gehad dankzij journalist Roos Schlikker. Zij schreef vorig jaar een column over haar dochtertje dat zeven jaar geleden halverwege de zwangerschap overleed

‘Ja, heel fijn dat zij zich hier ook voor inzet. Dankzij haar column heeft de Amsterdamse ombudsman geregeld dat zij tóch een akte van levenloos geboren kind heeft gekregen. Heel mooi natuurlijk, want die had zij überhaupt niet, omdat het niet vanzelfsprekend is dat je die krijgt als je kindje voor 24 weken zwangerschap overlijdt. Maar deze akte heeft eigenlijk pas waarde als het een geboorteakte wordt. Dan staat je kind in het geboorteregister. De geboorte wordt nu ontkend, alleen het sterven wordt erkend. Roos is heel betrokken, ik waardeer haar betrokkenheid en bedrevenheid, daar zijn we hetzelfde in.’

Wil je graag meepraten over dit onderwerp? Ga dan naar onze Facebook.

Deze vader schrijft een hartverscheurende brief aan zijn doodgeboren zoontje.>

Reageer op artikel:
‘Doordat Jolie nergens geregistreerd staat, is het alsof ze nooit heeft bestaan’
Sluiten