‘Ed komt wéér eten’ 
Aangrijpend verhaal van een moeder… en haar dochter

Body & beauty

‘Hoezo komt Ed weer eten? Ik heb hem al twee keer resoluut de deur gewezen, en nou staat hij er verdomme alwéér.’

Zo begint blogger Christine Lasher haar verhaal op Scary Mommy. Het is een bijzondere tekst waarvan de strekking je misschien niet meteen duidelijk wordt. Ons advies: lees vooral even verder. 



‘De eerste keer dat we elkaar ontmoetten was ik net 18 geworden. Hij voelde moeiteloos aan dat ik op zoek was naar gezelschap. Ik kwam ‘m voor het eerst tegen op een avond laat, lopend, op weg naar huis. Nu zou ik weten dat ik hem doodeng had moeten vinden en nooit had moeten vertrouwen; maar toen voelde hij gelijk vertrouwd, net familie. In de jaren die volgden waren we heel veel samen, hij zat altijd naast me als ik ergens ging eten, de vetrandjes van mijn vlees afsneed of momenten waarop ik nadacht over het leven.’



‘Hij liep ‘s avonds vaak met me mee naar huis, zodat ik niet alleen was. Toen vond ik dat superattent, nu weet ik wel beter. Als ik ging rennen, rende hij met me mee, en moedigde hij me aan om nóg harder te rennen, net zolang todat ik zeven dagen per week, elke dag 15 kilometer rende.’

‘Op vrijdagavond lag Ed vaak naast me, terwijl mijn vrienden in de kroeg zaten – pizza’s te eten en bier te drinken – en zei ‘ie allemaal dingen tegen me. Geen lieve dingen, maar dingen. Zonder dat ik het doorhad ging ik nergens meer heen zonder Ed – m’n wereld was heel erg klein geworden. Ik kon amper nog ademen als hij in de buurt was. Eindelijk verzamelde ik de moed en schopte ik hem eruit. Ein-de-lijk.’

‘Een kleine twintig jaar later – ik was toen 37 – kwamen we elkaar weer tegen. We waren allebei ouder geworden, wijzer. Hij kende m’n gebreken en pluspunten, ik die van hem, en eigenlijk gingen we moeiteloos weer verder waar we ooit gebleven waren. Het voelde gewoon zo makkelijk en vertrouwd. Hij zat naast me als ik een tekening aan het maken was, of na afloop van een therapiesessie, dan praatte hij in de auto op me in en legde zijn mening aan me op. ‘s Avonds aan tafel vertelde hij non-stop verhalen, terwijl ik aan het eten was – of beter: terwijl m’n vork achter het eten op m’n bord aanzat. Al z’n verhalen kwamen op hetzelfde neer: dat ik hem nodig had, dat ik niets was zonder hem. Oh ironie. Voor de tweede keer in mijn leven sommeerde ik hem om te vertrekken.’ 



Bron: Yahoo

‘Toch heb ik mijn tijd en relatie met Ed altijd als productief ervaren – hij gaf me een gevoel van rust, en tegelijkertijd een vorm van macht over situaties waarmee ik me anders geen raad geweten had. Zoals op mijn 18de, nadat ik was verkracht, of op mijn 37ste, toen ik uit een verschrikkelijke huwelijk probeerde te vluchten. In beide periodes was Ed m’n beste vriend die me er doorheen sleepte. Ook al was hij het die me uiteindelijk vooral de nek probeerde om te draaien. Pas later realiseerde ik me dat dat precies was wat ‘ie al die tijd van plan was.’



‘Inmiddels ben ik 48, en zit Ed wederom aan mijn eettafel. Dit keer heb ík hem niet uitgenodigd, maar is het mijn net 18-jarige dochter die hem meegenomen heeft. Ik zie hoe hij haar inpalmt met z’n praatjes, terwijl ze haar aardappelen aan de zijkant van het bord schuift. Hij gniffelt als ze de korst van de kaas schraapt en haar bord reorganiseert zodat het lijkt alsof ze wél iets gegeten heeft. Ze lacht verlegen, schuldbewust, en ik hoor bijna letterlijk de dingen die hij in haar oor fluistert, terwijl hij ook probeert haar te vermoorden.’

‘Op avonden dat de kinderen niet bij mij zijn, maak ik wandelingen en vraag ik me af hoe ik mijn dochter moet redden. Wanhopig zoek ik naar een manier hoe om te gaan met Ed die steeds ongevraagd mee komt eten. En terwijl ik nadenk over hoe ik deze ondenkbare situatie op kan lossen, betrap ik mezelf erop dat ik me afvraag of het helpt…’



‘… als ik gewoon een paar kilo zou afvallen.’ 

Ed staat voor Eating Disorder, Christine’s eetstoornis. Al die jaren gaf ze hem een naam om hem te personaliseren. Eerst was het haar ‘vriend’, nu die van haar 18-jarige dochter. En stiekem ook nog een beetje die van haar, misschien. 



Naschrift


Christine’s blog leverde een stroom aan ontroerende en begripvolle reacties op, veelal van moeders die zelf ooit streden met een stoornis (al dan niet rondom eten), en over hun angsten om dit (niet) door te geven aan dochters. 


Lees ook: 19 x misvattingen over anorexia >

Meer van dit soort artikelen zien? Vergeet ons dan niet te liken!”

Meer leuke content? Like ons op Facebook