Een brief aan alle deelnemers van de Vierdaagse van Nijmegen

De Vierdaagse van Nijmegen… Phileine moet er niet aan denken, vier dagen lang de blaren op de voeten lopen. Toch is ze jaloers, en wel hierom.

Dag lieve wandelaar,

Wat ben je een knapperd. Met een kleine vleug van jaloezie keek ik vandaag naar je op mijn televisiescherm. Je bent er weer. Voor de zoveelste keer is die hele Nijmeegse kerremis deze week weer van start gegaan. En voor de hoeveelste keer doe jij daar nu al aan mee?

Padvindergevoel

Het is eerlijk gezegd niet zo mijn ding. Met zo veel mensen zo veel kilometers de pahadehen op, de lahanehen in. Ik krijg er altijd een beetje een padvindergevoel van. (Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik als oud-padvinder zeggen.)

Maar misschien is dat ook wel gewoon een lichte vorm van aanstelleritis, dat ik dan heel hard roep dat ik niet zo van die massale dingen hou. Vierdaagse, marathon, allerhande wielerrondes. Veel te massaal, te weinig uniek, te weinig spannend. Intussen weten mijn binnenkant en ik wel beter: wij zijn er gewoon niet zo goed in.

Opstaan om vier uur?!

De beweging an sich gaat nog wel. Wandelen is zelfs één van mijn hobby’s (jeukwoord van het jaar). Maar vier dagen lang om vier uur in de ochtend opstaan om vervolgens een gehele werkdag je voeten om en om voor elkaar te zetten… Ik vind het knap!

Er zijn buiten noodgevallen, een sporadisch ziek kind of een snurkende man voor mij geen redenen om op dit ontstellend donkere tijdstip wakker te worden. De keren dat ik wél wakker ben zonder eerder genoemde redenen hebben te maken met nachtelijke uitjes waarop we zeker weten dat de oppas alles thuis onder controle heeft, én manlief en ik doen alsof we weer éénentwintig zijn.

Maar jij staat gewoon vrijwillig op. Met frisse, gepoetste tanden verschijn je dan fluitend aan de start. Je wandelschoenen opgewreven en je rugzakje vol met gezonde energiekicks voor onderweg. Al die kilometers liggen in het ochtenddauw op jou te wachten. Op jouw voeten en jouw mooie gesprekken.

Wat als?

En als ik dan in de avond het enthousiasme van de televisie af zie druipen, dan bekruipt me toch een klein ‘wat als’–gevoel. Wat als ik het toch eens zou proberen? Want al is jouw rugzak aan het einde van de dag leeg, je bent weer een vracht aan mooie bagage rijker. Je hebt nieuwe mensen leren kennen, nieuwe verhalen gehoord, nieuwe gedachten gedacht en nieuwe herinneringen gemaakt.

En als je blaren al lang zijn uitgedroogd, geniet jij nog steeds van die bijzondere sfeer die jij als wandelaar tot in je tenen mag voelen.

Heel veel succes met de laatste lootjes vandaag!

Met een aanmoedigende groet,
Phileine

Lees ook: 12 manieren om calorieën te verbranden deze zomer. Zónder sportschool >

Foto: S4D Ger Loeffen via Vierdaagse

Reageer op artikel:
Een brief aan alle deelnemers van de Vierdaagse van Nijmegen
Sluiten