Een brief aan mijn zoon van bijna vier

Kids

Je bent nu echt bijna vier. Terwijl jij vol spanning kruisjes zet om de dagen af te tellen naar je verjaardag, word ik steeds een beetje misselijker als ik aan die dag denk.

Niet zozeer je verjaardag zelf hoor, lieverd. Ik kijk ernaar uit om je in je Superman-pak rond te zien rennen. Trots op alle vriendjes die speciaal voor jou zijn gekomen en met die twinkeling in je ogen bij de aanblik van alle cadeautjes en de taart, die ik de komende dagen voor je zal maken. Je bent al maanden met de voorbereiding bezig en bijna net zo perfectionistisch als ik, als het op de uitwerking aankomt. ‘Heb je aan de kaarsjes gedacht mama?’, ‘Vergeet je de cadeauzakjes niet?’, ’Is er genoeg snoep?’

Gemis

Het wordt een feestelijke dag, een geweldige dag, dat beloof ik je. En als je dan na een lange dag ligt te slapen, je cadeautjes vast en zeker netjes opgesteld langs de randen van je bed, als ik dan nog één keer zachtjes over je wangen wrijf, die van de spanning en uitputting ongetwijfeld vuurrood zullen zijn, zul je de tranen die over mijn wangen lopen niet zien. Zul jij het gemis dat ik al weken voel en waarvan ik soms spontaan zo misselijk word, niet voelen en zul je niet net als ik de afgelopen vier jaar nog even aan je voorbij laten gaan.

De wandelwagen verruilden we voor de buggy. De driewieler voor de step

Vier jaar, waarin ik er elke dag was. Van je eerste lachje tot je eerste stapje. Van je eerste woordje tot je eerste hapje. Ik was er en ik genoot ervan. Van je allerkleinste dagen tot de dag van vandaag. Bijna vier en wat ben je opeens groot. De wandelwagen verruilden we voor de buggy. De driewieler voor de step en tegenwoordig fiets je meestal naast me. Keihard, op je brandweerfiets. Je rode helm is vaak het enige dat ik in de verte nog van je kan onderscheiden als we onze rondjes maken in het park, wachtend tot we je zusjes kunnen ophalen van school. Je bent er vaak eerder dan ik. Enthousiast wacht je ze op. Vol verhalen over onze dagen, in het bos of in de tuin. De puzzels die we hebben gemaakt, de boeken die we hebben gelezen, de taarten die we hebben gebakken of gewoon over de boodschappen die we hebben gedaan.

LEES OOK: 5 dingen om te doen voordat je kind naar de basisschool gaat

En vandaag schrijf je de letters van je naam. Elke letter duurt een uur, maar dan staat er ook iets. Vol trots kijk je me aan. En ik kijk jou aan. Mijn kleine, grote zoon, die opeens letters schrijven kan. Die klaar lijkt te zijn voor een nieuwe stap. Een onvermijdelijke stap. Het staat in de wet, nota bene. Dat jij binnenkort naar school gaat en dat die zo onvergetelijk mooie dagen, de dagen waarop jouw lach non-stop de kamer vult, jouw handen het deeg voor de koekjes kneden en stiekem de helft in je mond stoppen en jouw speelgoedkassa al onze boodschappen nog eens scant, die dagen waarop je nog even klein mag zijn, voorbij zullen zijn. Nooit meer hetzelfde zullen zijn.

Die gekke mama van je, die geen afscheid van je kan nemen

En elke avond tot die eerste schooldag zal ik als je slaapt nog even over zachtjes over je rode wangen wrijven, de afgelopen vier jaar aan me voorbij laten gaan en het gemis dat ik al weken voel en waarvan ik soms spontaan zo misselijk word, opnieuw voelen. Tot de tranen over mijn wangen lopen en ik stilletjes je slaapkamerdeur dicht zal doen. Je papa zich lachend over me zal ontfermen. Die gekke mama van je, die geen afscheid van je kan nemen, die elke dag samen met jou als het grootste geschenk heeft ervaren. Een prachtig blond cadeautje, met rode wangen van enthousiasme en een rode brandweerhelm op. Of een superman pak aan. Onoverwinnelijke liefde. Van de allereerste dag tot de dag van vandaag.

Gekke tranen

Terwijl jij vol spanning kruisjes zet om de dagen af te tellen naar je verjaardag, schrijf ik dit stukje. Omdat ik zo trots op je ben. Omdat ik je zo missen zal. Omdat het zo onvergetelijk was. Jouw kleine tijd. En ook, zodat je weet dat ik heel erg veel moeite zal gaan doen om lachend naar je te zwaaien als je in je mooiste kleren je nieuwe klas binnenloopt. Dat beloof ik je. Om je lachend te omhelzen, een dikke kus achterlatend op je vlassige haar. Dan wacht ik met die gekke tranen wel tot later goed? Als je echt uit het zicht bent verdwenen. Als je me echt niet meer kan zien. En als ik ’s avonds naast je bed sta misschien nog even. Zachtjes wrijvend over je enthousiaste, rode wangen en bijna onhoorbaar fluisterend; ’Ik zal je zo, zó ontzettend missen liefste kleine, grote man.’

Ah… dit meisje wil echt niet vier jaar zijn

Meer leuke content? Like ons op Facebook