‘Een vriendinnetje dat boos wordt als zij met een ander speelt, klasgenootjes die elkaar ‘dik’ noemen’

Anne Broekman 19 dec 2016 Kids

Er zitten ontzettend veel voordelen aan het hebben van een meisje. Samen tutten, winkelen, en haar eerste verliefdheden in tot details bespreken. Maar waar ik nu al als een berg tegenop zie: het gedonder straks met vriendinnetjes onderling. Oftewel: meidenvenijn. En ik heb geen idee hoe ik mijn dochtertje daartegen kan beschermen.

Ik ben zielsgelukkig met mijn dochtertje. Eerder schreef ik al voor Famme hoe dolblij ik was toen bleek dat ik een meisje verwachtte en waarom (hint: prinsessenfase). Maar er is één ding dat me zorgen baart. Iets wat over een paar jaar onherroepelijk gaat gebeuren als mijn dochtertje op school zit. Namelijk het gedoe met meiden onderling.

Roddelen, buitensluiten, afkraken en meer van dat soort Mean Girls-acties. Ooit schreef ik hier een artikel over voor een tienertijdschrift. De psycholoog die ik toen interviewde had het over ‘onzichtbaar pesten’. En meisjes zijn hier meesters in. Ze duwen niet, delen geen meppen uit en gaan niet schreeuwend om iemand heen staan op het schoolplein. Welnee, dan is de pakkans veel te groot. Meisjes pesten veel gemener. Of eigenlijk: onzichtbaarder. Ze gniffelen als hun doelwit iets zegt, lachen haar nieuwe schoenen uit en ze wordt plots niet meer op verjaardagen uitgenodigd. En het erge is: vaak zijn dit nog ‘vriendinnetjes’ ook.

LEES OOK: zo maak je je dochter weerbaar tegen pesters (de tip die je nog niet kende)

mean-girls

Jongens versus meisjes

Nee, dan jongens. Mogen ze iemand niet? Prima, dan gaan ze er gewoon niet mee om. Hebben ze ruzie? Ze schelden wat, delen misschien een tik uit en een uur later is iedereen weer samen aan het voetballen. Deze leven-en-laten-leven-tactiek voeren ze hun leven lang uit. Mijn vriend heeft nóóit gedoe met zijn vrienden, zelfs niet als ik vind dat dat er wél is (een vriend die zich hufterig gedraagt, of zo eentje die alleen iets van zich laat horen als-ie weer vrijgezel is). Maar ze lossen het op hun eigen manier op (lees: niet).

Zelf heb ik ook al jaren een stabiele vriendenkring met louter lieve, leuke mensen. Maar dat was vroeger wel anders. Ik zat in een kliekje waarin niemand veilig was. Er werd geroddeld en gestookt. Kwam ik het schoolplein oplopen, dan renden mijn ‘vriendinnen’ ineens heel hard weg. Of er werd ineens niet meer met mij gepraat. Klinkt onschuldig en kinderachtig, maar toch hakte dit erin bij mij.

gemene-meisjes

Goud waard

Mijn buurmeisje is pas 7, maar ik zie dat het gerommel bij haar ook al begint. Een vriendinnetje dat boos wordt als zij met een ander speelt, klasgenootjes die elkaar ‘dik’ noemen. En stiekem ben ik blij dat mijn meisje nog zo klein is. Dat ze zich hooguit druk maakt over een extra koekje of het afpakken van mijn iPad. Het enige wat ik kan doen is haar weerbaar maken en zelfvertrouwen geven. Haar laten inzien dat ware vriendinnen haar niet belachelijk maken. Ik zal haar vertellen dat er altijd mean girls zullen zijn, ook in haar latere leven. Maar dat er gelukkig véél meer leuke, lieve, loyale, grappige, fijne mensen rondlopen, voor wie ze haar hart wel kan openstellen. Vriendinnen met wie ze uren aan de telefoon kan hangen, de slappe lach kan hebben om niets, die in een acuut geval van liefdesverdriet haar gebroken hart kunnen lijmen en die het haar tactvol doch eerlijk vertellen als een modetrend – naveltruitjes of paarse lippenstift – haar niet staat. Kortom: échte vriendinnen. Want die zijn goud waard.

Maar we doen het lang zo slecht nog niet: Nederlandse kinderen zijn het gelukkigst met hun leven

Openingsbeeld: Psychology Today

Reageer op artikel:
‘Een vriendinnetje dat boos wordt als zij met een ander speelt, klasgenootjes die elkaar ‘dik’ noemen’
Sluiten