Columns 21 aug 2014 Muriel Oonincx

Eindelijk een meisje na 3 boys

Fammes Muriel was op baby bezoek bij Phileine en kreeg enorme moedergevoelens . Nog een kleintje erbij (drie jongens rijk) ging ‘m niet worden, dus haalde ze een puppy in huis. ‘Wat doe ik mezelf aan’ is een gedachte die na 48 uur al opspeelt, maar gelukkig ook snel weer verdwijnt.

In Kaapstad heeft bijna iedereen een hond. De reden? Voor de meesten is het een extra beveiliging in huis. Een goeie waakhond is niet iets waar criminelen dol op zijn. Dat je moet nadenken over je veiligheid is een van de weinig downs van het leven in Zuid Afrika. De eerste maanden voelde ik me erg kwetsbaar met mijn drie jongens in een nieuw land, een groot huis, het hoofd vol van alle waarschuwingen die goed bedoelende mensen aan je meegeven.

ridgeback

Een pronkrug

Zo kwamen de Man en ik te praten over een hond. Een maatje voor de kinderen, een extra buffertje voor veiligheid en je trouwste makker voor zijn leven. Na lang wikken en wegen van mijn kant omdat ik de opvoeder en baas zou worden kwamen we uit bij een Rhodesian Ridgeback. Een pronkrug of leeuwenhond ook wel genoemd. Een beest van een hond. Sterk, krachtig, waakzaam en vooral extreem loyaal. Ze zien hun familie als de roedel en indien je duidelijk maakt wie de baas is zijn ze gehoorzaam en lief. En mooi!

Mevrouw Omfloerst

Voorwaarden voor de juiste positie in de familie zijn dat je extreem streng bent, consequent, duidelijk, discipline hebt om ‘m te leren wat wel en niet mag en wat z’n plek is. En daar zit de uitdaging. Al die voorwaarden zijn zwaktes in mijn karakter. Discipline? Ik neem mezelf elke week voor om nu echt te gaan sporten en het lukt nooit. Consequent? Ik doe echt mijn best, maar ik hou nou eenmaal van een beetje een scharrelkip leven. Duidelijk? Zou je alsjeblieft, heel even, misschien….’ Mevrouw Omfloerst is een goeie naam voor mij.

Eindelijk een meisje

En daar ligt ze. Aan m’n voeten. Jacky heet ze. Een meisje, eindelijk een meisje in huis, naast mijn vier mannen. De jongens waren diepbedroefd dat het een meisje was. ‘Huuhh een meisje, we willen geen meisje.’ ‘Zij heet Jack’, zei mijn middelste (4). ‘Is goed schatje. Wat vind je ervan als ik er een stoere Y achter plak. JackY.’ Compromissen sluiten heet dat, het werkt. Nog wel.

‘We willen geen meisje, riepen mijn drie jongens’

Dus ik heb er een baby bij. Ik was vorige week nog zo blij dat mijn jongste (bijna 3) van de luiers is. Heb ik weer een poepend en plassend exemplaar in huis gehaald. Een nachtbrakertje. Ik lig al drie dagen op de bank. Moet er twee keer uit voor een plasje en de hele dag door roep ik: ‘Nee, Jacky, niet doen. Niet die dure designstoel opeten, nee die schoenen van het baasje zijn geen speeltjes. Nee, nee, nee. Braaf, foei, plaats, af.’ Volgende week beginnen we met puppy cursus.

‘Kom baas’

Nu denk je. Waar begin je dan aan? Het is eigenlijk heel simpel: die oogjes, het blije eikel sprongetje als je opstaat. Die blik die zegt: ‘kom, baas, we gaan iets leuks doen. Wandelen, spelen, rennen.’ Ik weet zeker dat Jacky mij en mijn kinderen gaat helpen bij het ontwikkelen van een bepaalde discipline in ons leven. We gaan er nog vaker op uit, de kinderen leren zorgen voor een dier en ik zal als nooit te voren meer discipline krijgen, consequenter worden en de beweging krijgen waar ik al zo lang naar smacht, maar nooit de discipline voor opbracht.

Kom Jacky, we gaan wandelen!

Ontvang de leukste artikelen in jouw inbox

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang de best gelezen artikelen over je leven als vriendin, partner, moeder en overall powervrouw in je mailbox.

Reageer op artikel:
Eindelijk een meisje na 3 boys
Sluiten