Elke avond hetzelfde liedje: mijn peuter naar bed brengen in 17 stappen

Kids

Niets zo veranderlijk als een peuter. Wat de ene dag nog hun lievelingsbeleg is, is de volgende dag een driftbui waardig (‘geeeeeeen pindakaas!’). Toch kan Famme’s Anne de klok erop gelijk zetten dat het naar bed brengen van haar dochtertje volgens de volgende stappen verloopt.

1. Ze wil niet naar boven

Onze peuterdraak weet dondersgoed hoe laat het is als de afscheidstune van Sesamstraat speelt. Maar dan ineens, vanuit het niets, krijgt ze elke avond een opleving. Ze zingt, springt op de bank, wil stoeien, gaat los in haar kinderkeukentje. Geen idee waar ze dan ineens de energie vandaan haalt. Hoe dan ook: het eindigt ermee dat ik haar onder een arm geklemd naar boven moet brengen.

2. Ze wil zelf de trap oplopen

‘Zelluf lopen!’ klinkt het dan steevast. Dus halverwege de trap laat ik haar maar – inderdaad – zelluf lopen. Dat gaat in een slakkentempo.

3. Ze wil op ons grote bed springen

Ze loopt nooit meteen naar haar eigen kamer en trekt een sprintje naar ons bed, waar ik haar aan haar benen vanaf moet trekken.

4. Ze wil niet/wel in bad

Het spetteren in het water vindt ze best leuk, maar o wee als ik aanstalten maak om haar haren te gaan wassen. Gillen, schreeuwen, huilen, uit bad stappen. Soms ben ik bang dat de buren de kinderbescherming bellen…

5. Ze rent weg – naakt

Meestal ontsnapt ze poedelnaakt uit de badkamer. Met een beetje pech glijdt ze dan met haar natte voetjes uit in de gang. Boem, op de blote billen.

6. Ze wil niet afgedroogd en verschoond worden

Het afdrogen is vaak een crime, net als het aanbrengen van de nieuwe luier, dat sterke gelijkenissen vertoont met een worstelwedstrijd.

7. Ze gilt om de papfles

Die krijgt ze nog steeds, terwijl ze al 2,5 jaar is. Tja, wat kan ik hiervan zeggen? Misschien is het een soort bijgeloof, dat ze daardoor beter slaapt. Het tandenpoetsen daarna vindt ze minder fijn.

8. We gaan voorlezen

Ons dochtertje kiest eigenlijk altijd hetzelfde boekje, namelijk ‘De kleine walvis’ (ontroerend mooi, trouwens).

9. Ze wil een ander boekje

O, nu ineens toch niet. Het moet Dikkie Dik zijn. Oké. Als het boekje maar niet te dik is, vind ik het best.

10. We gaan zingen

Elke avond hetzelfde liedje – letterlijk. We zingen Vader Jacob en een zelfverzonnen liedje. So far so good. Ze heeft haar knuffel, ze heeft haar speen en ik leg haar in bed.

11. Ze ‘kan niet slapen’

Ze moet het verschil nog leren tussen niet ‘kunnen’ en ‘willen’. Ik vermoed namelijk dat er sprake is van dat laatste. Wilde gok hoor. Noem het moederlijke intuïtie.

12. Ze wil nog een slokje water

Dat ze dorst heeft lijkt me sterk (zie stap 7), maar vooruit. Ik haal een beetje water voor mevrouw.

13. De deur moet verder open

Dat is ineens iets nieuws. Terwijl ik een tijd terug gewoon de deur kon dichttrekken, heeft ze daar nu ineens een mening over. Wagenwijd open moet-ie.

14. En de ganglamp moet aan

Dat was ik bijna vergeten inderdaad. Sorry!

15. Ik moet douchen of naar de wc

Niet zozeer dat ik zelf echt nodig moet plassen of mijn haar wil wassen, maar de peutertiran loopt vanuit haar bed te commanderen: ‘MAMA DOUCHEN!’ Ze vindt het fijn als ze me boven nog een beetje hoort rommelen, dat snap ik wel. Ik vond het zelf vroeger ook fijn als ik in bed lag en mijn moeder nog met de was bezig was.

16. Er wordt nogmaals gezongen

Door haar, welteverstaan. In haar eentje, uit volle borst, vanuit bed. Grappig dat ik dan liedjes voorbij hoor komen waarvan ik niet wist dat zij die kende, zoals ‘Poesje mauw’. Zal ze wel op het dagverblijf leren.

17. De kust is veilig

Eindelijk, ze slaapt. Meestal maak ik op dit punt grootse plannen, maar lig ik zelf ook al gauw knock out. Morgen weer een dag!

Alleen maar heel veel respect: Drie baby’s en een peuter naar bed brengen: zó doe je dat

Meer leuke content? Like ons op Facebook