Emotionele brief van een werkende vader aan zijn zoontje

Soms stuit je op persoonlijke verhalen die zo mooi zijn dat je ze wilt delen. De brief van de vader achter de blog Dadscribe is er zo een. Kwetsbaar, eerlijk en voor zo veel vaders en tegenwoordig ook moeders herkenbaar. Lees maar mee.

Deze vader worstelt met het feit dat hij moet werken en niet mee kan naar het schoolreisje van zijn zoontje. Bij het lezen van zijn verhaal krijg ik tranen in mijn ogen omdat ik me zo goed kan voorstellen hoe hij zich gevoeld moet hebben en de wending in zijn persoonlijke brief maakt het alleen maar krachtiger.

Schoolreisje

Hij kwam overstuur aanzetten en vond mij in de woonkamer. Zijn gezicht brak. Tranen zwelden op en liepen langs zijn wangen. ‘Mam vertelt me net dat je niet meegaat op schoolreisje.’ Hij snift. ‘Ik wil je erbij hebben, je moet mee, ik wil met mijn papa zijn.’ Hij vouwt zijn armen om mijn middel en verbergt zijn gezicht in mijn shirt. Ik leg mijn hand op zijn hoofd en vertel hem dat het me spijt. ‘Ik moet werken, ik wil meegaan, net als jij. Ik wou dat het kon, maar ik moet echt werken.’ Ik vertelde hem dat we onze eigen familie trip zouden gaan maken en over de avonturen die we het komend weekend gingen beleven.

De tranen stopten. Hij deed een stap achteruit. Onze eigen familie trip? Het klonk aanlokkelijk. En het leek erop dat hij zich beter voelde.

Ik niet…

Wel op schoolreisje

De volgende morgen stapte ik in mijn auto en begon aan de autorit naar werk, zoals altijd. Ik trotseerde de files op de snelweg en zag hoe de zon opkwam. Toen ik de afslag naderde reed ik door. Mijn zoon wilde me erbij hebben. Ik ging gewoon op schoolreisje. Het was niet ver weg. Net even een regio verder. Naar een plek met een mooi oud dorpje en boerderij, zo weggerukt uit een ouderwetse roman. Ik haastte me door het verkeer en bereikte de afgesproken plek voor de kinderen. Ik parkeerde mijn auto en praatte mezelf het terrein op. De beheerder snapte me. Hij had ook een zoon.

Toen de bus arriveerde stond ik er, breeduit te lachen. Opgewonden kinderen kwamen uit de bus en ik zocht naar mijn zoon. Hij sprong de bus uit kletsend met vriendjes, duidelijk uitgelaten om er te zijn.

En toen zag hij me.

“Papa!”

82039630

Hij rende op me af en greep me al knuffelend beet. ‘Je bent er! Ik-kan-het-niet-geloven! Dit is te gek!’ ‘Ik weet het vent, dat is het ook. Echt. Laten we gaan kijken wat hier te doen is. Het ziet er super cool uit.’ We ontdekten het terrein, aten wat samen, aaiden de dieren op de boerderij en bouwden samen aan herinneringen.

Nee, zo ging het niet…

Niet hetzelfde

Ik werkt me door de files heen, nam mijn werk afslag en kwam gewoon aan op het werk. Hij was op zijn schoolreisje met andere verzorgers, andere ouders van kinderen… We zullen wel onze familietrip gaan maken. Maar het is niet hetzelfde. Ik weet het en hij weet het. En daarom huilde hij.

Ik wilde erbij zijn.
Ik had erbij moeten zijn.
Ik kon er niet bij zijn.
Het voelde niet goed.
Het voelt nog steeds niet goed.

Ik weet dat we niet alles kunnen hebben. We leven in de harde realiteit. Er is school, er is werk en er zijn uren die we niet samen doorbrengen. En als gezin redden we het prima zoals het gaat. Zoals zo veel families.

Maar soms, al is het maar één dag, zou het zo fijn zijn om iets meer te hebben. Soms, zou het fijn zijn al ik er wel bij was geweest…

Worstelen jullie of jullie partner ook wel eens met de werk/privé balans? Praat erover mee op Famme Facebook.

Reageer op artikel:
Emotionele brief van een werkende vader aan zijn zoontje
Sluiten