En dan besef je: ik moet NU van mijn kinderen genieten

Persoonlijk

Eigenlijk kan ik de klok erop gelijk zetten. Zodra ik met mijn peuterdochter naar buiten stap, krijg ik lieve complimentjes van wildvreemden te horen. En soms is zo’n opmerking precies wat ik als moeder nodig heb als reminder om er meer van te genieten.

Ik heb op Famme al vaker geschreven over de legendarische driftbuien van mijn tweejarige dochter. Ze schopt, gilt en bijt als ze haar zin niet krigt. Wat ik daarbij niet heb verteld is dat ze eruit ziet als een engeltje (waarschuwing: hier spreekt een trotse moeder die even ongegeneerd gaat opscheppen). Ze heeft een bos vol blonde pijpekrullen, prachtige blauwe kijkers en een heerlijke lach die ze gul met iedereen deelt. En ja, daar trekt ze nogal de aandacht mee in de supermarkt, op straat of op de fiets. Onze kleine showpony, noem ik haar ook wel gekscherend.

‘Geniet ervan!

‘Wat een leuk meisje! Geniet ervan’, zegt een bejaarde, geheel in het beige gestoken man tegen mij, terwijl mijn dochter op haar loopfietsje naast mij ‘rijdt’. Ik glimlach, roep ‘dank je wel!’ en loop door. Genieten doe ik op dat moment niet. Ik heb een tas met zware boodschappen vast en moet mijn peuter om de haverklap bijsturen, voordat ze de stoep afrijdt. Daar is mevrouw niet van gediend en boos stapt ze van haar fietsje af, waarbij ze demonstratief haar armen in de lucht gooit: ‘MAMA! TILLEN!’ Zucht, dat kan er ook nog wel bij. Met het zweet op mijn voorhoofd, balancerend met meisje, fietsje en boodschappen kom ik uiteindelijk gestrest thuis. Toch blijft de opmerking van de oude man door mijn hoofd spoken: geniet ervan.

Onzekerheid

De reden waarom deze woorden mij niet loslaten, laat zich niet moeilijk raden. Ze raken precies een pijnpunt, waarmee ik al 2,5 jaar mee worstel. Oftewel: sinds de dag dat mijn dochtertje geboren werd. Al in mijn kraamtijd verweet ik mezelf dat ik niet genoeg van haar genoot. Dat ik mijn onzekerheid over flesjes versus borstvoeding, badjes en slaapjes mijn blijdschap en trots liet overheersen. Ik had zó naar dit kindje verlangd. Het zwanger raken liet even op zich wachten, en ik had een stiekeme wens voor een meisje. Dus eindelijk had ik alles wat ik altijd al wilde, en dan nog kon ik er vooral aan denken hoe godvergeten moe ik wel niet was.

Kroelen en tutten

De ergste vermoeidheid verdween, gelukkig. Maar het knagende gevoel van ‘niet genoeg genieten’ bleef. Toen ons kleintje zich ontwikkelde als dreumes en peuter, kon ik alweer heimwee hebben naar haar babytijd. Lekker samen kroelen en tutten. Had ik dat maar vaker en bewuster gedaan, dacht ik dan. Maar nu is nu. En nu heb ik een eigenwijze, heerlijke, fantastische peuter. Iets wat ik niet uit het oog moet verliezen. En ja, dit is een pittige fase met rondvliegend avondeten, driftbuien en frustraties. En soms denk ik: was ze al maar iets groter zodat ze zichzelf beter kan vermaken en niet meer letterlijk aan mijn benen hangt. Maar dat betekent ook dat ik haar vrolijke net-niet-praten-gebrabbel zou missen. Die babyhandjes met de kuiltjes er nog in (wanneer verdwijnen die?) en haar trotse snoet als ze voor het eerst zelf met een kinderschaartje heeft geknipt. Onbetaalbare momenten.

Uitdaging

Vanaf nu ga ik het écht proberen om meer in het moment te leven, en te waarderen wat ik heb. Want NU is de tijd waarin je prachtige herinneringen maakt. De tijd van vingerverven, plakkerige appelstroopkusjes en monsters onder het bed. Een tijd waaraan ik straks weer met weemoed aan terugdenk, als ik met een nukkige puber worstel. Natuurlijk is dat soms een uitdaging, zeker in combinatie met werk, afspraken, vriendinnen, het huishouden, een gebroken nacht hier en daar en o ja, een relatie. Maar ik wil later, als volledig in het beige gestoken bejaarde, glimlachend naar kleine kinderen kunnen kijken en denken: ja, ik heb er volop van genoten.

Soms wil je de tijd gewoon even stopzetten: tranentrekkend mooi, dit lied over hoe (veel te snel) je kind opgroeit

Meer leuke content? Like ons op Facebook