‘Waar was toch die zachte fluisterstem van uw geweten?’

Phileine schrijft: 'Beste dokter Donald'

Persoonlijk

Phileine schrijft iedere week een brief, aan mensen (bekend of niet), dieren en dingen. Deze keer aan Donald. Die uit het echte leven, en over tien plaatjes komt er helaas geen gelukkig einde.

Beste Donald,

Nee, geen brief aan die guitige eend Duck, die is ook gek op kinderen, maar op een iets andere manier dan u.

Cline, Dokter Cline

Deze brief is gericht aan u, Donald Cline, Dokter Donald Cline. Ik ben altijd onder de indruk van dergelijke titels. Dokter. Dat dwingt respect af. Dat heeft iets ‘geleerds’ iets ‘Einsteinerigs’, iets serieus. Eigenlijk kun je wel zeggen dat ik altijd dacht dat mensen die deze titel dragen dat met trots doen. Dat mensen die deze titel dragen dit verdiend hebben. Omdat ze heel slim zijn en heel lang geleerd hebben. Naïef van mij.

U zet het grafiekje een beetje onder druk

Veel van de mensen die deze titel dragen verdienen inderdaad het respect dat daarbij hoort. Bijna alle mensen die deze titel dragen. Maar u heeft dit ‘grafiekje’ wel een beetje onder druk gezet.

Geen woorden maar daden!

Welke stem schreeuwde in uw hoofd op het moment dat u voor het eerst uw eigen middelen inzette in uw praktijk? Was het uw verstand dat zei dat het gezien de evolutie een pracht gebaar was om uw eigen sporen uit te zetten? Was het uw hart dat schreeuwde dat de mensheid u zo hard nodig had? Of was het toch de kleine Donald die zichzelf niet in bedwang kon houden en schreeuwde; ‘Geen woorden maar daden!’

Al die gelukkige echtparen die vol verwachting uw kliniek verlieten hadden niet in de gaten dat er sprake was van ‘zwemmerstekort’

Eigen bijdrage

En waar was toch die zachte fluisterstem van uw geweten? Waar waren de woorden die u hadden kunnen weerhouden van de ongewenste daden?
Want de zwangerschappen waren dan uiteraard heel gewenst, uw eigen bijdrage was dat wat minder. Tenminste, daar kunnen we vanuit gaan. Maar we zullen het nooit weten, want u vergat even te melden dat u werkte met zaad uit eigen tuin.

Tussen twee patienten door

Al die gelukkige echtparen die vol verwachting uw kliniek verlieten hadden niet in de gaten dat er sprake was van ‘zwemmerstekort’. En dat u dat probleempje even snel had opgelost tussen twee patiënten door. Binnen vijf minuten had u het tekort aangevuld tot boven de rand en kon de praktijk weer overuren draaien. ‘Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?’ Zult u gedacht hebben.

Crowdfunding 2.0

En toen de eerste donatie eenmaal geactiveerd was heeft u meteen maar even een crowdfunding opgezet. Geen centen maar cellen gevraagd. Collega-artsen werd verzocht ook even een daad in het beruchte potje te doen met als belofte dat er niet meer dan drie consequenties aan deze daad zouden kleven.

Over tien plaatjes zijn er misschien nog wel veel meer mensen opgestaan die u de titel ‘vader’ mogen geven

Die belofte is nu een beetje aan het wankelen gebracht. Want inmiddels hebben acht vrouwen de poppen aan het dansen gebracht. Zij kwamen er tijdens hun zoektocht naar de zaadverstrekker achter dat zij een familie hebben waar een beetje katholiek gezin jaloers op is. Ruim zeventig broers en zussen zijn er al ontdekt en de teller loopt nog steeds.

Oeps.

Domme eend

Beste Donald, dit is geen stripverhaal. U bent geen domme eend die de ene na de andere stommiteit begaat. Dit is het echte leven en over tien plaatjes komt er geen gelukkig einde. Over tien plaatjes zijn er misschien nog wel veel meer mensen opgestaan die u de titel ‘vader’ mogen geven. Ik zou maar vast een setje handschoenen aanschaffen. Tuinhandschoenen. Want wie zo veel zaait kon het wel eens verdraaid druk krijgen met oogsten.

Sterkte!

Phileine.