Fam: ‘Moeder, je doet het goed’

Lizette van Loenen 23 mrt 2018 Kids

‘Vorige week liep ik met mijn peuterzoon van 2 door de supermarkt. En was ik er weer helemaal klaar mee. Ouders met peuters weten het: boodschappen doen met je kind is een uitputtingsslag. En hoewel ik dit weet, en me dus ook geestelijk voorbereid op deze oorlog, werd het me toch teveel.

Meneertje had namelijk iets nieuws verzonnen. Dit naast zijn gebruikelijk repertoire van het kinderboodschappenkarretje luid gillend opeisen en dit na 10 meter laten staan, zodat ik dat kleine karretje loop te duwen. Uiteraard heeft hij in de 10 meter dat hij wel het karretje wilde duwen 20 andere mensen geraakt. Ook trekt hij willekeurige producten uit het rek, is hij ineens geobsedeerd door een random product, ziet hij altijd direct waar de Dora/Cars/ Minion koekjes liggen en wil hij die allemaal hebben. Tussendoor rent hij weg, loopt hij standaard de andere kant op dan de juiste of staat hij ineens stil en wil hij opgetild worden.

Dit vind ik inmiddels bijna normaal. Nieuw was echter dat hij de dure verse bonbons van de plaatselijke chocolaterie in zijn handjes pakte. Ik was ondertussen pakjes sap uit het rek aan het halen. Zodra ik zag wat hij had gepakt, praat/schreeuwde ik tegen hem dat hij dit NU terug moest leggen. Hij begon toen te lachen, gooide de verpakking op de grond en hij zette zijn voet erop. Ik was WOEST.

Ik heb hem toen duidelijk gemaakt dat dit onacceptabel is. En doorrrr, met een inmiddels luid jankend kind op naar de kassa. Aangezien ik eerder al luiers had gehaald en na het afrekenen ook de tas met boodschappen in handen had, waren mijn handen vol en moest hij dus zelf weer zijn kinderkarretje terugzetten. Maar dit weigerde hij. Hij bleef stil staan, midden in het pad tussen 2 kassa’s. Maar ik had mijn handen vol en kon niet hem tillen én de luiers én de boodschappen én het karretje duwen. Dus ik zei tegen hem dat ik wegging en dat hij dan maar daar moest blijven. Net uit zijn zicht, maar wel nog in de supermarkt bleef ik staan. Dan duren 5 seconden een eeuwigheid, want je weet gewoon dat hij enorm in de weg staat en er ook mensen zijn die denken: je laat je kind daar toch niet zomaar staan?

Met het huilen inmiddels veel nader dan het lachen zette ik daarom de eerste stap terug de kant van de kassa op. Precies op dat moment kwam er een moeder aanlopen (met haar baby in de grote kar) uit precies de rij waar mijn monstertje stond. Zij zei: ’Nee joh, je doet het precies goed, hij kan je net niet zien. Hij is na aan het denken. Hij komt zo jouw kant op, gewoon blijven staan’. En inderdaad, nog geen 2 seconden later kwam hij schoorvoetend aanlopen.

De tranen schoten me in de ogen, en later probeerde ik te bedenken waarom ik er zo emotioneel van werd. Ik denk dat het kwam doordat die collegamoeder zei dat ik het precies goed deed. Ik krijg dat namelijk niet zo vaak te horen, en ik denk vele moeders met mij. Kritiek en commentaar te over, maar dat je het goed doet? Precies goed? Dus heb ik me voorgenomen om dat vaker te zeggen. Tegen mijn beste vriendin, tegen mijn zussen, tegen de klassenmoeder. Moeder? Je doet het goed!

Reageer op artikel:
Fam: ‘Moeder, je doet het goed’
Sluiten