Maaike Helmer
Maaike Helmer Lifestyle 25 okt 2015

Famme Fatale: Angelina van Weerdenburg

Angelina van Weerdenburg (37) is getrouwd met Marc (39). Ze heeft drie kinderen, Tijs is in 2008 tien dagen na zijn geboorte overleden, Tara is 6 jaar en Isis is 2 jaar. Angelina werkt als communicatieadviseur bij Stichting Nederlands Onderwijs in het Buitenland (Stichting NOB).

Je werk klinkt interessant, wat houdt het precies in?
‘Overal ter wereld wonen Nederlanders en vaak vinden die het fijn hun kinderen ook de Nederlandse taal en cultuur bij te brengen. Maar met alleen thuis Nederlands praten ben je er niet. Als je in het buitenland woont, groeit je kind op als wereldburger met Nederlandse roots. Om vanuit die roots te kunnen groeien volgen kinderen naast het lokaal of internationaal onderwijs drie uur Nederlandse taal en cultuur per week. Wij zorgen dat er mogelijkheid is tot lesgeven in het buitenland, dat het Nederlandse lesmateriaal zó wordt bewerkt dat het ook in drie uur te behappen en relevant is en dat het op de hoogst mogelijke kwaliteit plaatsvindt. Er zijn maar liefst 15000 Nederlandse kinderen in 80 landen die op deze manier les krijgen. Ik zorg onder andere dat duidelijk is wat we precies doen, niet alleen bij de mensen die zelf behoefte hebben aan Nederlandse les voor kun kinderen, maar ook op de plekken waar de subsidie vandaan moet komen – het kost zo’n €250 per kind per jaar – en het algemeen publiek.’


Al die scholen zijn niet even groot, toch?

‘Nee, dat klopt. Omdat ze zich overal ter wereld bevinden. De grootste school is in New York en heeft ruim 300 leerlingen. Maar er zijn ook plekken, zoals in Botswana, waar maar negen leerlingen zijn en in een caravan wordt lesgegeven. Toch is op al die plekken het lesniveau hetzelfde.’

Er is te weinig tijd in het leven om niet gelukkig te worden van je werk

Je klinkt erg gepassioneerd…
‘Ja, ik houd van wat ik doe, ik geloof dat je echt moet doen waar je in gelooft, er is te weinig tijd in het leven om niet gelukkig te worden van je werk.’


Is er een reden dat je zo in het leven staat?

‘Ja, Tijs. In 2008 was ik zwanger van onze oudste zoon. Een kerngezonde jongen. Maar tijdens de bevalling is er van alles misgegaan. Dat lag niet aan de artsen, niemand kon er iets aan doen. De bevalling kwam niet goed op gang, door weeënopwekkers kwam ik in een weeënstorm terecht en na een mislukte vacuümpompverlossing kreeg ik een spoedkeizersnede. Na de geboorte had Tijs geen hartslag. Meteen na de bevalling kwam hij op de intensive care terecht. Uit een MRI-scan bleek dat door zuurstoftekort een deel van zijn hersenstam heel erg beschadigd was. Heel primaire signalen, zoals slikken, kwamen daardoor niet door. Uiteindelijk is Tijs na tien dagen overleden.’

Marc en ik hebben ervoor gezorgd dat we dit verdriet sámen droegen, ook al hadden we soms allebei onze eigen manier

Dat lijkt me bijna onmogelijk om te accepteren…
‘Dat was het ook en is het ook. Gelukkig is er ontzettend goede begeleiding van het ziekenhuis geweest. Zowel door het artsenteam als een sociaal verpleegkundige. Ook hebben Marc en ik ervoor gezorgd dat we dit verdriet sámen droegen, ook al hadden we soms allebei onze eigen manier.’

Hoe deden jullie dat?
‘Onder andere door een brief tijdens zijn uitvaart voor te lezen waarin we hem beloofden om anders te gaan leven. Niet dat we daarvoor aan oppervlakkigheden hechtten, maar deze gebeurtenis werpt je in één klap terug op wat echt belangrijk is.
Alles wat je eigenlijk hebt in het leven, is tijd. Dan kun je die maar het beste zo mooi mogelijk doorbrengen, samen. Tijdens Tijs’ uitvaart hebben we dat uitgesproken: dat we door zijn korte leven nog beter hebben geleerd wat er écht toe doet.’

Ik zat nog midden in mijn rouwproces, maar was tegelijkertijd natuurlijk dolgelukkig met mijn zwangerschap én het voelde eng

Durfde je daarna wel weer zwanger te worden?
‘Ik vond het vreselijk eng, maar we wisten wel dat we graag nog een kindje wilden. Toen we ons controlegesprek hadden zes weken na de bevalling, hadden we het over de toekomst. Achteraf bleek ik toen alweer zwanger van Tara. Ik zat nog midden in mijn rouwproces, maar was tegelijkertijd natuurlijk dolgelukkig met mijn zwangerschap én het voelde heel eng. Gelukkig was opnieuw de begeleiding van het ziekenhuis fantastisch. De bevalling is ook gedaan door dezelfde gynaecoloog als destijds bij Tijs.’

Weten Tara en Isis van Tijs?
‘Ja, ze weten dat ze een grote broer hebben en elk jaar op 10 januari vieren we zijn verjaardag. Voor Tara is het iets abstracts, maar tegelijkertijd iets heel normaals. Isis begrijpt het natuurlijk nog niet. We maken er ook niks dramatisch van, ze hebben gewoon een grote broer, alleen leeft die niet meer.’

Ik hoor in je verhaal eigenlijk vooral ook liefde en kracht… Je leeft heel bewust door de dood van Tijs, klopt dat?
‘Ja, dat klopt. Tijs is gecremeerd, ik heb een heel klein beetje van zijn as in een soort bolletje aan de binnenkant van mijn trouwring. Dat ziet niemand en toch is hij altijd bij me op een mooie manier. Op bepaalde momenten, als ik me afvraag of ik ergens goed aan doe of me ergens druk om maak, wrijf ik soms onbewust over dat bolletje en is het meteen duidelijk. Tijs is dan wel niet ouder geworden dan tien dagen, in zekere zin is hij toch een beetje mijn goeroe op belangrijke momenten, hij scheidt de zin van de onzin.’


Kortom…

‘Geniet van je tijd hier, je bent er maar even. Bezit is niet belangrijk. Die momenten samen, díe zijn belangrijk. Dat is dan ook waar wij als gezin tijd in steken. Samen tijd doorbrengen, heel bewust. Hoe druk we het ook hebben, we ontbijten en eten ’s avonds altijd samen. En als ik met mijn kinderen ben, kijk ik niet op mijn telefoon. Bezit is voor nu, mooie herinneringen zijn voor eeuwig.’

Nog zo’n bijzondere Famme Fatale: Cecil Prins werkt als kinderpsychiater… >

Foto’s: Gillian van Twist/Just Jill.

Reageer op artikel:
Famme Fatale: Angelina van Weerdenburg
Sluiten