Famme Fatale: Astrid van der Hoeven

Marleen Vos 7 nov 2014 Columns

Ruim drie jaar geleden verloor Astrid van der Hoeven (39) tijdens haar zwangerschap haar middelste zoontje aan een skeletafwijking die één op de miljoen kinderen treft. Mats heeft een half uur geleefd. Overbodig om te zeggen dat Astrid er kapot van was – en is – maar deze dertig intense minuten waren ook de gelukkigste van haar leven. Het gloednieuwe lifestyle brand ME&MATS is voor Astrid een manier om Mats altijd bij haar te hebben. Én een reminder voor haarzelf – en ons! – om af en toe te stoppen met haasten en te genieten van het moment.

Waarom heb jij zo’n reminder nodig?
Ik werkte als sales director en was altijd hongerig naar meer. Als ik dan toch in het veld sta, laat me dan ook maar winnen, dat idee. Ik was altijd aan het rennen om alles zo goed mogelijk te doen. Ruim een jaar geleden was het weer zo’n typische ochtend. Ik had haast en Roemer hing aan mijn broek, smekend om een verhaaltje, waarvoor ik me de tijd niet gunde. Maar op weg naar kantoor dacht ik: fuck it. Waarom prevaleer ik altijd zogenaamde verplichtingen boven mijn kind?! Waarom moet hij altijd mee in míjn rat race? Na Mats’ geboorte had ik het idee om ‘iets’ met hem te doen mij niet meer losgelaten. Nu wist ik ook wát. Iets puur positiefs, dat je stil laat staan bij klein geluk. Dat ik niet veel later een tijdelijke verlamming aan mijn rechterzijde kreeg, zag ik als een duidelijk signaal om keuzes te maken. In overleg met mijn werkgever zegde ik mijn baan op om ME&MATS van de grond te krijgen. Een lifestyle brand met spullen die voor die kleine geluksmomenten zorgen, spullen die je even stil laten staan.

Je doet vrijwel alles zelf: inkoop, marketing, ontwerpen, administratie, sales. Waar ben je vooral trots op?
Dit is een avontuur met veel vallen en opstaan, iets dat ik misschien nooit gedurfd had zonder deze aanleiding. Ik was gewend met grote merken te werken en overal binnen te komen, maar nu ben ik ‘gewoon’ Astrid. ‘Ik heb nu geen tijd’ of ‘deze collectie past niet bij ons’, raakt me persoonlijk. ME&MATS gaat me zo aan het hart! Ik hoor mezelf bovendien regelmatig zeggen: sorry, dit weet ik niet, ik kom erop terug. Confronterend, maar ik leer er zoveel van. Ik ben trots op wat er nu staat. En dat de leren tas Bagging of You, een eigen ontwerp, zoveel complimenten oogst, vind ik te gek. Een prachtige bevestiging dat anderen ook blij worden van dingen die ik tof vind.

Rouw om het verlies van je zoontje, een bedrijf dat je in zijn naam aan het opbouwen bent… maar je bent ook partner van Robert en moeder van Valentijn en Roemer. Hoe zorg je dat niet alles om Mats en je werk draait?
We hebben het zeker niet elke dag over Mats, maar hij is er inderdaad altijd. Zijn urntje staat in huis, een afdruk van zijn voetjes hangt aan de muur. Gelukkig gaan Valentijn en Roemer er luchtig mee om. Als Roemer bijvoorbeeld iets gevraagd wordt over zijn broertje, zegt hij: ‘oh Mats, die zit in een zakkie!’ Dat maakt het voor mij ook minder zwaar. Ik maak lange dagen, maar door de vrijheid die een eigen zaak biedt, kan ik mijn tijd beter indelen. Na schooltijd gaat de laptop dicht tot Valentijn en Roemer slapen. Robert en ik zijn een goed team en ik denk dat ons succes schuilt in dat we elkaar vrij laten, elkaars gevoelens respecteren en ongelooflijk met elkaar kunnen lachen, zelfs in donkere tijden. We hebben besloten dat ik een jaar vol voor mijn bedrijf kan gaan, daarna moet ik er een boterham mee kunnen verdienen. In elk geval een droge.

Wat wil je andere ouders meegeven die hun kind zijn verloren?
Ik zou liever iets aan álle ouders meegeven, namelijk: realiseer je dat je zelf in de driver’s seat zit. Ik ben actief het geluk gaan zoeken, wilde iets positiefs halen uit een zwarte bladzij. Als er één cliché waar is, dan is het dat geluk in de essentie in het kleine zit. Niet in de vakantie of in de carrière. Ik ben me dat pas na het overlijden van Mats gaan realiseren. Vreemd eigenlijk, dat er vaak eerst iets heel heftigs moet gebeuren voor je in staat bent om echt in het hier en nu te leven. Maar Roemer voor het eerst op zijn skateboard van de halfpipe kan niet op tegen drie weken vakantie in Frankrijk. Dat besef gun ik een ander ook.

Me-Mats_5192

Hoe hebben de afgelopen jaren jou veranderd?
Ik wil en doe nog steeds heel veel, maar ben rustiger en dankbaarder voor wat ik heb. Gisteren stond ik zomaar stil om een prachtige wolk te fotograferen. Die zou ik vroeger niet eens zien! Ik was ook een moeder van ‘hoppa, ga ervoor, geef ‘em van jetje’. Als je valt, dan zien we dat dan wel weer. Maar na het verlies van Mats werd ik angstiger, wilde ongelukken koste wat kost voorkomen. Ik heb mezelf bewust een zetje moeten geven om Roemer weer vrij kind te laten zijn. Laatst stapte hij op een balk en ‘kijk uit!’ brandde op mijn lippen, maar gelukkig wist ik me in te houden. Hij moet immers zelf leren inschatten of hij iets kan en ik wil hem daarin vertrouwen. Ik word steeds meer de oude Astrid. Maar dan wel een versie van mezelf die veel beter in staat is te genieten. En hoewel ik zielsgelukkig ben met wat ik heb, word ik nog steeds plotseling overvallen door verdriet. Twee intense emoties die wat mij betreft altijd dichtbij elkaar mogen staan.

Fotocredits: Louis Haagman

Reageer op artikel:
Famme Fatale: Astrid van der Hoeven
Sluiten