Famme Fatale: Cecil Prins, kinderpsychiater

Maaike Helmer 11 jul 2015 Mind

Cecil Prins (36) is kinder- en jeugdpsychiater en moeder van een zoon van twaalf en een dochter van veertien. Ze werkt bij Fier, een expertise- en behandelcentrum dat hulp biedt bij geweld in afhankelijkheidsrelaties. Dat kan van alles zijn; loverboyslachtoffers, mishandeling in de thuissituatie en slachtoffers van mensenhandel. ‘Sommige slachtoffers van mensenhandel zijn net zo jong als mijn eigen kinderen.’

Vertel eens over je werk?
Ik begeleid vooral heel jonge kinderen en hun moeders. De moeders zijn slachtoffer geworden van mensenhandel en hebben in de gedwongen prostitutie moeten werken. Vaak zijn ze zwanger, in veel gevallen vanuit een verkrachting. Je kunt je voorstellen dat dat een ingewikkelde situatie oplevert, als je dan een kind krijgt. Helaas is er in Nederland wel subsidie voor de opvang en begeleiding van de moeders, maar niet voor de kinderen. Zij zijn onzichtbaar. Omdat die fysiek gezond geboren worden in een mentaal ongezonde situatie, is er nog geen diagnose die onder de DSM-V, het diagnose handboek psychische aandoeningen, valt. Terwijl we weten dat deze kinderen als ze helemaal níet worden begeleid, later vaak psychische problemen krijgen. Met het project ‘Onzichtbare kinderen’ proberen we die kinderen zichtbaar te maken. Hoe eerder je erbij bent, hoe kleiner de kans dat er later problemen komen. Maar er is geld voor nodig. Veel geld.

Vanwaar voel je je zo tot deze groep aangetrokken?

Dat ik in dit vakgebied terecht ben gekomen is niet zo vreemd; ik heb een pleegzus en pleegbroer. Mijn pleegbroer komt uit een gezin met best een heftige achtergrond en ik zag dat dat nogal wat problemen met zich meebracht. Ik denk dat dat me mede heeft gevormd en mijn interesse heeft aangewakkerd, deze richting op. Het is ook heel mooi om te zien dat als je er maar vroeg bij bent als hulpverlener, je veel ellende kunt helpen voorkomen.

Wat wil je aan aan je eigen kinderen overdragen?

Ik vind het heel belangrijk dat mijn kinderen nieuwsgierig zijn naar anderen, een open blik hebben en niet snel hun oordeel klaar hebben. Je weet nooit wat er achter iemands voordeur speelt. Ik vind het mooi om te zien hoe ze nu zelf de wereld aan het ontdekken zijn.

Hoe combineer je werk met privé?

Mijn man werkt dichtbij huis. Hij is veel vaker thuis dan ik. Dat moet ook wel, want in crisissituaties moet ik soms weleens overwerken. Ik kan niet tegen een cliënt zeggen: joh, we kijken morgen wel hoe jij de nacht doorkomt.
Famme Fatale Cecil Prins

Neem je die heftige zaken niet mee naar huis?

Jawel. Gelukkig werk ik veel met collega’s samen en dan kunnen we ook even stoom afblazen. En ik probeer niet teveel kinderen te begeleiden in de leeftijd van mijn eigen kinderen. Sommige slachtoffers van mensenhandel zijn net zo jong als mijn kinderen. Dan kom het te dichtbij. Het is schipperen. Tegelijkertijd kan ik mijn werk ook alleen goed blijven doen, wanneer het mij blijft raken: ik heb mijzelf als instrument daarin nodig. De middenweg is het gezondst. Ook het doen van onderzoek helpt mij daarbij: op die manier kan ik mijn cliënten en toekomstige cliënten van dienst zijn, maar vanuit een ander positie. Daarnaast vind ik tijd met mijn gezin belangrijk om even alles achter me te laten. Verder voetbal ik, loop ik hard en ben ik veel met onze dieren bezig. We hebben veel dieren thuis.

‘Opvoeden is loslaten, soms ook van regels, als die niet langer voldoen’


En andersom, kijk je nooit als psychiater naar de ontwikkelingsfases van je kinderen? Zo van: hé, dit is de prepuberteit?

Ik probeer natuurlijk van niet, maar sommige kennis heb je nu eenmaal. Dat kun je niet ‘on-weten’. Natuurlijk probeer ik mijn kinderen daar zo min mogelijk mee te belasten, maar ze zullen er vast ook dingen van mee krijgen. Voor hen ben ik gelukkig vooral hun moeder en dat wíl ik thuis ook zijn.

Wat voor moeder ben je?
Het is bij ons thuis geen democratie, maar we hebben wel altijd geprobeerd om ze te verleiden om in redelijkheid met elkaar te overleggen. Nu ze ouder worden hebben ze soms steekhoudende argumenten voor bepaalde dingen en ik vind dat ik dan ook moet kunnen toegeven dat ze soms gelijk hebben. Opvoeden is loslaten, soms ook van regels, als die niet langer voldoen.
Famme Fatale Cecil Prins 2

Wat vind jij het meest pittige aan ouderschap?

Die constante spiegel die kinderen zijn. Soms doe je dingen uit automatisme, omdat je het zelf zo hebt geleerd, maar door je kinderen moet je er bewust over nadenken: wat breng ik hiermee over? Wat maakt dit voor indruk op hen? Wat leren zij hiervan? Tegelijkertijd vind ik dat ook een van de mooiste dingen van het moeder mogen zijn: ze leren je zoveel over jezelf.

Wat is jouw grootste ambitie in je werk?

Eigenlijk wil je bij een baan als de mijne het liefst dat het niet nodig is. Maar dat is misschien wat veel gevraagd. Ik wil opkomen voor kwetsbare kinderen en hun ouders, om zo schade bij deze kinderen te kunnen voorkomen. Niet alle kinderen hebben ouders die voor hen op kunnen komen. Ze hebben geen ouders meer, of de ouders hebben hun eigen problemen waardoor ze niet een stem kunnen zijn voor hun eigen kinderen. Mijn grootste ambitie is dat die onzichtbare kinderen zichtbaar worden en dat juist die heel kwetsbare kinderen samen met hun ouders de zorg krijgen die nodig is om zich zo optimaal mogelijk te kunnen ontwikkelen. Het Fonds Nuts Ohra heeft al 147.000 euro gedoneerd en er is 10.000 euro opgebracht door particulieren. Er is nog 70.000 euro nodig om dit goed van de grond te krijgen. Daarom wil ik door dit interview meer aandacht vragen voor deze kinderen. Het kan toch niet zo zijn dat zij letterlijk en figuurlijk onzichtbaar zijn en blijven?

Fotografie: Renske de Boer

Hier lees je hoe je onzichtbare kinderen kunt helpen.

Ken jij ook een Famme Fatale? Praat erover mee op Facebook!

Lees hier het mooie interview met Famme Fatale Iris Ponsen, oprichtster van kledingmerk Luflie. >

Reageer op artikel:
Famme Fatale: Cecil Prins, kinderpsychiater
Sluiten