Famme Fatale: Katja Schuurman

'Ik ben allergisch voor dat mama-gebabbel, je hebt ook een eigen leven'

Persoonlijk

Katja Schuurman (40) lijkt immuun voor de oh-zo gevreesde houdbaarheidsdatum van BN’ers. Anno 2015 is ze nog altijd een ‘lekker wijf’ en alles behalve slechts een tv-babe. Al acht jaar lang zet ze zich in voor een eerlijke en duurzame wereld met de stichting Return to Sender . Met als kerst op de taart een eigen winkel.

Zag jij jezelf altijd al moeder worden of kwam dit gevoel pas met Thijs (Römer red.)?

‘Nou, tot mijn dertigste was ik daar nooit echt mee bezig. Ik wist wel dat ik het ooit wilde, maar voelde de behoefte niet. Bovendien, zonder man kom je niet zo ver hè? Uiteindelijk ben ik op mijn 35e moeder geworden. Ik had een man gevonden waarmee ik kinderen wilde en dit goed voelde. Of het laat is om op je 35e kinderen te krijgen? Ik zie dat relatief, kijk maar hoeveel vrouwen eerst voor hun carrière gaan voordat ze aan kinderen beginnen. Maar los van een goede carrière had ik ook een grote behoefte aan vrijheid en reizen. Een vrij leven. Daar paste een kind niet bij. Alhoewel, nu ik een dochter heb voel ik nog steeds veel vrijheid.’

Vond je het spannend om moeder te worden?

‘Ik vreesde niet zoveel en had er ongelofelijk veel zin in. Ik ben niet angstig aangelegd en het zit ook niet in mijn karakter om heel erg vooruit te blikken en bang te zijn voor wat er mis zou kunnen gaan. Beren op de weg zien, daar heb je niks aan want straks heb je het helemaal mis en waren al die zorgen voor niks. Ik denk altijd: ik zie het vanzelf wel.’

Wat vind jij het mooiste aan moeder zijn?

‘Dit vind ik altijd een beetje gek, want er is toch niet één mooiste ding aan het moederschap? Ik ben een beetje allergisch voor dat mama-gebabbel, je hebt ook nog een eigen leven. Ik voel me niet onderdeel van een soort moedergroep, maar ben een vrouw met een kind. En vanuit dat perspectief vind ik mijn dochter een verrijking van mijn leven.’

Ik voel me niet onderdeel van een soort moedergroep, maar ben een vrouw met een kind.

Je huwelijk met Thijs is na acht jaar gestrand. Hoe heb je samen met je ex de zorg verdeeld voor je dochtertje?

‘We doen dit op een gelijkwaardige manier en in goed overleg. De ene keer heb ik Sammie en de andere keer is ze bij Thijs. Ik ben blij dat we het op zo’n liefdevolle manier kunnen doen, zonder strijd. Hierin hoop ik een goed voorbeeld te kunnen geven aan anderen. Mensen liggen tegenwoordig zo snel in scheiding en daarmee doen we niet alleen onszelf maar ook onze kinderen veel ellende aan. Een scheiding op zich is al verdrietig. Maar ik ben blij dat Thijs en ik nog steeds goed met elkaar omgaan. Laat ik het zo zeggen: er is nog steeds veel liefde.’

Stel, je merkt in je relatie dat de koek op is. Wat is dan je beste advies hierin?

‘Oei, lastige vraag. Want iedereen heeft hierin zijn eigen individuele weg te gaan. Mijn advies? Blijven vechten tot het echt niet meer anders kan. Maar alleen als je samen nog enigszins gelukkig bent hè, want samen blijven om het samen blijven is niet goed. Maar ik vind het nóg erger als ik mensen vervolgens hoor zeggen: ‘Nou, ik heb tien jaar van mijn leven weggegooid.’ Dat is zo zonde om te zeggen. Je moet het niet zomaar onverschillig van je afduwen, maar terugkijken op een mooie periode. Een relatie op zich en ook een scheiding is een leerproces. Eigenlijk het hele leven. Ik geloof niet zozeer dat dingen gebeuren met een reden, maar als ze dan toch gebeuren, kun je er maar beter iets van proberen te leren.’

Jouw positieve blik is al ruim acht jaar gericht op je eigen stichting Return to Sender. Waarom wilde je nu graag een winkel openen?

‘Dit is altijd al een droom van mij geweest. We begonnen ooit met de exclusieve verkoop bij HEMA en dat liep als een tierelier. En we hebben sinds een jaar de webshop met woonaccessoires en cadeaus. Super leuk allemaal, maar we wilden nu écht een grote stap maken. We gaan het commerciëler aanpakken, want de groei stagneerde en ik geloof dat je met sociaal ondernemerschap het meest in staat bent de wereld positief te veranderen.’

Denk je dat over een paar jaar álle spullen die we kopen groen, duurzaam en verantwoord geproduceerd zijn?

‘Dat hoop ik wel. Dat we spreken over eerlijke handel is eigenlijk al zoiets raars, want daarmee zeg je al dat dit nog lang niet de standaard is en de meeste handel niet fair is. Gelukkig zie ik dat steeds meer jonge startende bedrijven duurzaamheid direct als onderdeel van hun missie hebben. Succes meet niet meer alleen in geld maar ook in wat je de wereld geeft. Grote en gevestigde bedrijven passen hun beleid aan, ook omdat consumenten dat willen. Het bedrijfsleven heeft de macht, veel meer dan politiek, dus vanuit daar zal de verandering ook moeten komen. En in dat verlengde hebben uiteindelijk wij, de consument, de macht.’

Maar veel bedrijven lopen vooral heel erg te koop met hun ‘duurzaamheid’?

‘Het moet inderdaad geen windowdressing worden. Dat iets duurzaam lijkt, maar dat is het niet.
Maar dat duurzaamheid hip is, is ook een goede ontwikkeling omdat het zo bij een grote groep aankomt en het mensen hoe dan ook in beweging brengt. En mensen willen ergens bijhoren. Ik hoop straks niet meer te kunnen praten over uitzonderingen of een selecte groep, maar dat duurzaamheid juist de basis en de norm is.’

Ben je door de geboorte van Sammie anders gaan kijken naar de wereld met betrekking tot Return to Sender?

‘Nee. Sinds mijn achttiende zet ik me al in voor goede doelen. Dat gevoel van verantwoordelijkheid en je steentje willen bijdragen aan deze wereld, daar was de geboorte van mijn dochter niet voor nodig. Maar het heeft mijn blik wel deels verandert. Als ik nu een kind zie dat opgroeit onder ongelukkige of armoedige omstandigheden dan raakt me dat veel meer. Want ik voel het nu vanuit mijn moederzijn en kan het meer vanuit het kind bekijken. Voorheen keek ik als volwassene, als vrouw. En je gaat het toch altijd vergelijken met je eigen kind. Want stel dat het jouw zoon of dochter was…’

‘Dat gevoel van een steentje willen bijdragen aan deze wereld, daar was de geboorte van mijn dochter niet voor nodig’

Zou je jouw visie op de wereld ook op je dochter willen overbrengen?

‘Ik zeg niet: je moet het zus en zo zien. Maar ik hoop haar wel te kunnen inspireren. Zo wil ik haar bijvoorbeeld straks niet alleen meenemen naar mooie palmstranden, maar ook een andere kant van de wereld laten zien.’

Je bent er maar druk mee: een eigen winkel, een sieradenlijn (Sam&Haas samen met Tara Elders en Bibi van der Velden red.), tv-werk, een dochter én een nieuwe liefde. Hoe blijf je in balans?

‘Haha! Nou, die balans is elke keer weer een zoektocht. Yoga en wandelen vind ik fijn, maar dat schiet er al snel bij in. Soms vind ik het zo irritant dat we maar 24 uur in een dag hebben. Ik doe mijn best, maar dan lukt het gewoon niet om alles af te krijgen. Dan voel ik me gestrest en krijg bijna hartkloppingen. Ik kan mezelf snel voorbij lopen, waardoor mijn sociale leven op een laag pitje komt te staan. Dat je beseft te weinig aandacht te besteden aan je vrienden of familie, ken je dat? Maar hoe druk het ook is, ik zal nooit Sammie voorbij lopen. Daardoor las ik heel bewust vrijetijdsblokken in en zet ik met grote blokletters SAMMIE in mijn agenda. De tijd voor mijn kind is een vanzelfsprekendheid, dat doe ik niet even snel tussendoor.’

Lees ook het interview met Famme Fatale Cecil Prins (kinderpsychiater): ‘Sommige slachtoffers van mensenhandel zijn net zo jong als mijn eigen kinderen.’ >

Return to Sender shop
Pazzanistraat 11
Westergasfabriek Amsterdam