Famme Test: ‘Wie kan er tegenwoordig nog zonder social media?’

Persoonlijk

Een social media time-out. Dat is nu zelfs op de WC of een welverdiende vakantie ondenkbaar. Een dag voelt als een week. Een week als een leven. En ja, dan is het einde dus zoek. Of toch niet? Ik zocht het uit tijdens zeven volle dagen zonder Facebook en Instagram.

Hoe origineel zijn we nu echt bezig op social media? Uiteindelijk zijn we allemaal net zo uniek als een rots in de woestijn (kijk deze steak tartaar #foodporn) en feestjes en concerten worden massaal gekilled door telefoonschermen. Zelfs de meest basale dingen vallen nu onder collectieve online hysterie. Enerzijds levert het prachtplaatjes op en zit je zo in de huiskamer van je grote idool, anderzijds levert het een hoop geblaat over niks en zelfs online ruzies over gekochte followers (ik ken deze mensen, serieus). Daarom wilde ik eens voor mezelf uitzoeken wat ik nu eigenlijk zoek op social media. Wat doet het voor me? En vooral: kan ik ook zonder?

Maandag

Deze eerste dag blijkt een makkie, want 1. Ik heb het super druk dus sowieso geen tijd voor social media en 2. Mijn behoefte is ook niet zo groot, hoewel ik het aantal meldingen op mijn telefoon snel zie oplopen en dat geeft voor een moment enige onrust. ‘s Avonds zit ik bij een prachtig en intiem diner van een vriendin, een picture perfect tafel en samenkomst van mooie mensen (à la Kinfolk Magazine), een plaatje dat schreeuwt om mensen jaloers te maken op het wereldwijde web. Shit, nee! Dit kan dus niet.

‘Dit plaatje schreeuwt om mensen jaloers te maken op het wereldwijde web. Shit, nee!’

Dinsdag

Een van mijn beste vriendinnen heeft iets op mijn tijdslijn geplaatst. Wat? Waarom? Wanneer? Zal ik haar appen om een tipje van de sluier op te lichten? Ik spreek mezelf streng toe en focus me snel weer op mijn werk. Later in de avond krijg ik via Facebook een persoonlijk bericht die ik eigenlijk moét beantwoorden (hallo, zakelijk belang speelt ook mee). Gelukkig heb ik ook haar e-mail, dus besluit ik haar maar te mailen. ’s Avonds in bed voel ik de neiging om, zoals gewoonlijk, nog even een rondje Instagram te doen. Elke avond check ik mijn favorieten om met de mooiste beelden op mijn netvlies in slaap te vallen. Maar ik weet mezelf gelijk weer te herinneren aan mijn social media-loze week.

Woensdag

Het aantal meldingen op mijn telefoon loopt enorm op. Holy moly, wat gebeurt er allemaal? Ik ben nieuwsgierig, maar zolang ik nog geen schrikbarend nieuws om me heen hoor blijf ik rustig. Hoe belangrijk kan het dan immers zijn, niet? Maar wanneer ik zie dat mijn nieuwbakken fling een bericht stuurt via Facebook Messenger, vraag ik een collega vervolgens fluisterend om even via haar Facebook te spieken wat het is. Het enige antwoord dat ik krijg is een bulderende lach en een strenge afkeurende blik. Helaas, ze trapt er niet in en wijst me doodleuk op mijn aangegane commitment voor deze week. Patience, s’il vous plaît.

Donderdag

Ik besef me vandaag dat deze challenge me best wel meevalt. Ik kan beter zonder social media dan ik dacht en echt moeilijke momenten zijn nog niet voorbij gekomen. Soms vergeet ik het zelfs. Maar het blijkt maar wel hoe hard ik het nodig heb voor mijn werk. Vriendinnen en collega’s delen allerlei tips en artikelen en Facebook was altijd mijn perfecte sluiproute naar een interviewkandidaat. Ook worden afspraken via deze weg makkelijk gewijzigd of afgezegd. En welke belangrijke events mis ik eigenlijk allemaal deze week? (FOMO-symptonen zijn wel beduidend minder dan normaal) En ben ik al mensen vergeten te feliciteren met hun verjaardag?

Vrijdag

Het is vandaag een loeidrukke dag, althans geteld in artikelen. Hoewel vrijdag meestal niet mijn meest productieve dag is (Plop! Zodra de vijf in de klok zit gaat de fles wijn open), gaan mijn vingers als een malle over het toetsenbord. Tijd voor social media? Nee, het komt niet eens in mij op.

Zaterdag en zondag

Een prachtige kop koffie zou files aan likes binnenhalen op Instagram. En deze borrel met vriendinnen had memorabele kiekjes opgeleverd onder de noemer #nooitmeernaarhuis, maar het social media-feest speelt zich vooral in mijn hoofd af. Wat me meteen doet beseffen hoe vaak ik in tekstjes of beelden denk die het niet gek zouden doen op Instagram. Ben je dan verslaafd? Echt ‘normaal’ kan ik het niet noemen. Ik geef mezelf maar het voordeel van de twijfel en ga verder in de waan van de dag. Wanneer ik ‘s avonds bij een vriendin op de bank plof moet ik mijn liefdesleven bij haar uit de doeken doen. En ja, daar hoort vooral smakelijk beeldmateriaal bij. We komen niet verder dan zijn foto op Whatsapp. Waardoor ik vervolgens verstrikt raak in een hevige discussie met háár lover over de definitie van social media, want volgens hem hoort deze app service ook in dit rijtje thuis. Shit, zou het? Het wordt een avond van welles en nietes, vele Google zoeksessies en overgooien met semi-waardige argumenten.

‘Het social media-feest speelt zich vooral in mijn hoofd af’

Conclusie

Nou, die inschrijving bij een digital detox-retreat lijkt me iets te voorbarig. Deze week zonder social media ging me eigenlijk verrassend goed af. Geen bloed, zweet en tranen, slechts momenten van onrust. En een zeker zakelijk gemis, want het blijkt toch wel erg handig voor verschillende journalistieke doeleinden. Facebook en Instagram zijn een inspiratiebron van jewelste, in goede en slechte zin overigens, en vormen je huidige PTT telefoonboek. En tja, het kan soms je liefdesleven wat vergemakkelijken wanneer je niet gelijk je telefoonnummer wilt afgeven. Maar gut, als dat alles is. Ik denk dat ik me dan eerder druk moet maken om mijn Netflix-verslaving. Want ik moet vanavond nog even dringend New Girl seizoen 4 uitkijken…

Famme’s Maaike mediteerde een week lang iedere dag en dit gebeurde er’>