Froukje: ‘Ik probeer rustig te blijven, maar verlies mijn kalmte totáál’

Columnist Froukje is getrouwd met Pascale. Zijn samen de mama’s van twee zoontjes (6 en 3). Drinkt drie koppen koffie per dag (soms een paar meer). Kookt lactosevrij en vegetarisch. Ze heeft niets te zeggen en gewoon achter haar rug haar vingers te kruisen als iemand zich op een loopfiets van een helling stort. Kortom, Froukje is een heel gewone moeder, samen met die andere moeder.

Column: Een moeder en een vader

De oudste is boos, verdrietig, moe, onhandelbaar. Ik probeer rustig te blijven, maar als hij zich halverwege de trap omdraait en naar me schopt, verlies ik mijn kalmte. Totaal. Woedend pak ik hem op, zet hem op zijn kamer en bijt hem toe dat dit nooit, maar dan ook nóóit meer mag gebeuren, want dat er ernstige ongelukken kunnen gebeuren als je iemand schopt die op een trap staat (dat er überhaupt niet geschopt mag worden, is een discussie voor later). Hij is al even woedend. Hij schreeuwt, zijn stem slaat een octaaf over en dikke tranen stromen over zijn wangen. Dan: ‘Dat wil ik ook, dat er een mama van de trap valt! Dan is er nog maar één moeder over en dat wil ik! Ik wil een moeder en een váder!’

(…)

Twee moeders

Een seconde is de stilte oorverdovend. Dan trek ik hem naar me toe, sla mijn armen om hem heen en wieg hem. We huilen samen. Nooit heeft hij er blijk van gegeven zich op een onprettige manier anders te voelen dan de andere kinderen. Integendeel, hij is altijd de eerste om trots rond te bazuinen dat hij twee moeders heeft. Maar blijkbaar is het gevoel er, nu hij in zijn nieuwe klas ‘uit de kast moet komen’, wel en drijft het, aangewakkerd door zijn boosheid en vermoeidheid, naar het oppervlak.

Niet speciaal

Ik vertel hem dat het juist een beetje speciaal is dat hij twee moeders heeft. Terwijl ik het zeg, weet ik dat het een foute opmerking is. Ten eerste zijn we niet bijzonder, we zijn net als andere gezinnen. En, bovendien: ‘Ik wil niet speciaal zijn. Ik wil heel gewoon zijn, met een vader en een moeder.’

Niet de enige

Ik leg hem uit dat het verdwijnen van één van deze moeders niet meteen de garantie is voor een vader in huis, want dat deze moeders nu eenmaal verliefd worden op moeders (snapt u het nog?). Het schokken van het lijfje wordt minder en wanneer ik wat kindjes opnoem die ook twee mama’s hebben en zeg dat we snel weer eens met ze zullen afspreken, gaan zijn ogen glimmen.

We knuffelen en ik vertel hem hoe graag zijn andere moeder en ik een kindje wilden en hoe blij we waren toen hij kwam. Hij veegt met zijn mouw zijn snotneus af en zijn blik dwaalt af naar de boekenkast. ‘Ja, ik weet dat jullie blij met me zijn. Lees je nu voor van Piet Polies?’

Reageer op artikel:
Froukje: ‘Ik probeer rustig te blijven, maar verlies mijn kalmte totáál’
Sluiten