Froukje: ‘Ik doe niets. He-le-maal niets’

Persoonlijk

Columnist Froukje is getrouwd en moeder van twee jongens van 6 en 3 jaar. Is journalist, columnist, blogger. Kookt voor het ene kind lactosevrij, voor het andere vegetarisch. Ze is supertrots, maar sterft ook duizend doden als weer eens iemand zich op een loopfiets van een helling stort. Froukje is, kortom, een heel gewone moeder, samen met die andere moeder.

Column: Dobberen

Er zijn weken waarin het leven kabbelt. Dat de kinderen redelijk slapen, er niemand ziek is, het op mijn werk z’n gangetje gaat. Maar dan ineens, zonder dat ik het aan zag komen, dobber ik weer in volle vaart door een stroomversnelling. Want zo gaat dat, keer op keer.

Dan race ik op maandag met de oudste naar dansles. Haast ik me op dinsdag na school naar de tandarts met datzelfde kind voor een behandeling die zo lang duurt dat we op de terugweg meteen de jongste oppikken en ons naar huis spoeden om eten te koken. Buigen we ons die die avond over het zwemlesdilemma (stoppen of doorgaan?). Moet de jongste op woensdagochtend bij het CJG zijn voor zijn ogentest (die hij glansrijk haalt, fijn!) en bel ik op weg daar naar toe vast met zijn diëtist om te vragen of ze me wat benodigde documenten wil sturen. Zie ik op de terugweg een mailtje van de juf met de vraag of we snel een gesprek in kunnen plannen over de oudste. Die ondertussen ook opgehaald moet worden, dus dat doen we.

En heb ik dus ineens zeeën van tijd. Een hele middag die leeg voor me ligt

Verhoging

Boterhammetje in de jongens, om naar de huisarts te vertrekken die in oren en keel van een van de zoons gaat kijken. Met een doorverwijzing naar de KNO-arts op zak de deur uit. Maar direct naar de poli bellen om een afspraak te maken, want het is echt niet zo handig voor hem dat hij niets hoort. En als ik dan toch bezig ben de directeur van school om een inschrijfformulier voor de jongste vragen. Oh ja, en de juf nog terugmailen. Heeft de jongste op donderdagochtend verhoging (geen verrassing, na een onrustige nacht), maar breng ik hem op hoop van zegen toch maar naar het kinderdagverblijf. Werk ik als een malle mijn to do-lijst af, zodat ik hem kan gaan halen als dat nodig is. Ben ik daar aan het begin van de middag mee klaar en zwijgt de telefoon in alle talen. Zegt ook de dagverblijf-app dat hij een leuke ochtend had en nu lekker slaapt.

Thee drinken

En heb ik dus ineens zeeën van tijd. Een hele middag die leeg voor me ligt. Om de was te doen, de vaatwasser uit te ruimen, het oud papier weg te brengen, de aardappels alvast te schillen, de kozijnen in de grondverf te zetten, de planten water te geven, een knoop aan een blouse te naaien. Grapje. Ik doe niets. He-le-maal niets. Behalve thee drinken, chocola eten en de krant van afgelopen weekend lezen. Hallo rustig vaarwater!