Froukje: ‘’s avonds een vrouw, ’s ochtends een, eh… moeder’

Persoonlijk

Columnist Froukje is getrouwd met Pascale. Zijn samen de mama’s van twee zoontjes (6 en 3). Drinkt drie koppen koffie per dag (soms een paar meer). Kookt lactosevrij en vegetarisch. Ze heeft niets te zeggen en gewoon achter haar rug haar vingers te kruisen als iemand zich op een loopfiets van een helling stort. Kortom, Froukje is een heel gewone moeder, samen met die andere moeder.

Een goede vriendin had me uitgenodigd voor een etentje, ze had wat te vieren. Die avond stiftte ik mijn lippen, deed mascara op en kamde mijn haar. De vermoeidheid van de dag verdween tijdens het optutten al een beetje, maar toen zij arriveerde in een kek jurkje, was ik helemaal vergeten dat ik om 5.30 uur was opgestaan. Ik had er zin in!

Een heerlijke avond

Eenmaal in het restaurant besloten we voor zes gangen te gaan (het was echt feest) en begonnen de maaltijd met een bubbeltje. We praatten over de kinderen, natuurlijk, maar niet heel veel. We hadden het die avond vooral over werk, over als vrouw carrière maken in een door mannen gedomineerde wereld (zij) en over acquireren als dat eigenlijk niet het favoriete onderdeel van je baan is (ik). Terwijl de serveerster nog eens bijschonk en de ene na de andere heerlijke gang op tafel kwam, hadden we het over onze partners, onze ouders en nog een beetje over het opvoeden van onze jongensbende. Het was, kortom, een heerlijke avond.

Misschien kun je even je tanden gaan poetsen en dan ontbijt voor me maken?

Zo’n avond waarop ik me naast moeder ook vooral mezelf voelde. Al was het tegen middernacht wel een beetje een tipsy versie van mezelf, voelde ik toen ik naar de wc liep. Buiten snoven we giechelend de frisse nachtlucht op, fietsten naar huis en kletsten op een straathoek nog een half uur door, alsof we niet al de hele avond tegenover elkaar hadden zitten praten.

Zwevend van drank

Zwevend van drank, vermoeidheid en geluk liet ik de hond uit en kroop daarna in bed, om als een blok in slaap te vallen. Tot, slechts vier uur later, het eerste kind zich meldde, op de voet gevolgd door nummer twee. Het viel niet mee. Mijn ogen wilden niet open, mijn mond was droog en mijn hoofd optillen van het kussen was een hele exercitie. Jongste kroop tevreden tegen me aan. “Jij bent lekker warm”, meldde hij, terwijl hij zijn ijsklompen van voetjes tegen mijn buik duwde. Oudste dacht er anders over en wond er geen doekjes om: ‘Mama, er komt wel een stinkgeur uit je mond. Misschien kun je even je tanden gaan poetsen en dan ontbijt voor me maken?’ Tsja, ’s avonds een vrouw, ’s morgens een, euh… moeder.