Gaby: ‘De kinderen waren erg geschrokken van al dat bloed’

Persoonlijk

Gaby is moeder van Lars (11) en Lotte ( 8 ), getrouwd met een zeer gedreven ondernemer, ex-expatvrouw, eetcoach voor kinderen en schrijfster/uitgever. Blogt ook.

Column: De Disco

Zoonlief zit inmiddels in Groep 8 en dit hele jaar staat in het teken van middelbare scholen bezoeken, de musical en hét afscheidskamp van school. Wat een nieuwe wereld. Zo loop ik ineens zelf weer rond op open dagen in grote gebouwen waarin ik verdwaal en voel me ineens weer het onzekere 12-jarige meisje van lang geleden. En nu gaat mijn grote vriend over een aantal maanden beginnen aan zijn ‘brugsmurf-avontuur’. En begint het échte grote loslaten.

En alsof dat nog niet genoeg aanpassingsvermogen van mams vergde, kwam meneer thuis met de mededeling dat er voortaan in ons dorp een tienerdisco wordt gehouden speciaal voor kids uit groep 8, en dat hij daar net als al zijn klasgenootjes heel graag heen wil. ‘Het duurt maar tot 22.00 uur mam, ahh, toe’ Eigenlijk wilde ik zeggen: ‘No way’, maar goed. Ik telde even in gedachten tot 10 en besloot dat dit ook hoorde bij het onvermijdelijke loslaat-proces en met frisse tegenzin vertelde ik hem dat het goed was. Wat was hij blij!

Met nét iets te veel Axe en de haartjes precies goed kwam hij naar beneden

Op de bewuste avond zag ik een blije én ijdele pre-puber zoon. Met nét iets te veel Axe en de haartjes precies goed kwam hij naar beneden. Hij was er helemaal klaar voor! Nu ik nog dacht ik stiekem.

Moedig fietste ik mee tot aan de kerk, want met mams op de fiets aankomen is natuurlijk totáál not done. Met mijn ‘dag schatje, veel plezier’, fietste ik terug naar huis. Met in mijn buik hetzelfde gevoel als toen ik hem op zijn allereerste schooldag moest achter laten.

Al dat bloed

Het was nog niet eens tien uur toen we een telefoontje kregen van de organisatie dat de kin van zoonlief open lag en een ritje naar de EHBO geen overbodige luxe was. Manlief stapte meteen in de auto, ik bleef achter met een dochter die totaal overstuur was. Inmiddels kreeg ik berichtjes van andere moeders hoe het met hem was. Hun kinderen waren erg geschrokken van al dat bloed en wilden graag weten of alles goed was. Vooral de woorden: ‘al dat bloed’ bezorgden me een paniekaanval. Alleen ik had géén idee. Wat een nachtmerrie.

Was er gevochten? Was hij gevallen? Pas een uur later (manlief was in de haast zijn telefoon vergeten) wist ik dat hij was uitgegleden over de gladde vloer (gelukkig, niet gevochten), op zijn hoofd terecht was gekomen, dat zijn kin na veel bloedverlies weer aan elkaar was gelijmd, we hem de komende nacht iedere twee uur moesten wakker maken en vier dagen niet mochten laten douchen.

Los laten

Laten we het erop houden dat de eerste schooldag een stúk soepeler verliep dan de eerste keer naar de disco. De volgende keer als er weer disco is? Hmm. Dan denk ik dat papa thuis is en dat deze mama heel ‘volwassen’ in de disco voor grote mensen al dansend met een glas wijn in haar hand alles staat ‘los te laten.’ Nu maar hopen dat ik dan niet uitglijd.